zondag 30 december 2012

Tegenwind

Een donkere lange weg vormt mijn pad. De wind is hard. Heel hard en tegen. Met vlagen beukt hij op mijn kop. Tranen vloeien uit mijn ogen door de harde windvlagen. De wind probeert me tegen te houden in mijn gang. Maar stap voor stap loop ik door. Overwin ik de tegenwind.

De wind maakt het zwaar. De lucht wordt uit mijn longen geblazen. Maar ik zet door. Loop verder om mijn pad te vervolgen. De pijn die er nu is zal straks weg zijn. Ik recht me rug en loop door. In mijn gevecht wordt ik vergezeld door een andere loper. Samen zijn we op weg naar het volgende punt. Op weg om de wind in de rug te krijgen....

donderdag 27 december 2012

Eindelijk weer

Het klinkt misschien gek, maar ik heb weinig gelopen afgelopen kwartaal. Om precies te zijn maar drie keer. Oké, wel twee marathons en de West Coast Challenge, best pittig, maar in frequentie veel te weinig. Ik had genoeg gelopen daarvoor, dat wel, maar toch is het veel te weinig!

Afgelopen week trok ik een spijkerbroek aan. Ik moest zowaar moeite doen om  de pijpen om mijn benen heen te krijgen. En mijn buikje werd ook lngzaam alweer dikker. Maar gisteren schrok ik. Ik moest een stukje rennen door de regen en was buiten adem. Mmmmmmhhh.....!

Het bloggen was ook een stuk minder de afgelopen drie maanden. Maar wat wil je, het bloggen en lopen gaan voor mij hand in hand. Dus waar ging het mis? Te druk? Te hard gewerkt? Het maakt allemaal niet uit, want het is zo gelopen...Mijn doelen voor afgelopen jaar heb ik allemaal gehaald! Veel medailles gescoord. Alleen Rotterdam. Maar daar zit een ander verhaal achter. En daar liep ik het beste van het hele jaar!

Tijd om te lopen dus. Tijd om af te zien. Kleren aan, treuzelen voor de start en rennen maar. Let wel, bij de start voor het eerst over de Weidevennebrug. De naam Bijmanbrug heeft hij dus nog niet verdient, maar daar ga ik wel voor zorgen. Dat moet veranderen! Ik moet eerlijk zeggen dat de brug me relatief makkelijk afging. Daarna begon het afzien pas! Zware adem, stijve hamstrings,  snotneus en slap tempo. Dat waren de ingrediënten van mijn eerste vijf kilometer!

Effe wandelen, dat moest gewoon na die eerste vijf kilometer. 190 meter wandelen. Maar daarna was ik wel erdoorheen. De tweede vijf kilometer leken korter, liepen een stuk makkelijker. Misschien omdat ik langs de boom liep. Mijn trouwe supporter, ook in zware tijden! De snelheid was gelijk aan het eerste stuk, maar het gevoel was beter. En als toetje nogmaals over de brug, op tempo.

zondag 9 december 2012

De West Coast Challenge

Weinig blogs van mij de afgelopen weken. Drukke tijd, maar ook weinig gelopen. Dat was ook nodig. Na de Berenloop was er een nog groter doel, de West Coast Challenge. En rust met weinig lopen en veel eten was de best mogelijke voorbereiding!

De spanning werd in de afgelopen week wel steeds iets groter. Oké, ik had er zin in, ik wilde het en was er klaar voor. Maar toch, ik wist niet wat er allemaal zou gaan gebeuren, en door het koude winterweer was ik vooral bang om teveel of te weinig kleding te dragen. Teveel om te lopen en te weinig om te fietsen. Ik heb er zelfs een nacht van wakker gelegen!

Donderdag avond was voor mij eigenlijk de start van mijn race. Thuis gekomen, speciaal eten, het bekende recept van macaroni met druiven en meloen. Terwijl ik 's ochtends al aan de bietensap en de carboloader had gezeten. Daarna begon 'het grote inpakken'. Mijn grote sporttas volgestopt. Eerst met de wedstrijdkleren. Herzogkousen, wintertight van Pearl-Izumu, onderbroek, Nike pro combat ondershirt met lange mouwen, Nike pro combat warmtetrui, nike dri-fit windstopper jas, Newline Muts, bril, Gomotion beltledlamp, winterfietshandschoenen (iets dikker dan loophandschoenen, iets dunner dan winterhandschoen), en dan..........Reservekleding, heel veel. Onder andere mijn compressie broek. Meteen al eronder aan, of bewaren voor een eventuele wissel als ik koud of nat zou worden. Reserve thermoshirts, reserve mutsen, reserve handschoenen (dikker en dunner) en natuurlijk niet te vergeten; mijn hardloopschoenen. Ik wilde starten op mijn oude Asics Nimbus-sen, maar mijn saucony Truimph en Asics Excel heb ik ingepakt als reserve schoenen. Het eten was divers. Repen, koeken, winegums en ook gelletjes. Lege bidons, sportdrankpoeder en flesjes met sportdrank namen ook best wat ruimte in van mijn tas. Op het laatste moment heb ik nog windstopper mountaibike jas in de tas gestopt en daar was ik achteraf heel blij mee!

Vrijdag was helemaal een dag vol spanning. Aanvankelijk had ik mezelf vrij gepland in mijn agenda, maar ach, eerst twee patiënten, toen vijf en uiteindelijk van negen tot vier gewerkt. Tussendoor met Louis (met hulp van PCS) mijn fiets nog gereed gemaakt met trappers van de spinningfietsen en een lamp die we ook hadden gebruikt bij de Roparun van drie jaar terug. En na vieren begon mijn avontuur met Louis echt. Samen eten, nog eens de presentatie en mails van de organisatie doorgenomen. Bietensap en Carboloader stonden natuurlijk ook weer op het menu en de muziek was ook opzwepend! Het was mijn vader die ons met fiets en tassen naar Den Helder heeft gebracht. Weer een stap dichter bij de start.


In Den Helder aan gekomen leek het rustig. Natuurlijk stond er veel troep, want ook de andere teams hadden veel meegesleept. Maar in verhouding met de gewone wedstrijden waar ik dit jaar aan meegedaan heb, bevond ik me nu in een klaarblijkelijk in een select gezelschap. Naast het wisselstartnummer en het fietsbord, kregen we van de organisatie ook een hoofdlamp en een muts cadeau. Uiteindelijk heb ik die muts tijdens mijn Challenge op gehad.De andere mutsen zijn keurig ingepakt gebleven.

Na de briefing van de organisatie en vier bakken koffie belandden we vervolgens in een slaapzaaltje van de marine. Met drie andere teams, verdeeld over vier stapelbedden, werd alles voor de wedstrijd klaargezet. De rugtas vol. Toch ook met mijn compressiebroek. En alle telefoons werden opgeladen, ondanks dat er maar twee stopcontacten in onze kamer waren. Nog proberen te slapen. Voor zeven lopers was dat een opgave, omdat Luis al direct onder ons lag te snurken. Desondanks was het mijn telefoon die ons allemaal om 03:30 uur uit onze slaap wekte. De uitdaging stond op het punt om te starten!

Aankleden, ontbijten, natuurlijk met de gebruikelijke lopers wedstrijdvoorbereiding, alles checken en naar buiten. Het vroor wel, maar koud leek het niet. Wat wil je met al die kleding aan. En op het laatste moment hebben we nog besloten om het fietsjasje in te zetten om te gaan wisselen tijdens het lopen. Maar ja, die had Louis aan, want ik zou starten met lopen. Het was een klein stukje wandelen naar het botenhuis van de KNRM en daar aangekomen kregen we de GPS-trackers uitgereikt. Die gingen in de tas bij de fietser, vandaar dat we soms met hoge snelheid zijn gesignaleerd. Dat was dus niet de actuele loopsnelheid.

Om vijf uur, eindelijk starten. Met een lichtkogel werden we afgeschoten, maar al snel liep ik op een dijk in het donker. Maar mijn lamp was helder en goed genoeg om mijn route te verlichten. De voorste twee waren zo  vertrokken. Die gingen hard zat. Maar twaalf en een halve kilometer per uur was voor mij een mooie snelheid. Ook omdat het glad was op die dijk. Omringt door een groep Volendammers liep ik op naar ons wisselpunt; het begin van het strand. Ik kreeg mijn rits van de wisseljas niet dicht, en daarna was het heel glad om op het strand te komen, om vervolgens volledig geparkeerd te staan in het zachte natte zand. Met paniek in de benen, want Louis was al lang weg en ik kwam daar niet weg kwam ik uiteindelijk op gang. En langzamerhand werd het strand beter, zodat ik al fietsend al die deelnemers weer kon inhalen, want Louis liep op de vierde plaats. Om op tien kilometer weer van de fiets te gaan. Op voor mijn tweede loopbeurt.

Het kostte Louis ook een kilometer de tijd voor hij weer bij mij terug was. Het tempo was goed, en ik haalde zelfs nog twee mensen in. Nog steeds twaalf en een halve kilometer per uur. En het was geweldig om zo in het stikke donker, met een prachtige sterrenhemel boven ons, besneeuwde duinen links van ons en een ruisende zee rechts van ons te lopen. Ondertussen kwamen er wel twee rappe kleppers voorbij zetten, maar het was daar dat Louis mij vertelde dat hij gevallen was. In zijn eerste loopmeters, direct bij het oplopen van het strand. Op de basaltblokken. Kut, hand stuk, maar het viel mee, zei hij.....

Vlak voordat we de Hondsbosche zeeweering opliepen, was er weer een wissel waarbij ik moest lopen. En daar was weer een wonderschoon moment. Een zeehond schoof over het strand richting zee. Ik denk dat ik maar anderhalve meter rechts van hem liep, dus struikelen was best mogelijk geweest. Ongelooflijk, een beeld dat ik nog zo voor me zie!

Maar ook het betreden van de zeewering was prachtig. Mooi verlicht door de organisatie, liep een spekglad pad een dam op. Wat een verschil. Lopen op het strand in vergelijking met lopen op opgevroren sneeuw. In ieder geval een stuk waar we iets rustiger hebben gelopen om veilig erover te komen. Achteraf ook een stuk waar Louis het heel zwaar heeft gehad. Met het begin van een kramperige pijn in zijn kuiten. Waarschijnlijk omdat de schrik uit zijn lijf was, maar het besef van zijn val erin sloop!

Weer op het strand was het prachtig. Zonsopgang, nog steeds koud en op drie uur koers hadden we precies 36 kilometer gelopen. Heerlijk rustig was het nog aan het strand. Grappig om af en toe door een aantal diehards te worden aangemoedigd, en heerlijk waren de mobiele posten van de KNRM! Het was denk ik bij Egmond dat de vragen van Louis aan mij begonnen over hoe zwwar ik het had. Het was daar dat ik me ging afvragen of we verder dan IJmuiden zouden komen!

Ondertussen kon ik zien dat de broek van Louis stuk was bij zijn linker knie. En hij liet vluchtig zijn linker hand zien, maar die zag er ook niet helemaal lekker uit. Maar vooral zijn tempo baarde me zorgen. "Als ik eenmaal loop gaat het wel Jeroen" zei hij. Non-verbaal zei hij iets heel anders. Het was op zo'n twaalf kilometer voor IJmuiden dat de knoop is doorgehakt. IJmuiden als ons Waterloo. Daar zouden de tassen staan, dus dat was het beste punt om uit te stappen. Louis is blijven lopen, hoewel onze wissels korter werden. En ondanks dat ik nog op hetzelfde tempo liep; twaalf en een halve kilometer per uur, had ook ik het best zwaar. Dan wee koude handen, dan weer warme handen. Dan weer koude voeten, dan weer warmen voeten. Maar de kleding was goed, en ons wisseljasje was top!


In IJmuiden wachtte ons een prachtig toetje. Overgezet worden met een reddingsboot. Strandpaviljoen Noordzee was onze finish. Op de helft. Verstandig en ook best knap, dat is wat ik mezelf voor hou. En de hand van Louis was het bewijs dat hij niet zachtjes is gevallen. En vermoeid was ik zeker. Ik heb bijna klokkie rond geslapen. De organisatie was geweldig, het avontuur ook. Dus volgend jaar........???

zondag 25 november 2012

Gewoon willen..

Ik heb het dit jaar op meerdere manieren meegemaakt. De wil om iets te bereiken. De marathon lopers van het #bijmanmarathonproject zijn er een mooi voorbeeld van. Zij wilden de finish bereiken, en zo geschiedde.

Afgelopen weekend was voor mij weer zo'n mooi voorbeeld. Bezieling en teamprestatie. Dat waren de kernwoorden en het mooie ervan. De trainingen ervoor waren daarvoor bedoeld. Bam, willen winnen. Dat was het motto. En zo geschiedde. Duidelijk beter en overtuigend uitgespeeld.

Over twee weken is de West Coast Challenge. Een zware uitdaging. En in de relatie met de trainingen van afgelopen weken (geen!) een hele zware uitdaging. Maar we kunnen het en we gaan het doen, want ik wil het! We gaan het zien op 8 december.....

zondag 11 november 2012

Ik voel me goed nu!

Hardlopen doe ik dit weekend ff niet. Het zou wel lukken, maar rust lijkt me een betere optie. Tot dinsdag hevige spierpijn. Natuurlijk vooral trap af. Maar woensdag, eenmaal lekker in beweging, leek alles al bijna verdwenen. Zaterdag merkte ik bij maximale rek op mijn bovenbenen nog wat pijn, en al fietsende met Fleur nog wat druk op de benen bij aanzetten.

Maar toch. Ik krijg een gevoel dat ik zin heb om te lopen. Dat het vermogen goed is. Dat ik sterk ben en dat ik er bijna klaar voor ben! Maar goed ook, want nog vier weken en dan is het zover.

Mogelijk is er een probleem. Want hoe zit het nu echt. Ik heb nog niet hard gelopen. Doet dat zeer? Heb ik toch ergens iets overgehouden aan de Berenloop? We zullen wel zien. Aankomende week zal ik het merken. Als het strand maar beter is op acht december, dan dat het was op Terschelling.

donderdag 8 november 2012

Berenloop

Wat kan een mens zichzelf toch aandoen! Vooral dinsdag was vreselijk. Spierpijn, zelfs in mijn armen. Trap af was dramatisch, fietsen was de makkelijkste manier om me te verplaatsen! Maar goed, het was geweldig. De Berenloop, Terschelling op z'n mooist.

De voorbereiding was alles behalve ideaal. Oké, ik had twee weken geleden nog keurig mijn kilometers gemaakt door de marathon van Amsterdam te lopen. Maar vaker dan 1 keer per week had ik de laatste periode niet kunnen lopen. De halve van Texel en de Damloop waren ook onderdeel daarvan, maar het was alweer september dat de 30 van Amsterdam Noord mijn laatste lange afstand was. Weinig kilometers, maar wel al jaren iedere week hardlopen.

In Terschelling ligt mijn jeugd. Vele vakanties daar doorgebracht. Vele kilometers afgelegd over het eiland. Alle wegen en paden op de routekaart kon ik met mijn ogen dicht inbeelden. Iedere heuvel had ik in mijn gedachten al een aantal keer gelopen. Mentaal was ik er in ieder geval klaar voor.

Een late start. Zondag om half een. Nadat er eerst al 4000 halve marathonners afgeschoten waren, waren de marathonners pas een half uurtje later aan de beurt. Wachten op de mensen die 's ochtends nog ff met de boot overkwamen.
De start was al veelbelovend, heuvelop West Terschelling in, om vervolgens bergaf de haven in gelanceerd te worden. Na de haven bij OKA18 weer omhoog. In de eerste kilometers al een paar lekkere klimmetjes.

Maar goed, tot de 15 was vervolgens vlak. Poldervlak. Dwars over het eiland, door alle dorpjes die volop in Berenstemming waren. Bij Oosterend, op 15 kilometer begon het pas wat zwaarder te worden. De natuur in, de Boschplaat over. Kleine duinen als voorproefje op wat later zou komen. Op de helft kwam ik nog steeds in een mooie tijd door; 1:44. En dat terwijl 4 uur mijn streeftijd was!!

De eerste zwaardere klim was in het bos van Hoorn. Als jongetje heb ik op de fiets heel vaak tegen dat heuveltje op gesprint. Bergpunten pakken, voor onze eigen fictieve Tour de France. Bij aanzicht van het bosven aan de rechterkant, wist ik al wat er voor mijn kiezen zou komen. Maar goed, daarna zou weer een vlak stuk komen! Bij Lies, het volgende dorpje, kwam de echte uitdaging. In de duinen naar Formerum aan Zee. En daar was ook de eerste tegenvaller. Over de weg terug naar Formerum is redelijk vlak. Dat is wat ik voor mijn ogen had. Maar het fietspad niet. Dat loopt over een paar flinke heuvels. En die waren onderdeel van de marathon. Afzien dus!

Tussen Formerum en Midsland aan Zee was ik maar met een ding bezig; straks het strand op. Ik had me al voorgenomen om mijn eerste stukje wandelen bergop bij de strandovergang te doen. Colaatje erin en knallen maar. Maar de cola kwam mijn oren uit, en van knallen was geen sprake meer! Het strand was nat en zuigend. Gelukkig wel met wind mee, maar oeffffffff. En toch helemaal gerend!

Strandovergang paal 8 was weer een wandelmoment, de opgang voor de laatste loodjes. En die waren zwaar. De longway, een prachtige naam voor de laatste kilometers. En lang duurde hij. Met kramp in hamstrings en kuiten, gelukkig met een goede armzwaai in een paar honderd meter er weer uitgeewandeld, met wisselend tempo, varierend van 11,5 km/uur tot slakkengang en met pijn in alle delen van mijn lijf bereikte ik West. Heerlijk, en plots ging het lopen ook weer makkelijker. Vooral met het vele publiek. Met kippevel en toch weer wat geroerd van emoties liep ik over de finish. Uiteindelijk in 3:47, met een pittig verval dus. Maar ach, I did it again, mijn tweede marathon in twee weken tijd.

vrijdag 2 november 2012

Herstelmodus

Bijna twee weken geleden nu. De Marathon van Amsterdam. Meelopen met een groep toppers die ik begeleid heb. Maar wel al een hele marathon. En dat met de Berenloop voor de boeg; de marathon van Terschelling. Niet diep gegaan, maar het blijft twee en veertig kilometer. Zwaar dus, vooral voor voeten en knieën.

Toch viel het me mee. De volgende dag kon ik al redelijk goed bewegen. Geen hevige spierpijn, maar wel stijfheid. Op naar de donderdag, mijn vaste trainingsloop. Maar daar ging het al mis. Niet gelopen door een beginnende verkoudheid. Tussendoor ook nog eens veel extra werk, waardoor de verkoudheid zich wist te nestelen op longen en in de bijholtes.

Maandag leek het al wat beter. Geen pijn meer op de longen, maar wel een timbre op mijn stem. Maar de snot werd dikker. Dus mijn neus werd voller. Alle kleuren van de regenboog heeft het al gehad, maar ik denk dat het nu wel onder controle is.

Dankzij alle rust, twee weken geen hardlopen, taart van de marathongroep, bietensap en alle ondersteunende medicatie, denk ik dat ik er wel klaar voor ben. Ik ben nu al op het prachtige Terschelling. In volle voorbereiding en klaar voor de start. Zondag gaat het gebeuren, een zware marathon in de omgeving waarin ik gedurende mijn jeugd vele zomervakanties heb doorgebracht. De route heb ik op de kaart bekeken, en kan ik in mijn geheugen aardig visualiseren. Prachtig maar ook zwaar. Met duinen en strand als extra uitdaging. Ik weet dat ik er klaar voor ben. Dat alles door de herstelmodus waar ik in gezeten heb.....?

dinsdag 30 oktober 2012

Elasticiteit

De voet is een blok reactiviteit. Zoveel bot als het lijkt, ingenieuze elastiekjes helpen je vooruit in het lopen. Als je goed beweegt, dan is er veel gratis energie te verdienen. En gratis, daar zijn we dol op toch?

Het grootste elastiek van de voet, is de Achillespees. Op het moment dat je je voet neerzet, begint hij door de verplaatsing van het lichaamsgewicht al met verlengen. En hierdoor wordt de pees elastisch uitgerekt. Deze verlenging gaat door tot het moment van afzetten. De gratis elastische energie kan worden omgezet in zogenaamde propulsie. En het meest optimaal als je loopt over de bal van de voet, want dan maak je gebruik van de kuitspieren en dus van de achillespees!

Een ander elastisch samenspel gebeurt bij de landing op de hiel of de midvoet. Op het moment van landen is je hielbeen (met het sprongbeen) een vast punt. Scheen en kuitbeen maken een inverende beweging (aanslaande beweging) naar beneden toe ten opzichte van het hielbeen. Hierbij geven ze een rekkende impuls op de pezen die onderlangs lopen bij scheen en kuitbeen. En deze pezen worden elastisch geladen. Ook deze gratis energie gebruik je als je loopt over de bal van de voet.

Over de pronatie beweging heb ik het in een eerdere blog al gehad. Bij het inveren van de peesplaat onder de voet, wordt elastische energie opgewekt. En natuurlijk krijg je deze gratis energie weer terug; als je loopt over de bal van je voet!

Dit is alleen nog maar de voet, maar het lichaam zit vol met dit soort geweldige systemen! Rondom knie en heup, rondom bekken. En ga zo maar door. En zo'n voet, ik blijf me maar verbazen dat mijn voeten, mijn 85 kilo zo'n 20 duizend keer per voet gedurende een marathon kunnen verwerken. En dat de pijn dan met name in je bovenbenen zit? Ongelooflijk toch!

zondag 28 oktober 2012

Op een voetstuk

De pronatiebeweging. Veel lopers kennen de term van de hardloopschoen. Anti-pronatie, lichte anti-pronatie of neutraal. Dat zijn de smaken in de schoenen. Jammer van de term anti-pronatie, want ik ben hardstikke pro-pronatie. Het is namelijk een geweldig dempingssysteem, dat tegelijkertijd energie opwekt voor de beweging die daarna komt; de afwikkeling.

De bouw van de voet is geniaal. Dat heb ik al eerder verteld. In de voet zitten de botjes zo gerangschikt dat er zich twee lijnen vormen. Die twee lijnen zorgen ervoor dat de holling van de voet na de landing in kan veren en door de elastische plaat die eronder ligt weer terugveert in de goede stand. (mede omdat je in de steunfase op de buitenkant van de voet gaat steunen!).

Mensen met een platvoet zullen nu waarschijnlijk denken dat dit systeem bij hun niet werkt. Maar maak je geen zorgen. Omdat de elastische plaat zijn verloop heeft naar de bal van de voet, kan je door middel van het optrekken van je grote teen, de vorm in de voet terugbrengen. Dit doen deze mensen automatisch. En deze mensen zullen vaak zien dat het bovenwerk van de hardloopschoen ter hoogte van de grote teen aan slijtage onderhevig is. Mensen met een holvoet hebben een iets stuggere schokdemping. Ook dat is niet voor niets, want door de bouw van deze holvoet zijn de hefbomen op de bewegingen groter geworden!

Belangrijk voor een goed verloop van de pronatie beweging, is dat de hiel recht staat. Gelukkig is dat bekend bij de hardloopfabrikanten en proberen ze dat te bewerkstelligen met het hakgedeelte van de schoen. Uit onderzoek is zelfs gebleken dat bij een goede, rechte landing, het anti-pronatieblok overbodig is geworden!

Mijn ode aan de voet is zowaar al een drieluik geworden en ik ben nog niet klaar! Maar ondertussen wordt het wel duidelijk; de voet is om op een voetstuk te plaatsen!

vrijdag 26 oktober 2012

Voetenwerk

Hij staat stevig in zijn schoenen, een wit voetje halen, met beide benen op de grond staan. Allemaal voet gerelateerde spreekwoorden. Onze voeten zijn over het algemeen onze verbinding met de aarde. We balanceren in ons leven wat af al steunend op onze voeten. Iedere stap die we zetten is net iets anders de stap die we zojuist gezet hebben of de stappen die nog komen. We kunnen variëren, in paslengte, in de duur waarmee we op onze voeten staan en de manier waarop. Zonder dat we er over hoeven nadenken kunnen we lopen op ijs, op gras, op asfalt of op zand, en iedere keer gebruiken we onze voeten net iets anders. Top zo'n mechanisme, en vooral ook heerlijk dat we er niet over hoeven nadenken.

Onze voet bestaat dus uit zesentwintig botjes. Een los geheel zou je zeggen. Toch is het zo dat als je op de voorvoet staat, en je steunt op de bal van de voet, je voet superstabiel is. Je staat als een huis zeg maar. Al die botjes in de voet vallen precies in elkaar. Er is vormsluiting. En het is al helemaal niet toevallig dat je, als je je lichaamszwaartepunt tijdens het lopen wil verplaatsen van je ene voet naar je andere voet, dat precies verloopt over diezelfde bal van de voet (grote teen!). Als je afwikkelt over de tenen (de buitenkant van je voet), dan creëer je dus een instabiele voet!

Met deze blog probeer ik voet aan de grond te krijgen in de onderbouwing van mijn ode aan de voet. Ik kan er nog een ding over melden; er volgt nog meer!

woensdag 24 oktober 2012

Ode aan de voet

Ik zie ze veel. Voor mijn werk. Schoonheid hebben ze niet, daarvoor kijk ik liever naar andere delen van het lichaam. Maar prachtig zijn ze wel: voeten!

Ingenieus zoals de voet is gebouwd. Als je goed kijkt naar de bewegingen van de voet, je analyseert de biomechanica, dan kan je alleen maar tot de conclusie komen dat ze geniaal gemaakt zijn. Zesentwintig botjes. Met daarbovenop een scheen en een kuitbeen. En al die botjes hebben meerdere functies. Zowel in een stabiele als in een flexibele stand.

Als je staat, dan zijn je voeten eigenlijk niks anders dan twee boekensteunen. De reden waarom we onze neus niet breken. Maar wel flexibele steunen, zodat we lekker kunnen hangen en ons gewicht er op allerlei manieren boven kunnen brengen. De zesentwintig botjes vormen heel veel gewrichten en die zorgen voor een flexibel geheel. Het is al prachtig om te zien dat het eerste gewricht dat drukopbouw krijgt tijdens het lopen in de richting van de buitenzijde van de voet loopt. Logisch als je bedenkt dat het lichaamsgewicht dat op de voet komt van de andere voet vandaan komt. Blijkbaar is de richting van dat gewricht gelijk aan de richting van de verplaatsing van het lichaamsgewicht.

Op het vervolg van de bewegingen van de voet zal ik nog terugkomen. Ik moet oppassen dat het niet een te technisch verhaal wordt. Dat zou tekort doen aan het wonderlijke fenomeen dat de voet is. Een schokdemper. Een opwekker van elastische energie. Een los, instabiel geheel, dat door middel van vormsluiting ongelooflijk stabiel kan worden. En dan nog maar te zwijgen over het feit dat de bewegingen van de voet een direct verband hebben met de bewegingen van de schouder en alle andere gewrichten in het lichaam. Misschien wel het bewijs dat we gemaakt zijn om rechtop te lopen. Een fenomeen, de voet!

zondag 21 oktober 2012

Emoties en overweldiging

Over twee weken loop ik de Berenloop. De marathon van Terschelling. Zwaar, over duinen en strand, en mogelijk veel wind! Maar vandaag eerst de marathon van Amsterdam. Meelopen. Met de deelnemers van het #bijmanmarathontraject. Een dag vol belevenissen.

Natuurlijk heb ik nu ook spierpijn. Sterker nog ik heb blaren op alle tenen van mijn beide voeten en ik hen meer last van mijn knieën dan normaal na een marathon. En ja, natuurlijk ben ik minder kapot gegaan. Sterker nog, ik heb de  hele marathon geen slecht moment gehad. Maar de finish en daarover, dat was nog overweldigend mooi!

De ochtend was vroeg vandaag. Om 08:45 opgepikt door Kees, om daarna met Arjen en Jos af te reizen naar de sporthallen zuid. Mijn startnummer en shirt moest ik nog ophalen. In tegenstelling tot alle andere lopers van de groep. En van mij werden nog wat tape-handelingen verwacht. Zoals Kees al zei in de auto:"Voor jou is het maar een gewone dag werken Jeroen". Nou, gewoon was het niet. Al was het maar vanwege de nerveuze koppies van alle lopers en supporters die er toen al waren!

Bij de start was alles al helemaal anders voor mij. Zoals je kan zien stonden we helemaal achteraan. Bijna niemand achter ons. Dus konden we rustig kijken naar de massa lopers die als eersten van start gingen. Pas 13 minuten later waren wij aan de beurt. En van de groep Bijmanlopers was al snel duidelijk wie waar zou lopen. Mijn opdracht was om bij de dames te blijven. Karen, Rosanne en Ellen. En in een tempo van 6:40 minuten per kilometers te gaan lopen. Jos en Arjen liepen ook nog even bij ons, maar die gingen na een aantal kilometers al lekker hun eigen tempo verder.

Omdat ik waarschijnlijk rechter op liep dan normaal, werd mijn naam vele malen vaker dan normaal gescandeerd. Een geweldige motivatie voor het groepje, hoewel die ook om hun naam gingen vragen bij het publiek. Leuk was het om te constateren dat ik dan in het Nederlands werd aangeroepen, maar Karen heel vaak een 'Go Karen' te horen kreeg. Zo internationaal is de marathon van Amsterdam wel! Ik heb erg gezellig gelopen, en tot 28 kilometer ben ik bij deze meiden gebleven.

Op de 28 kilometer stond Arjen opeens stil langs de kant. Klaar om te stoppen. Maar met de volzin; "Kom op zeg, daar heb je niet voor getraind, lopen!" kreeg ik hem weer aan het rennen. Nauwelijks van de schrik bekomen, wist hij mij te vertellen dat hij heel veel last had van de buitenkant van zijn linkerknie. Alles heb ik uit de kast gehaald. En door uiteindelijk zijn linker arm te pakken en die te gaan zwaaien voor hem, zakte de pijn langzaam weg. En het tempo was gestaag, want ineens liep ik alleen met Arjen. En de inhaalrace was begonnen. 

De kilometers kwamen vanzelf. Vooral de motivationele "BAM" bij iedere kilometer gaf een duidelijke boost. En bij het passeren van ouders en broer was het duidelijk. Arjen zou de marathon uitlopen! Gewandeld hebben we een paar keer, dat wel, maar eigenlijk gingen de kilometers vanzelf.

Bij het inlopen van het vondelpark wandelde er ineens een blauwe Bijmanloper voor ons. Jos dus. Tien minuten achterstand op hem goedgemaakt. Maar de ontmoeting was voor Jos een verlossing. Een glimlach kwam op zijn gezicht, en waarschijnlijk ligt hij nu in bed nog steeds met dezelfde smile! De finish was in aantocht. Een wonderlijke combinatie van twee kilometer genot en pijn lijden door elkaar heen. En de finish was een werkelijk overweldigend. Met zijn drieën hand in hand, juichend over de streep.

Na afloop was het succes compleet. Kees, die afgelopen week nog bang was dat het helemaal niet zou lukken was in een mooien tijd gefinisht. Arron en Remi, klasse! Jeroen, drie weken na het lopen van de Berlijnmarathon, was het hele eind meegelopen om Martijn veilig terug te brengen in het stadion. Top mannen. Andre Tol, die we niet gezien hebben, maar die wel in een prachtige 3:38 de marathon afgelegd heeft. Karen, die de laatste kilometers weg is gelopen bij Ellen en Rosanne. Een prachtige finish van moeder en dochter overigens. Gelardeerd door een hele grote glimlach van Rosanne. Ook geweldig. En natuurlijk Arjen en Jos, die ik het laatste stukkie heb mogen begeleiden, Chapeau! Daarnaast weer petje af voor Evert. Bijmanloper, maar geen deelnemer van het marathontraject. Voor hem had ik ook een schema gemaakt, maar uiteindelijk heeft hij zelf een prachtige 3:28 gelopen. Maar ook Rosa, sinds kort deelneemster aan onze loopgroepen, die ook de marathon geweldig heeft uitgelopen.

De reacties na afloop waren geweldig en de dankbaarheid was groot. En natuurlijk was ik vanochtend een beetje zenuwachtig of dit alles wel zou slagen. Maar als het dan zo loopt als vandaag, dan kan je niks anders dan trots zijn. Nu maar snel herstellen, over twee weken mag ik weer!

woensdag 17 oktober 2012

De bibbers...

Zondag is het zover! Voor het overgrote deel van lopers van het #bijmanmarathontraject staat hun doel op het programma; De Marathon van Amsterdam! Na een lange aanloopperiode, gezamelijke trainingen, informatiebijeenkomsten en een schema voor de laatste drie maanden, is het dan eindelijk zo ver. En dus is er spanning.

De laatste weken verlopen al nerveus. Een blanke Keniaan met kuitklachten, een rappe klepper met knieklachten, een snelle volendammer met heupklachten. Eigenlijk melden ze zich allemaal wel met iets. Meestal iets kleins. Want volgens mij is het de plankenkoorts. Want die heerst volop. Vooral in het peloton van lopers van het #bijmanmarathontraject. Een loper is wel afgehaakt. Met achillespeesklachten. Maar zijn marathon komt wel op een ander moment!

Als ik stuk voor stuk naar ze kijk, kan ik maar tot een conclusie komen. Ze zijn er klaar voor! Klaar om het asfalt op te vreten. Klaar om de prestatie te leveren waar ze al die tijd naar toe hebben geleefd. Het resultaat zal er zijn, de smaak naar overwinning zal zoet zijn. Overwinning op zichzelf, het bewijs dat ze de marathon aankunnen. Beste lopers, succes! En ik zal in een rustig tempo met jullie meelopen om jullie succes te beleven.

maandag 8 oktober 2012

Cursus

Afgelopen vrijdag en zaterdag had ik een cursus. Over de enkel. Een Belgische dame was helemaal overgekomen naar Duiven om te praten over Enkelletsel en herstel, voornamelijk in de sport. Mijn verwachtingen waren dus hooggespannen.

Twee dagen lang heb ik op een bedrijventerrein in Duiven gezeten en geluisterd naar een dame met veel verstand van zaken. Ze was wel enigszins saai in haar doceren, maar kennis over de enkel had ze zeker. Toch was het voor mij teleurstellend. Weinig nieuws heb ik gehoord. Sterker nog, ik denk dat ik zelf nog een flinke toegevoegde waarde op de cursus had kunnen spelen.

Veel dingen werden kort aangestipt, en er werd lang stilgestaan bij de basis. Te lang naar mijn mening. En te weinig werd er geoefend in de werkelijke belangrijke behandelvaardigheden. Leuk was dat deze dame gedurende de gehele cursus sprak over de ketting (dat is Belgisch voor de bewegingsketen). Absoluut het aangrijpingspunt van waaruit ik behandel. Regelmatig stipte ze het belang van bewegingstechniek in de sport en een goede corestability. Zelfs de relatie tussen een slappe enkel en een slappe core kwam voorbij. Maar de technieken die we hebben geoefend waren enkel lokaal. Rondom voet en enkel dus.

Misschien dat ik door de jaren heen al te veel kennis heb vergaard? Ik weet het niet, en mijn gevoel zegt me dat ik nog heel veel kan leren! Maar misschien is het tijd dat ik zelf mijn kennis meer moet gaan exploreren. Ik geef al les op de Saxion Hogeschool aan sportfysiotherapeuten, en dat is enorm leuk. Dus waarom zou ik niet een cursus ontwikkelen voor fysiotherapeuten. Over het lopen en het hardlopen, over de voet, over de bewegingsketen en over het belang van de armzwaai op de stabiliteit van de enkel. Wie weet, maar na afgelopen weekend ben ik wel geprikkeld!

donderdag 4 oktober 2012

Dierendag

Dat heb ik weer. Het is dierendag vandaag. Precies op de dag dat ik altijd hardloop. En dat het dierendag is heb ik geweten ook.

Goed, de immense groep ganzen boven de Purmer was prachtig. Een kakofonie van geluid verspreidde zich over de omgeving! En ook de roofvogel die ons begeleidde bij de binnenkomst van het Purmerbos was een schitterend aangezicht. Maar vergeef me dat ik niet weet wat voor soort roofvogel het was! In deze hoedanigheid is dierendag prachtig!

Maar nee, vandaag was er iets raar. Tot drie keer toe ben ik aangevallen door een hond. En ik loop toch wel vaker in oranje, dus daar zal het niet aan gelegen hebben. De eerste keer was zelfs heel bizar. Een grote herdershond kon ik tot twee maal toe ontwijken terwijl hij me probeerde te buiten. Bijna in mijn kuiten en bijna in mijn schouders. En het meest zotte was dat zijn baasje er gewoon bij stond te lachen.

Op het fietspad langs het golfterrein was het een boxer die enthousiast achter ons aanvloog. Toen hij met zijn kop tegen mijn kuiten aan botste, ben ik gaan stilstaan, en prompt droop hij af. Zijn baasje was wel boos. Maar ze had hem niet in de hand!

Al hardlopend over de groeneweg, terug de bewoonde wereld van de Purmer Zuid in, werd ik hevig bejegend door een grote Sint Bernard. Het was het goede optreden van zijn baasje, die er uiteindelijk voor zorgde dat de hond mij net niet te pakken kreeg. Gelukkig maar, want dit was echt wel de grootste van de drie!

Tot drie keer toe een agressieve hond. Lang geleden, maar passend op dierendag. En we liepen trouwens best hard; als hazewindhonden.......

maandag 1 oktober 2012

Lopen op Texel

Eigenlijk was ik van plan om de twiskemolenloop te doen. Dertig kilometer door het twiske, een prachtige voorbereiding op de marathon. Maar Louis sprak me maandag aan. Met een vriend zou hij de Halve van Texel lopen. Starten op de boot, en daarna een prachtig stukje Texel. Maar de vriend was geblesseerd geraakt. En dit is een nog mooiere voorbereiding op de Berenloop. Lopen dus.

Op de boot was het een gekkenhuis. Vol met lopers knalde de DJ de ene na de andere opzwepende hit eruit. Een klein half uur lang klappende en hossende lopers opgepropt op het autodek. Zelden zo'n gekkenhuis meegemaakt tijdens een loop! En bij het opengaan van het dek, ging het dak eraf.

Starten met de toeter van de boot, en al snel lopen in de vertrouwde omgeving van Texel. Ik heb er in 1996 drie kwart jaar gewerkt. Een nostalgisch gevoel dus. En al snel stonden er bekenden langs het parcours. Hoewel zij verrast leken dat ik daar liep. Een forse wind stond er wel. Een Texels windje. En bij het aanlopen naar het strand, lopend in de duinen, was die tegenwind best zwaar.

Op het strand was het heerlijk. Volle wind mee. Als dit de opmaat is voor de Westcoast Challenge, dan heb ik er nog meer zin in! Maar helaas, na een kleine twee kilometer vliegen over het strand, moet je weer omhoog. De duinen in. En daar deed het behoorlijk zeer. Duinen uit, bospad op, ongeasfalteerd dus. Ook geen pretje. Maar vooruit, bij het aanlopen van Den Burg liepen we langs mijn verblijfsplaats van 1996. Boerin Carien stond daar als een baken van herkenning, en ook nog eens op het keerpunt van het windvoordeel. De laatste drie kilometer vol wind mee. De snelheid kwam er weer in. En ik kon het zelfs opbrengen om enorm af te sprinten!

Kortom een prachtige loop in een heerlijke omgeving. Zwaar, dat wel. Maar leuk, dat zeker. Louis liep een prachtige 1:31 en ik liep 1:36. Voor een normale halve marathon geen byzondere tijden, maar voor de marathon van Texel een nette prestatie!

donderdag 27 september 2012

De gang van zaken!!!

Onlangs werd ik er weer eens mee geconfronteerd, en meestal hou je als fysiotherapeut maar je mond. De wonderlijke werkwijze en hiërarchie in de medische wereld. Een meisje die in onze praktijk onder behandeling is, werd geadviseerd om naar de sportpoli te gaan. Een plek waar sportarts, orthopeed en sportfysiotherapeut samen naar sporters kijken die geblesseerd zijn, om een zo goed mogelijke oplossing voor de blessures te vinden. De sportfysiotherapeut die daar zit doet dat overigens voor niks, nada, noppes. Geen vergoeding, maar omdat hij of zij van zijn vak houdt, en een investering doet voor zijn of haar praktijk!

Om naar deze sportpoli te gaan, gingen dit meisje en haar moeder keurig naar de huisarts. Om de kosten binnen de gezondheidszorg te vergroten, is dit namelijk een stap extra, terwijl deze huisarts de enkel van dit meisje al had doorverwezen (zonder enige blik te werpen op haar voet) voor de expertise van onze praktijk. Als een meisje van 11 al een jaar lang met pijn in haar voet loopt, dan klopt er iets niet. Dat hoort niet. Een goede (differentiaal) diagnose is dan wel op zijn plaats. Doorverwijzen naar een gespecialiseerde arts die wel een diagnose kan stellen dus ook! Maar volgens deze huisarts niet. Belachelijk was het advies van Bijman (terwijl ze niet mijn patiënt was!) om door te verwijzen (hoe durft hij). Gelukkig is voor de afspraak bij de sportarts geen doorverwijzing nodig, dit is dus goed gekomen, maar overleg met de huisarts in deze situaties lijkt me erg zinnig.

Ik heb goed contact met veel huisartsen in Purmerend. In ieder geval met diegene die ook met mij contact zoeken. Goed, fijn collegiaal overleg en respect voor elkaars expertise. Maar belangrijker nog, de patiënt staat centraal.  Grappigerwijs zijn al meerdere huisartsen binnen Purmerend (maar ook specialisten) bij mij geweest voor fysiotherapeutische behandeling! Open en eerlijke communicatie, dat is waar ik voor sta! En vertrouwen in elkaars kwaliteiten dat is een voorwaarde.

Toch ben ik afgelopen jaar ook wel eens boos opgebeld door een huisarts. Een patiënt wilde een doorverwijzing voor de orthopeed. Overigens zonder dat ik wist dat hij dat aan de huisarts ging vragen, dat terzijde. En vervolgens kreeg ik een zeer boze huisarts aan de lijn. "Hoe haal je het in je hoofd, met de huidige kosten in de gezondheidszorg, om deze patiënt door te verwijzen naar een orthopeed?" Echt waar, dat was zijn vraag/opmerking. En o ja, deze patiënt kreeg alsnog de doorverwijzing naar de orthopeed gemaild van de huisarts, en daar werd doodleuk €5,- voor gerekend. Je zal toch €5,- euro verdienen aan ieder mailtje dat je stuurt?!?!

Ik heb goed contact met de meeste orthopeden uit de omgeving. Van meerdere ziekenhuizen. Als een patiënt verder moet, probeer ik te kijken wie de beste oplossing is. Daarbij kijken we naar persoonlijke factoren, maar ook naar de kwaliteiten van de betreffende arts! Op die manier proberen we te zoeken naar de meest optimale oplossing. En als wij een advies geven, dan doen wij dat meestal gratis. Dat is schijnbaar het lot van de fysiotherapeuten!
En als wij een advies geven om een doorverwijzing, dan doen wij dat niet voor niets. Dat doen we vanwege het belang van de patiënt en goed onderbouwd op redenen waarin we opgeleid zijn! Dit advies is zeker niet met enige financiële belangen!!!

Er is veel te doen in ons land om de kosten in de gezondheidszorg. Kosten die niet direct gemaakt worden in de fysiotherapie. Sterker nog, al zou de hele vergoeding van fysiotherapie afgeschaft worden, zelfs dan zou er nog een tekort zijn in de gezondheidszorg. Er is pas een prachtig onderzoek gepresenteerd over samenwerking tussen orthopeed en fysiotherapeut. Prachtige resultaten en kwaliteitsverhoging in de zorg! Meerdere fysiotherapeuten kijken mee bij operaties, om daarna een zo goed mogelijke revalidatie te geven. Buddy care, een traject waarbij arts en therapeut samen verantwoordelijk zijn voor de kwaliteit van de behandeling. Een goede zaak, en laat daar een directe financiële lijn tussen zitten! Waarschijnlijk bespaar je aanzienlijk wat kosten! En de fysiotherapeut? Dat is maar een goedkope druppel op de gloeiende plaat van de kosten in de gezondheidszorg!


zondag 23 september 2012

Damloop

Volgens mij is het vandaag de tiende keer, maar het kan ook mijn negende zijn; de Damloop. Hardlopen in een grote kudde mensen. Veel publiek, veel feest en tot je verbazing constateren dat er grote hoeveelheden mensen meedoen die beter langs de kant hadden kunnen blijven staan!

De damloop is een belangrijk sociaal evenement voor onze omgeving. Al in april begint de eerste stress voor patiënten en sporters bij ons op de praktijk. "Ik heb me opgegeven voor de #damloop, dat ga ik toch wel redden Jeroen?" is een vraag die me jaarlijks meerdere keren wordt gesteld! En toch, een opbouwschema is niet zo moeilijk. Zestien weken trainen, week 1, 1 kilometer, week 2, 2 kilometer etc, en dan loop je in week 16 de damloop.

Maar waar wringt de schoen? Te enthousiast, te veel te snel, te weinig, te grillig, andere blessure, allemaal redenen waarom het misgaat. Maar ja, die mensen hebben er tenminste over nagedacht. Genoeg lopers die het zwaar hebben, te zwaar. Werk voor ambulances dus!

Vandaag heb ik lekker gelopen. Zeldzaam lekker eigenlijk. Het weer was goed, niet te warm, weinig wind en mijn conditie blijkbaar ook. In de IJtunnel al voorbij grote hordes mensen gelopen, en dat terwijl ik niet van plan was het onderste uit de kan te halen. Lekker lopen, dat was mijn plan. Onderweg zat ik erg in mezelf. Stabiel tempo, zo rond de 4:20 per kilometer.

Op de tien kilometer kreeg ik eigenlijk pas in de gaten dat het makkelijk ging. Net geen 44 minuten, zonder overmatige inspanning. Lekker lopen dus! En nu niet forceren maar lekker doorlopen! De laatste kilometer ging zelfs het snelst van allemaal. In vier minuten en acht seconden. En daarna nog afsprinten in de Peperstraat. En bij de finish bleek ik 1:10:53 te hebben gelopen (eigen tijd). Een tijd die ik volgens mij al twee keer eerder heb gelopen. Maar nog nooit zo makkelijk! Een tijd die schijnbaar bij mijn Damlopen past!

Het was weer een mooie Damloop. Geen wedstrijd om een toptijd te lopen,maar om te genieten. Om te lopen met je collega's, om te lopen voor sponsoring of om te lopen om een weddenschap. Maar laten we het wel gezond houden!

donderdag 20 september 2012

Alweer die boom

Het is donderdag. Lopen met Louis dus... Maar eerst een andere verplichting. Het geheim van Purmerend. Een promotiefilm over Purmerend, door Purmerenders. En daar was ik voor gevraagd. Een film gemaakt door Shootlab. Twee jonge geluidsmensen, een regiseur en vragensteller, en een cameraman.

Dichtbij huis, op het bruggetje van de Plantsoengracht werden me vragen gesteld over Purmerend, over het hardlopen en over mijn vak. Met als flitsende afsluiter;" Ik ben Jeroen Bijman, ik ben 40 jaar, ik woon in Purmerend en ik werk in Purmerend als sportfysiotherapeut".

Dan maar lopen. Ouderwets rondje, Kanaaldijk, Jisperpad en terug over het fietspad langs de Weidevenne. Langs mijn boom. En jawel hoor, ook Louis kreeg zijn aanmoediging. De natgeregende bladeren ritselde juichend voor Louis in de wind. Ons voorstuwend op de candans van ons looppatroon. Op weg terug naar het geheim van Purmerend!

zondag 16 september 2012

De laatste loodjes

Afgelopen vrijdag de laatste bijeenkomst bij Sport en Therapie. Niet te ingewikkeld, niet te uitgebreid. De laatste puntjes op de i. Bijeenkomsten over hardlopen, over kleding, over schoenen, over voeding, over drinken, over schema's, dus nu nog wat herhaling. Lopen in het donker, dat is in deze tijd wel een issue. Dus Erik Tolboom van Skiwear4all toonde prachtige oplossingen. De laatste vragen beantwoorden. En in de stemming komen voor de marathon met mooie filmpjes. Oké, een was iets te zwaar op de hand. Met twee zwalkende dames, die uiteindelijk kruipend over de finish gaan!

Zondag de laatste training, een duurloop van 17 kilometer. Langs de golfbaan en door het bos. Een route die ik donderdag zelf al had gelopen. Goed voorbereid en wederom met de hulp van Karin. En vooral praten. Want nog zes weken, en dan is het zover voor de meesten. Over twee weken loopt Jeroen (Van Vuuren) al Berlijn, maar het overgrote deel staat aan de start in Amsterdam. Dus consolideren, de zenuwen bedwingen, en vooral vertrouwen hebben in jezelf. Het schema is goed, jullie voorbereiding dus ook. Ik zeg: "Lekker lopen, want #hardlopengaatvanzelf"!

zondag 9 september 2012

30 van Amsterdam Noord

Op twitter las ik berichten. Over de marktstadrun. Ik ga maar vier Engelse Mijl doen, want acht is gekkenwerk met dit weer. Juist. En ik ging op voor dertig kilometer van Amsterdam Noord.

Mijn vaste loopmaatjes waren er niet dit jaar. Geen Onno, geen Louis, geen Rob en ook geen Ronald. Ook geen bananenrunners en Beemstermasters. Mijn stijl is om laat aan te komen, voor korte voorbereiding (startnummer op, kousen aan en lopen maar). Maar nu ik alleen was, stond ik daar veel te vroeg. Eerder dan mijn marathongroep. Zittend op een bankje raakte ik aan de praat met een alleraardigste jongen met een geel shirtje aan. De marathon van Boedapest, dat is zijn doel voor dit jaar.

De start was ik de buik van een groot peloton lopers. Op een loeihete sintelbaan. En zoals zo vaak, startte ik lekker snel. 4:20 per kilometer, en dat kilometers lang. En ter hoogte van de Jaagweg, daar kwam ik de jongen in het gele shirtje weer tegen. Tot 15 kilometer liep ik als een dolle. Want welke dwaas gaat met dit weer op 1:10 over de matten, terwijl mijn verste trainingsafstand van de afgelopen periode nog niet boven de twintig kilometer heeft gelegen. Dwaas, effe wandelen om te temporiseren. Aanpikken bij de jongen met het gele shirt. Tot de twintig ben ik met hem opgelopen, maar het was veel te warm en voor mij niet verstandig zo door te rennen. Veel te weinig posten ook, zo onderweg.

In de polders van Noord was het bloedheet, zeker met de wind in de rug, en het was Rene de Groot die me deed beseffen dat ik gewoon door moest rennen. Zonder kapot te gaan natuurlijk. Stoppen bij de drankposten, stoppen bij de tuinslang uit het hek. En de laatste vijf gingen zo slecht nog niet. Finish op 2:35 verval van 15 minuten. Veel gewandeld dus! Maar de dertig gelopen, dus die zitten in de pocket. Ik heb nog een lange aanloop, en de kilometers komen zo aardig in de benen.

En mijn marathongroep. Super, top, met dit weer! Een paar moesten afhaken, maar 23 kilometer is ook mooi met dit weer. Ik zeg goed gedaan dus.

dinsdag 4 september 2012

Sportpoli Hoorn

Eens in de acht weken ben ik er. De sportpoli in het West Fries Gasthuis. Op maandagmiddag. Tegelijkertijd draaien de sportarts en de orthopeed een poli, en acht enthousiaste sportfysiotherapeuten draaien onbezoldigd mee. Inderdaad, zonder enige inkomsten. Gewoon omdat het leerzaam is om samen te werken, maar ook omdat we vakidioten zijn!

Meestal draai ik de poli met de sportarts. En hoewel de sportpoli voor acuut sportletsel is, komen er vaak mensen met al langer bestaande klachten. Bijna logisch, want dat is volgens de V.S.G. (de beroepsvereniging van de sportartsen) hun werkdomein.

Gisteren was weer zo'n dag. Samen met Huib Plemper, deze keer de dienstdoende sportarts een reeks interessante patiënten gezien. Tijdens de anamnese, geleid door de sportarts, is er genoeg ruimte voor mijn inbreng. En ook tijdens het onderzoek kom ik dan aan de beurt. Vaak zijn het jonge patiënten, maar veelal mensen met ingewikkeldere klachten. Heerlijk om dan mee te denken in de oplossing. En ik moet eerlijk zeggen dat ik soms denk; "heerlijk, geef mij die patiënt"!

De sportpoli is een goed initiatief. Hoewel het vast nog beter geregeld kan worden. Het zou nog meer een filter kunnen zijn voor de orthopedie, om te zorgen dat de juiste mensen daar instromen. En de rol van de sportfysiotherapeut zou meer beloond kunnen worden? Los daarvan is het een topinitiatief, met het bewijs dat de zorg in Nederland ook mooi kan zijn!

donderdag 30 augustus 2012

Als vanzelf

Soms loop je als dikke stroop tegen een heuveltje op. Dan ben je aan het harken om vooruit te komen. voel je allerlei pijntjes, in je voeten je schouders of je borst. Dan lijkt het wel of iedere pas gezet moet worden, alsof je jezelf vooruit moet duwen. Tegenwind zonder dat er wind staat.

Vandaag was niet zo'n dag. Gek eigenlijk, want van de week heb ik twee nachten slecht geslapen. En vanochtend werd ik een beetje humeurig wakker. Maar als je dan loopt en iedere pas gaat vanzelf, dan wordt je vanzelf blij. Hardlopen terwijl je het gevoel hebt dat je vermogen over hebt. Versnellen om te voelen dat je daarna nog harder kan versnellen! Iedere pas die je zet geeft een zwevend gevoel, iedere pas geeft het gevoel dat je kracht bij kan zetten.

Vandaag ging het voor mij vanzelf. En voor Louis; die had stroop in zijn benen. Ook wel eens leuk, want de laatste tijd was het meestal andersom!

maandag 27 augustus 2012

Man in Bonus

Vanochtend heb ik maar weer hardgelopen. Volgens mijn eigen schema, want ik heb me voorgenomen voorlopig iedere maandagochtend hard te lopen. Eigenlijk was ik het gisteren ook van plan. Maar wees nou eerlijk. Het was toch vreselijk gisteren?

Vandaag heb ik heerlijk gelopen. Om negen uur 's ochtends. Naar Edam, via Middelie weer terug naar Purmerend. Een kleine 18 kilometer op de vroege maandagmorgen. Inspirerend en een goed begin aan de week. Weg maandagochtendblues, weg zwaar begin van de week. Voor mij is het een heerlijke start van de nieuwe week. Daarna naar kantoor en op maandag avond vol aan de bak met sportfysiotherapie.

En het mooie van het verhaal. Als je op maandag al 18 kilometer hebt gelopen, dan staat dat al mooi op je kilometertotaal. Voorlopig heb ik afgesproken iedere donderdag met Louis te lopen. En zonder moeite zit het weektotaal al boven de dertig. Een goede basis. Alle andere trainingen en wedstrijden zijn dus gewoon bonus!

donderdag 23 augustus 2012

Genieten

Met gemak kan ik zeggen dat ik een leuk beroep heb. Ik geniet van mijn werk, en heb plezier in wat ik doe. Gelukkig maar, want dat is een belangrijke drijfveer. Vooral de eigen draai die ik aan mijn werk kan geven, met sport erin verweven maakt het mooi.

Na mijn vakantie ben ik weer aan het werk gegaan. Natuurlijk, anders had ik nog vakantie gehad! Eerst op kantoor, rustig erin komen en 's avonds lekker sportfysiotherapie. Geblesseerde sporters, vaak teleurgesteld vanwege de beperking om niet te kunnen sporten, weer terugbrengen naar de plek waar ze het liefst zijn. Hun sportveld.

Gisteren was ik ook weer voor het eerst sinds weken in de snijzaal. Super leerzaam. Niet alleen het prepareren en het leren van het lichaam, maar ook de mensen die ik daar ontmoet. Geweldig, jonge artsen in opleiding, specialisten op allerlei vlak, enthousiaste collega's met veel kennis en kunde. Luisteren en praten, maar vooral ook leren.

Ik ben nu twee weken weer aan het werk. En ik geniet ervan. Heerlijk, en laten we dat zo houden!

dinsdag 14 augustus 2012

Achter mijn schaduw aan

Daar loop ik dan, achter mijn eigen schaduw aan. De zon brand op mijn bolletje. Een licht briesje laat de bladeren van de wilgen langs de kant weg ritselen in mijn oren. Het is een verkoelend briesje, dat wel. Maandagmorgen, mooi weer. Mooie omgeving. Ik loop om te trainen. Omdat ik me een doel gesteld heb. Ondanks een stroeve start, loop ik nu lekker. Voortgeleid door mijn eigen schaduw. Inhalen zal ik hem niet, dus ik doe ook maar geen poging. Lopen maakt me rustig. Lopen maakt mijn hoofd leeg. Een lekker begin van de week. Begeleid door prachtig weer. Geen bietensap vandaag. Geen compressiebroek. Wel de Herzog kousen, maar met mijn vaatstelsel kan ik niet meer zonder! Vandaag doe ik het zelf. Iedere stap die ik zet. Begeleid door mijn schaduw. Het laatste stuk gaat hard vandaag. Heel hard. Goed zo, maar er zullen nog veel trainingen volgen. En lang niet allemaal begeleid door mijn eigen schaduw!

zondag 12 augustus 2012

Sport en Emotie

Sport en emotie gaan hand in hand samen. Dat hebben voor mij de afgelopen twee weken weer bewezen. De olympische spelen als hoogtepunt van onze sportzomer. Met veel emoties, in beeld, op de sportvelden. Bij winst bij verlies, veel tranen zijn er gevloeid.

Ik heb mezelf er ook niet aan onbetuigd gelaten. Met een brok in mijn keel van de prachtige prestaties. Tranen in mijn ogen heb ik meerdere keren gehad. Gevoel van trots? Gevoel van begrip? Gevoel van respect? Waar het vandaan kwam weet ik niet, gelukkig waren het meestal vreugdetranen.

Vreugdetranen heb ik zelf ook wel gehad tijdens mijn eigen sporten. Tranen op de finish in New York. Tranen in het olympisch stadion in Amsterdam bij het finishen van de plaatselijke marathon. Maar ook tranen bij het uitstappen in Rotterdam. Dikke tranen.

Misschien zijn deze tranen onderdeel van de verslaving. Van alle tijd en energie die je stopt in je prestatie. Waarom ga ik anders dit jaar aan de berenloop meedoen, of starten in de West Coast Challenge? Sport en Emotie gaan hand in hand samen, soms als sporter, maar de afgelopen weken als toeschouwer.

vrijdag 10 augustus 2012

Een lekker vervolg

Mijn enthousiasme van het begin van de week moest toch voorgezet worden. Woensdag de hele dag in een pretpark, ook een heerlijke plek om te herstellen, en gisteren anderhalf uur op de mountainbike. Want voor de West Coast Challenge moet ik het fietsen niet vergeten. En dus vandaag weer hardlopen.

Het mountainbiken gisteren was heerlijk. Mooi weer, beetje wind. Hollands weertje dus. En met een MTB route in het Twiske binnen handbereik, een prachtige mogelijkheid om lekker te sporten! De route was prachtig; volle groene bomen, hoge paarse pluimen, veel groen dus. Hij was nog wel wat blubberig van alle regen van vorige week, maar dat hoort bij mountainbiken.  Met mijn fiets kwam ik er in ieder geval de rust verstoren. Grote hoeveelheden konijnen sprongen voor mijn wielen weg. Heerlijk en een lekkere inspanning.

Vandaag was het weer tijd om hard te lopen. Mooi weer, beetje warm en weinig wind. Startproblemen, die had ik zeker vandaag. Stijve bovenbenen van het fietsen van gisteren. Druk op mijn borst en een zwaarmoedig hoofd. Via Kwadijk naar Edam, maar gelukkig met een stop voor de brug. Een moment van bezinning en een omschakeling naar een beter loopgevoel.

Vanaf Kwadijk was mijn cadans al een stuk prettiger. Geen druk meer op de borst. Een leeg hoofd. Ruimte om mee te tellen. En minder gevoelige benen. Mijn lijf begint zich langzaamaan beter te voelen. Bij Edam ben ik een keer rechtsaf gegaan. Terug naar Purmerend via een andere route dan normaal. Mijn tempo kon zelfs iets omhoog, en bij het omhooglopen naar Kwadijk kon ik het zelfs niet laten om te gaan sprinten. Vervolgens lekker uitbollend naar Purmerend gelopen. Weer een rondje gedaan, op naar de volgende training!

donderdag 9 augustus 2012

Te enthousiast?

Slecht weer, harde regen. Dat was de hele maandagmorgen zo. Toch al vroeg de hardloopkleren aan. Maar helaas, regen, regen en nog hardere regen. De buienradar beloofde beterschap, maar een blik naar buiten deed anders vermoeden. Toch maar vertrokken, in de regen. Bietensap als voorbereiding en compressiebroek als ondersteuning. En natuurlijk ook de compressiekousen aan!

Waar sta na een periode van wisselend trainen. Ik niet. Toch wilde ik kilometers maken. En een rondje dat ik niet heel vaak doe. Via de Pumerringdijk naar de Westerweg, achter de golfbaan langs, door het bos, naar Ilpendam en terug over het oudelandsdijkje. Een mooie inspirerende omgeving om hard te lopen. Ik heb het wel eens vaker gezegd, maar Purmerend is mooi als je maar goed kijkt!

Of het nu aan de bietensap lag, of aan de compressie, of misschien zat het gewoon goed tussen mijn oren, maar ik heb gewoon lekker gelopen. En onderweg werd het zelfs droog. Al heel snel zelfs!

Dinsdagmiddag afgesproken met Louis. In een strandhuisje in Ijmuiden. Ook om een lekker rondje te lopen. Doe maar ongeveer een uurtje Louis. Dat is wat ik nog wel had voorgesteld. Onze eerste gezamelijke training voor de West Coast Challenge. Over het strand, met een harde westenwind.

De start was nog wat stijfjes, en duin op om het strand te verlaten was zelfs zwaar. Daarna richting Kennemerduinen, achter het circuit van Zandvoort om. Af en toe temporiseren was voor mij wel aan de orde. Toch wel wat last van het lopen van maandag. Maar gewoon lekker door lopen, langs het NH hotel het strand weer op. Op het strand moest ik me even herpakken. Meetellen, doorlopen en niet zeuren. Een korte stop na de strandhuisjes zorgde voor een goede opleving. Als in trance liep ik het laatste stuk terug naar IJmuiden. 35 kilometer in twee dagen. En dat na een week helemaal niet lopen. Ik ben blij dat het goed ging, blij dat het goed voelt. Maar verstandig? Misschien was ik toch iets te enthousiast......

maandag 6 augustus 2012

Bietensap

Na alle verhalen, moest ik het toch een keer proberen; bietensap. Op de vroege morgen, als eerste opdrinken. Niet de tanden poetsen, laat de bacteriën  in de mond het werk maar doen, dat was het advies. Nitraatrijk, met veel vitamine C, dat is de voorwaarde.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de fles al een aantal weken in mijn koelkast had staan. Bietensap, het klinkt niet echt lekker. Ik keek er dus ook een beetje tegen op. Kom op man, bijna veertig, dat dacht ik toen ik zaterdag woord bij daad voegde. En uiteindelijk viel het me mee. Hoewel, op de uiterlijke aantasting na dan!

Daar zit je dan. 's ochtends vroeg. Glas bietensap achter de kiezen. Knalrode tong, knalrode lippen. Het lijkt wel of ik figureer in een of andere horrorfim. En waarvoor? Dat moet nog maar blijken. Vanaf deze week moet het lopen ook weer in een strakker schema. Dat is een belangrijkere voorwaarde. Maar misschien dat de bietensap me weer op weg helpt. Al zou het maar een placebo zijn tot een beter resultaat!

zondag 29 juli 2012

Zondag

Een vroege zondagmorgen. Ontbijtje, geen eitje. Normale zondagmorgen dus. Het is droog, dat is al anders dan gisteravond. Mooi weer om te fietsen dus.

Vakantie, tijd voor rust, maar ook tijd om te trainen. Door alle drukte en vermoeienissen, zat daar geen ritme in. Hoewel ik gisteren lang aan de buis gekluisterd heb gezeten voor de OS2012, heb ik uiteindelijk in de vooravond een rondje van 16 kilometer hardgelopen. Daarbij opgeteld had ik vorige week zondag gemountainbiked in het Twiske, maandag 99 km gefietst naar Harlingen en woensdag 9 kilometer hardgelopen. Heerlijk weer, al dat sporten, langzaam aan weer terugkomen in conditie.

Vanochtend heb ik een lekker rondje gemaakt op de racefiets. Samen met Oskar de wind trotseren en een lekker rondje bijkletsen. Sporten is leuk! Maar nu ga ik weer sport kijken.

donderdag 26 juli 2012

De berg olympus

Oh ja, geweldig, vrijdag is het weer zover; de olympische spelen! Een weldaad voor mijn verbeelding, een aanslag op mijn tijd. Chauvinisme genoeg, maar ook oog voor het ware sportsmansschap. Kippenvel, emotie en puur genot. Sport als verslaving. Nu om naar te kijken.

Of het nou het zwemmen is, of wielrennen, maar ook judo, tafeltennis en zelfs het handboogschieten. Alle sporten zullen als zoete koek bij me naar binnen glijden. Als een spons zuig ik alle beelden, alle informatie tot me. Heerlijk, en dat terwijl ik vakantie heb. De komende weken staan voor mij in het teken van de vijf ringen. En ik bevind me in het midden van de ring van extase!

dinsdag 24 juli 2012

Go back to basic

Je schrijft een blog over gelukkig zijn en wordt overspoeld met reacties. Gelukkig maar! Facebook, whatsapp, sms en zelfs telefoontjes. Lief en vooral ook fijn. Go back to basic, dat was een van de adviezen. En laat ik dat nu net hebben gedaan afgelopen twee dagen.

Als kind ging ik altijd naar Terschelling op vakantie. Raar zou je zeggen, altijd naar Terschelling, maar onze ouders hadden geen keus. Terschelling, voor ons de lotsbestemming van mijn jeugd. Alle paadjes heb ik er gezien, kneuterige films bij ET10, mijn eerste echte zoenen, veel gesport, vooral gevolleybald, maar ook voor de eerste keer alcohol!

Mooie zomers, slechte zomers, ik heb er veel lol beleefd. En op uitnodiging van mijn broer en ouders, ben ik er gisteren op de racefiets naar toe gegaan. Met gezwinde spoed (wind mee op de afsluitdijk) en goed voor de conditie. En ook dat heb ik als jongetje wel eens gedaan. Samen met mijn vader bijvoorbeeld.

Voor 12-en op Terschelling, dus nog tijd genoeg. Heerlijk naar het strand, lekker bbq-en, en als toetje met mijn broer een potje twee tegen twee gevolleybald. Zelfs nog gewonnen, vreemd genoeg! Letterlijk back toe basic dus, maar vandaag weer gewoon thuis.....

zondag 22 juli 2012

Gelukkig zijn, daarvoor wil ik alles geven....

Op 22 juli 2012 schreef ik deze blog. Hij heeft toen een paar dagen online gestaan, maar gaf toen veel ophef, en heb ik hem off line gehaald. Toch was het een weergave van wie ik was op dat moment. Dus bij deze.....:


Gelukkig zijn, daarvoor wil ik alles geven....

Het allermooiste in mijn leven. Drie stuks. Geluk, liefde en vrolijkheid. En toch doe ik iets verkeerd. Ik probeer er te zijn voor ze. Probeer ze mijn liefde te geven. Alles wat ik heb zou ik willen opgeven. Alleen maar om er zeker van te zijn dat zij gelukkig zijn.

Ik voel pijn. Over mijn lichaam. In mijn hart. Ik schiet tekort in wat ik zelf voor mijn ogen had. Papa is aan het werk. Heel vaak. Hoe kan ik er dan nog voor ze zijn. Wat kan ik doen om het te veranderen, wat kan ik doen om mezelf weer terug te vinden. Als ik zelf niet gelukkig ben, hoe kan ik dan geluk overbrengen? Als ik ze zie, als ik ze in mijn armen heb, lijkt het eenvoudig. Maar met wat ik nu doe, zie ik pijn. Pijn, verdriet en angst. Waar gaat dit heen, waar moet ik naartoe.

Om het te veranderen, moet er iets gebeuren. Moet ik iets doen. Ik weet niet wat, ik weet niet welke weg, maar het moet de weg van geluk zijn. Van blijheid, liefde en emotie. Weg van de angst, weg van de woede, weg van de pijn in mijn lijf.

dinsdag 17 juli 2012

Ziek, zwak en zweten

Ziek zijn, het hoort er schijnbaar ook bij. Met de vakantie in aantocht voelde ik me al weken moe. Op weg, slepend naar de vakantie, pikte ik twee weken geleden een droge hoest op. Na vorige week zondag twee uur lang in de regen meegefietst te hebben, was ik koud en doorweekt thuis. En de hoest was de volgende dag substantieel erger. Slecht slapen, dat was het gevolg.

In de loop van afgelopen week ging het wel beter. Tenminste dat dacht ik. Zelfs zoveel beter dat ik zondag een rondje met de racefiets gemaakt heb. Geen probleem tot op dat moment. Echter half vier 's nacht was het compleet anders. Misselijk, diarree, duizelig zweten. Ziek dus. Gisteren heb ik bijna de hele nacht geslapen, en ondanks dat afgelopen nacht ook. Badend in het zweet, dat wel.

Het lijkt of ik me nu iets beter voel. Maar ja, is dat het moment. Ik hoop het niet, want ik moet nog veel trainen. Trainen voor al mijn doelen in het najaar!

zaterdag 14 juli 2012

Tour de France

De eerste dagen waren erg voorspelbaar. Cancellara wint de proloog, Cavandish een sprint, Peter Sagan, Andre Greipel, allemaal in de lijn de verwachting. Met argusogen kijken wij Hollanders naar de tour, smachtend naar een zege van een landgenoot. In de tweede week zou dat gebeuren, daar waren we allemaal van overtuigd! Maar nee, een grote valpartij waarbij ongeveer al onze Nederlandse toppers betrokken waren zorgde voor het verdriet van onze natie. Niet meer vooruit te branden, zo leek het.

Ik kan erg genieten van deze tour de france. Aanvallen vanuit het vertrek, demarrages in de afdalingen, renners verdeelt over het hele parcours en een ijzersterke skyploeg. Vorig jaar was het een stuk anders; etappes waren voorspelbaar, alle favorieten bleven bij elkaar en er gebeurde eigenlijk weinig! Dit jaar is behoorlijk anders, behalve dan dat de winnaar wel al bekend is. Maar toch, kijk naar de aanvalslust, kijk naar de strijd. Alleen jammer dat onze nederlandse jongens er niet aan te pas komen. Nog niet.

Ik denk dat het nederlandse fietsen weer een beetje in de lift zit. Goede renners genoeg, maar is het verwachtingspatroon niet wat hoog? Gesink moet lekker weg naar een andere ploeg, dan komt het wel goed met hem. Mollema is een man met karakter, die komt er wel. Nikki Terpstra, prachtige renner maar hij doet niet mee! Steven Kruijswijk, nog ff wachten, Wout Poels komt beter dan ooit terug als hij herstelt is van zijn verwondingen. En laten we TD niet vergeten, als hij zijn ego overwint kunnen we zeker nog van die jongen genieten! Misschien moeten we volgend jaar Marrianne Vos maar laten starten in de tour? En we hebben een nieuwe hoop in bange dagen; Wilco Kelderman.

Ondertussen zijn we 152 etappes verder zonder overwinning van een landgenoot. En ik denk dat er dit jaar niet veel kans op is. Maar toch is het een leuke tour. Blijven aanvallen jongens!

dinsdag 10 juli 2012

Lesgeven

Lesgeven. Eigenlijk doe ik het al jaren. Voor mijn patiënten, voor de sportschool en natuurlijk ook de verschillende loopgroepen. Door de jaren heen heb ik al aardig wat clinics gegeven, maar ook aan nascholing gedaan voor onder andere sportmasseurs. En sinds vorig jaar is er wat bijzonders bijgekomen. Ik geef les als gastdocent aan de masteropleiding Musculoskeletaal, uitstroom sport.

Dit jaar mocht ik lesgeven over EHBSO en behandelen van duursporters, en over een van mijn grootste passies binnen de sportfysiotherapie; hardlopen, blessures en preventie!

De fysiotherapeut, specialist in bewegen. Zo profileert onze beroepsvereniging de fysiotherapeut. Een slogan die ik mee probeer te nemen als ik doceer. Want in beweging zit onze kennis en in beweging zit vaak de oplossing. Jammer genoeg is biomechanica niet meer een basisvak in de opleiding voor fysiotherapie! Spijtig is ook te zien dat vele collega's, die eigenlijk geïnteresseerd zijn in sport en het behandelen van de sporter, kiezen voor de manuele therapie als basis voor de behandeling. Een bundeling van kennis is juist de kracht van de sportfysiotherapeut. En kennis van manuele handelingen is een middel tot het uiteindelijke resultaat. Kennis over de sport en de sporter is onontbeerlijk voor een optimaal resultaat van de behandeling. Met voorkoming van herhaling als extra speerpunt. Gelukkig zijn er collega's die gelijkgestemd zijn. En als bonus mag ik ze dan wat bijbrengen.

Ondertussen heb ik een leuk document in elkaar gedraaid. En gedurende het jaar probeer ik dynamiek van nieuwe informatie eraan toe te voegen. Helaas heb ik altijd tijd tekort. Maar als je met enthousiasme inspringt op de dynamiek van een groep, zal dat meestal zo zijn. Ik heb in ieder geval weer genoten. Nieuwe aanstaande collega's (sportfysiotherapeuten) ontmoet, en enthousiasme herkent die me terug doet denken aan mij eigen opleiding. Sportfysiotherapie is (en blijft) leuk. Zeker als je er af en toe ook in mag lesgeven!

zondag 8 juli 2012

Marathongroep

Het schema is er. De zomervakantie staat voor de deur. Hardloopschoenen mee dus. Maar vandaag nog de laatste hardlooptraining alvorens de vakantie begint. Tenminste, op een aantal uitzonderingen daar gelaten.

Interval, yasso's, tempoduurloop, fartlek, allerlei variaties voor de boeg. En regen. Veel regen. Twee uur lang regen. Toch mocht het de pret niet drukken. Geen dak erop (zoals bij Wimbledon) maar gewoon lekker lopen. Een rondje Zuid Oost Beemster, Midden Beemster, Kwadijk, Purmerend. Om te ervaren dat de Beemster ideaal is voor intervaltraining. Op het Coopertestparcours twee keer een yasso gedaan. En op de rechte stukken van 1,8 kilometer de intervallen!

Kortom, een tevreden marathongroep. Laatste vragen over de schema's beantwoord, klaar voor de overzomering. Klaar voor de grote uitdaging!

zaterdag 7 juli 2012

Een gedichtje over lopen

Mijn hoofd zit soms vol,
en mijn hersens slaan op hol,

Vragen, gedachten en geluk,
ik loop te wroeten naar dat stuk,

dan moet ik wel bewegen,
om mijn gedachten te legen,

als ik loop lijkt soms alles helder en clear,
maar andere momenten weet ik het gewoon niet meer,

De pijn die dan voel ik in mijn lijf,
is een projectie van mijn harde schijf,

alles wat ik in mijn lichaam voel protesteren,
probeert me wat te leren,

Op zoek naar lekker lopen,
moet ik me geestelijk niet laten slopen,

want soms ben ik gewoon blij,
en dan loop ik helemaal vrij!

donderdag 5 juli 2012

Een loopverslag van twee weken

Druilerig weer, stromende regen. Gelukkig vandaag, want gisteren de hele dag een toernooi en BBQ met Fleur gehad. Maar toch stromende regen op de dag dat ik wil lopen. Niet lekker, maar ja de jongens zijn lekker aan het spelen, en ik kan dus toch niet het huis uit. Bingo, auto's en vliegtuigen. Genoeg om de zondag door te komen.

De buienradar voorspelt niet veel goeds. Niet dat dat altijd accuraat is. Soms lijken er buien te zijn, maar dan valt er niks, soms lijkt er niks te zijn, en dan regent het toch! Vanmiddag de deur uit dus. Lopen met een nat vooruitzicht.

Het lopen ging wonderbaarlijk goed. Mooier weer dan gedacht. Wel heel veel wind. Maar toch, 17 kilometer gelopen met een goede snelle laatste kilometer.

De donderdag erna met Louis was warm. Zeg maar heet! 12 kilometer. En op verzoek van Louis langs water. Noordhollands kanaal en Purmerringvaart dus. Met intervalblokken van twee kilometer hebben we hard gelopen.

Afgelopen weekend was druk. Veel sport om te volgen, een middag IKEA en drukke voorbereiding op het lesgeven aan de SAXION hogeschool in Enschede. Geeft toch wel een bijzonder gevoel als je helemaal vanuit Purmerend gevraagd wordt om les te geven in Enschede. Of zoals Fleur vroeg:"Ben je zo een goede sportfysiotherapeut papa?" Mijn loopkleren heb ik aangehad afgelopen zondag. Een paar uur zelfs. Maar van hardlopen is uiteindelijk niks gekomen.

Vandaag is het weer warm. En donderdag vandaag, dus lopen met Louis. Ik stond al stijf op vanochtend. Waarschijnlijk veel te lang geslapen. Ik kan het weer dus niet de schuld geven dat het zo slecht ging. Ruim acht kilometer is het geworden. Werken en zwoegen. Het wordt tijd om het loopritme weer op te pakken. Om met mijn eigen schema aan de slag te gaan. Ach, betere tijden zullen weer komen!

donderdag 21 juni 2012

Een overweging over mijn eigen looppatroon

Daar loop ik dan. Repeterende stappen resoneren in het geluid van de omgeving.  Tik, tik, tik, tik, het ritme ondersteunend. Een, twee, drie, vier is het riedeltje in mijn hoofd. Zwaaien, armen naar binnen, dat is mijn verhaal!

Soms denk ik het te weten, soms denk ik dat het zo is. Maar is dat altijd zo? Ik weet het niet. Het lijkt zo mooi in elkaar te zitten. De anatomie van het lichaam klopt als je het op de juiste manier gebruikt. Toch zijn wij meesters in compensatie, kunnen we makkelijk buiten ons patroon bewegen. We kunnen er zelfs aan wennen!

Het is gek om te ervaren dat mensen een normaal patroon als prettig en bijna zelfsprekend ervaren, terwijl ze het vaak als gek bestempelen. Zo loop je toch niet. Als ik dan laat zien wat de alternatieven zijn, hoe ze gek ze eigenlijk zelf lopen, moeten ze ook weer lachen.

Ik heb een duidelijk herkenbaar looppatroon. Anderen zien mij al van verre aankomen. Maar ook voor mij vormt het een houvast tijdens mijn hardlopen. Reperterende passen, evenwicht in het ritme. En het zwaaien van mijn armen, naar binnen.....En soms wordt ik er op gewezen door de klanten. "Jeroen, ik kwam tijdens het hardlopen iemand tegen die bij jou is geweest, ik zag het aan de vingers!"

dinsdag 19 juni 2012

Bijmanloop

Lekker lopen. Al zes jaar het motto van de Bijmanloop. Aanvankelijk begonnen als trainingsloop voor de marathon van New York. Al rap uitgegroeid tot een gezellige samenloop voor alle onze lopers en patiënten. Afgelopen zaterdag was het weer zover. Voor de zesde keer dus. En weer was het leuk!

De roeivereniging was al vroeg ons verzamelpunt. Om acht uur 's ochtends. Maar Dick en kleinzoon Daan waren al eerder op pad om alle bordjes langs het parcours te plaatsen. Dikke duim daarvoor, en een tegemoetkoming aan de wensen van onze deelnemers. Dit jaar was er voor de tweede keer een wandeltocht gekoppeld aan de Bijmanloop. Een pleziertocht die tezamen van start ging met de kinderen, die een of twee kilometer voor de boeg hadden. Misschien wel het hoogtepunt van de Bijmanloop; de rennende kinderen. Soms zelfs de longen uit het lijf. En alles voor dezelfde prestatie en dezelfde beloning. Een bidon van Sport en Therapie met inhoud.

Om half tien was de start van de andere afstanden. Lopers voor 7, 14 en 21 kilometer. Leuk om te zien dan twee jaar geleden de meeste mensen nog voor 7 kilometer kwamen, terwijl nu het grootste deel van de groep 14 heeft gelopen. Emoties waren er weer genoeg. Onderweg en aan de finish. Het bewijs dat er voldoende strijd geleverd is! Maar plezier was voor de meesten de drijfveer. En voor ons? Hoe leuk is het om een eigen loop te hebben......






donderdag 14 juni 2012

Trots

Fleur speelt hockey. Ze staat op doel, en dat doet ze leuk. Belangrijker nog; ze vindt het leuk. Ze is pas elf, nog piepjong dus. Maar best fanatiek. Veel van onze gesprekken gaan over hockey. Het is leuk om te zien hoeveel passie ze ontwikkeld!

Een aantal weken geleden kreeg Fleur een uitnodiging om mee te doen aan selectietrainingen van het district Noord Holland. Spannend, maar vooral leuk. De eerste maandagavond was erg nerveus. Ik denk dat ik zelf nog zenuwachtiger was dan zij! Maar het ging goed, en ze mocht terugkomen.

Zes keepers voor drie plekken. Een keeper was al eerder geselcteerd. En de meeste meiden waren ouder. Toch ging het afgelopen maandag supergoed. Een enthousiaste en gemotiveerde Fleur stond goed te keepen. Maar helaas, onweer en de keuze voor de keepers was nog niet gemaakt.

Afgelopen woensdag mocht ze weer naar De Kwakel (Uithoorn). Voor de derde keer. En helaas kon ik zelf niet mee. Met de telefoon binnen handbereik, was ik maar met een ding bezig. Wachten op het verlossende telefoontje. Helaas, ze was niet geselcteerd. Maar toch ben ik trots. Fleur heeft als een leeuw gekeept, en was bijna geselecteerd voor het Noord Hollandse hockeyteam. Jammer, maar volgend jaar krijgt ze vast weer een kans. En trots, dat ben ik zeker!

vrijdag 8 juni 2012

Blog off

Gek, het schrijven gaat me meestal makkelijk af. Ik heb geen writersblog en het kost me over het algemeen weinig tijd om een nieuw verhaaltje te schrijven. Toch al bijna twee weken niets geschreven, al bijna twee weken niet een nieuwe blog gemaakt?

Soms gaat het allemaal anders dan wat je voor ogen had. Dan wat je van plan was. Drukte, opgelegde drukte, of als gevolg van alles wat er gebeurt. Weinig tijd om rustig te zitten, weinig tijd om te bezinnen. En het bloggen kan me daar goed bij helpen.

Dan maar op de vroege vrijdagochtend. Schrijven over schrijven. Wat een mooi en simpel onderwerp. Een van de redenen om hard te lopen, is dat het me de kans geeft om mijn gedachtes te ordenen, om na te denken. En ik loop momenteel (te) weinig. Het bloggen doet hetzelfde voor me. Ik probeer zorgvuldig na te denken over wat ik opschrijf. Over wat ik wil vertellen. Als ik aan beiden bijna niet toekom, gaat er dus iets niet goed!

dinsdag 29 mei 2012

Mooi Nederland


Gisteren heb ik hardgelopen. Heerlijk, op het meest hete moment van de dag. Langs de dijk van het IJselmeer. In een cordon van fietsers, met hooguit een paar andere lopers die de warmte trotseerden. Toch was ik niet de enige loper van dat moment. Richting Rotterdam was een grote meute Roparunners bezig aan de laatste kilometers. Vanuit Parijs en dit jaar ook vanuit Hamburg in estafette naar Rotterdam. Twee jaar geleden liep ik daar ook. Ook toen was het warm. Maar nu was het nog wel iets warmer!

Toch hoef je niet ver om het moois van ons Holland te ervaren. Afgeweken van mijn normale routes rondom Purmerend, liep ik gisteren voor een keer in de nabijheid van Hoorn. Prachtig, langs het Ijsselmeer, vol met bootjes. Prachtig, het geluid van alle vogels, kwetterend en kwakend in de kwelders en graslandschappen naast me. En als ik dan langs dit soort mooie plekjes ren, dan sta ik tegenwoordig even stil. Stoppen om een foto te maken. En dat terwijl ik een aantal jaar geleden alleen maar met oogkleppen voor mijn kilometers maakte. Nederland is mooi. Als je je ogen maar openhoudt!

zondag 27 mei 2012

Een blog over gevoel

Dit is een blog over gevoel. Gevoel, dat is er. Soms heel duidelijk, soms fijn, soms storend en soms ook vaag. Als ik loop heb ik allerlei gevoelens. Positief en negatief. Toch loop ik, dus de balans zal positief uitslaan. Zeker nadat ik gelopen heb. Lekker. Dat heb ik toch mooi weer gedaan. Of; zo, dat zit er ook weer op. Meestal tevredenheid, soms ook geweldig gevoel. Eigenlijk zelden heel onprettig.

Gevoel is een signaalfunctie. Je lichaam vertelt je wat er aan de hand is. Met dat gevoel kun je dus ook spelen. Negeer je het, of ben je ernaar op zoek, accepteer je het, of geniet je ervan. En zo nog vele andere mogelijkheden bij die de verschillende gevoelens kunnen passeren.

De ene keer loop je in de warmte of in de regen en vind je het heerlijk, de andere keer vind je het vreselijk. Je gemoed heeft er dus ook mee te maken. Ingewikkeld hoor. En dan nog de pijn. Raar gevoel, de ene keer is het niet erg, de andere keer is het juist vervelend. Meestal kan ik daar wel mee omgaan!

Zo heb ik nu al het gevoel dat ik niet weet waar dit heen gaat. Wordt het heel gevoelig, of juist heel duidelijk en rechtlijnig. Ik weet het niet en daar hoort ook een gevoel bij. Het gevoel dat ik moet stoppen met deze blog!

zondag 20 mei 2012

Door de modder....

Vroeg op, want ik had vroeg afgesproken. Regen, met bakken uit de hemel. Maar het zou toch mooi worden vandaag? Toch vertrokken. Op weg naar Peter. Om samen te gaan ploeteren.

Mijn eerste keer in het twiske. Stom genoeg met noploze banden. En een witte fiets. En witte sokken. En witte schoenen. De eerste twee heuveltjes waren al glibberen. Maar daarna was het goed. Mond dicht, dat wel, want als snel zat ik onder de spetters. Twee keer hetzelfde rondje, twee keer met dezelfde problemen op de eerste klim. Geen grip, gewoon wegglijden! Maar verder vooral genieten. Van de omgeving en van de inspanning. Heerlijk.

Door naar de volgende route. Door het bos. Hopeloos. Glibberen, glijen en veel van de fiets. Ingehaald worden door mensen met noppen op hun banden. Maar zonder helm. De sukkels! Vooral als ik vlak daarna mezelf ternauwernood kan weerhouden om vol tegen een boom te schuiven. Krakende fiets, overal blubber. Maar wel lekker!

Terug was afzien. Flinke tegenwind en volle bak regen. Spoelde ik wel weer een beetje schoon. Maar de douche was toch lekkerder.

vrijdag 18 mei 2012

Ontwikkelingen

Als sportfysiotherapeut ben ik op zoek naar ontwikkeling. Ontwikkeling van mezelf, ontwikkeling in mijn vak en ontwikkeling van de mensen die je begeleid. Vanaf mijn afstuderen heb ik jaarlijks bijscholing gedaan. Ben ik opgetrokken met collega's uit het hele land om te leren. Om inzicht te krijgen. Maar ook binnen sport en therapie proberen we kennis te delen en op een hoger niveau te komen.

Dit alles wordt ingegeven door drijfveren. Drijfveren geleid door enthousiasme. Alles is leuk, maar sport is voor mij de rode draad. De leidraad in mijn route naar mijn toekomst als sportfysiotherapeut. Door mee te draaien met de sportpoli in Hoorn, door onderdeel te zijn van het schoudernetwerk Amsterdam, door samen te werken met specialisten, door bestuurlijk actief te zijn voor de sportfysiotherapeuten, door wekelijks naar de snijzaal te gaan in het Erasmus MC en door les te geven aan masterstudenten van de SAXION hogeschool probeer ik me te blijven ontwikkelen. Centraal daarin blijft de gedachte om het geleerde over te brengen naar de patiënt.

Wonderlijk is de ontwikkeling in onze beroepsgroep. De afgelopen jaren heeft de fysiotherapeut een duidelijk herkenbare plek in de maatschappij gekregen. Fysiotherapie in de ruimste zin van het woord. Want fysiotherapeuten zijn; algemeen therapeuten, sportfysiotherapeuten, psychosomatische therapeuten, bekkentherapeuten, orofasciaal therapeuten, bedrijfsfysiotherapeuten, dry needling therapeuten, handtherapeuten, cadiotherapeuten, revalidatietherapeuten, kinderfysiotherapeuten, fysiotherapie wetenschappers, fysiotherapeuten in de eerste lijn, de tweede lijn en naar ik heb gehoord zelfs de nulde lijn(?). Een ruime hoeveelheid soorten fysiotherapeuten waarin ik waarschijnlijk nog een boel soorten niet heb vermeldt! En zoveel fysiotherapeuten, zoveel meningen!!!!

Belangrijk in de groei die wij als beroepsgroep hebben, is dat er herkenbaarheid moet zijn. Herkenbaarheid in de fysiotherapeut en herkenbaarheid in de soort. Er bestaat niet een fysiotherapeut, en er zijn gelukkig meer wegen die naar Rome leiden. Wonderlijk is de gelijkheid in kwaliteit van alle fysiotherapeuten in Nederland. En nog verwonderlijker is dat organisatiegraad de belangrijkste indicator vormt voor kwaliteit.

Ons vak is volop in ontwikkeling. Volop aan verandering onderhevig. Veel verandering in regels en de kantlijn. Toch blijft de essentie van ons beroep hetzelfde; we behandelen mensen met lichamelijke klachten.

zaterdag 12 mei 2012

Met een andere blik

Soms lijkt het heel logisch. Behandelen op het veld. Kijken naar de sportsituatie. Waar heeft de sporter pijn, wanneer heeft de sporter pijn. Bewegingen bekijken, analyseren. Durven, ook bij sporten waar je niet altijd alles van weet. Maar waar je wel de bewegingen en technieken van kan leren.

Kijken naar de handbalster als ze de bal gooit, of juist opspringt. Kijken naar de voetballer in spelsituaties. Kijken naar de hockeyer op het veld, of de hardloper. Allemaal dingen die ik graag doe, om blessures in de toekomst te voorkomen, of om herstel mogelijk te maken!

Ik probeer zelf te redeneren uit het normale (bindweefsel) herstel. En uit krachtenpatronen en belasting en overbelasting. Zo kan een keeper zijn voet verkeerd plaatsen bij het gooien, waardoor er draaikrachten op zijn knie komen, en hij zijn pijnlijke knie tijdens voetbal pijnlijk blijft houden! Ik probeer verder te kijken dan de klachten zelf. Dat gebeurt gelukkig vaker binnen de fysiotherapie, maar lang niet altijd.

Het overkomt me dan ook wel eens dat ik op een cursus of symposium zit en wordt geconfronteerd met andere vakidioten. Prachtige verhalen, prachtige onderzoeken, maar vaak met een beperkte eenzijdige blik. Voor hun heel logisch, maar ik merk bij mezelf dan een verstoring. Ik kijk anders, heb een andere visie. Beiden zullen goed zijn. De beperkte blik, met resultaat en mijn blik, met resultaat.

Het grappige is dat ik daardoor wel eens puzzels van (externe) collega's voorgeschoteld krijg. Mensen met langdurige of ingewikkelde klachten. Een andere blik, een andere visie en zowaar een oplossing! Van de week kreeg ik zelf een verwijzing van een orthopedisch specialist die spreekuur draait in een andere praktijk in Purmerend. Een jongen met lastige langdurige klachten. Verwijzingsvraag; "wil jij jouw blik eens daarover laten gaan?" Uitdagingen, maar wel lastig. Zeker binnen het huidige zorgstelsel!

donderdag 3 mei 2012

Gevoel

Lopen en gevoel gaan hand in hand samen. Hoe voelt het om te lopen, wat voel je, waar voel je het. Soms gaat het lopen vanzelf. Stap voor stap, zwevend over het asfalt. Als een geoliede machine. Geweldig. Ik herinner me een finish van de 30 kilometer bij de Groet uit Schoorl. De laatste drie kilometer gingen razendsnel. Alle passen waren raak. Bij de finish had ik zelfs het gevoel over de hekken te kunnen springen. Heerlijk!

In Amsterdam ben ik wel eens slecht gefinisht. Ik heb er een blog over geschreven. Maar mijn laatste finish in Amsterdam was super. Op 30 kilometer wist ik het al. Ik zou die dag mijn doel ruimschoots halen! Met gemak. Na 35 kilometer kreeg ik het heus nog zwaar. Ik heb zelfs nog even gewandeld. Maar continue met een glimlach. Bijna euforisch was mijn finish. Heerlijk, en het herstel vergelijkbaar!

Toch kan het ook anders. Moeizaam. Pijn in je lijf. Voeten, knieën, bovenbenen. Je bovenlijf, armen, schouders, ribben. Bonken, bij iedere stap die je zet. Of nog erger, onderweg zijn en geparkeerd raken, op slot gaan. Alles in je roept je om te stoppen, om niet verder te gaan. Een schreeuwend lichaam, een gevecht tegen jezelf.

De marathon van Rotterdam was weer een wijze les. Het lopen ging vrij vanzelf. Niet te hard, maar superstabiel. Maar de gedachten liepen vast. En opeens, de handrem erop. Een vastloper. Hopeloos gevoel. Lopen en gevoel gaan hand in hand samen. En als alles in balans, is gaat het vanzelf. Er is dus nog genoeg om op te trainen. Vooral op mijn eigen balans!

dinsdag 1 mei 2012

Muziek

Soms zit er muziek in het lopen. Ritme, regelmaat, de kracht van alle passen. Zelf loop ik zonder muziek. Lijkt me veiliger. Maar ik weet dat het stimulerend kan werken.

Tijdens de Damloop is er voor de meeste lopers een slecht punt. De passage vanuit Oostzaan, achter de snelweg langs, naar Zaandam. Kil stuk fietspad, meestal wel aan het einde de supporters. Waar overal bij de Damloop feest en muziek is, is het daar wisselend aanwezig. Het ene jaar is het top, met goede opzwepende muziek. Maar al een aantal keer is het door werkzaamheden aan de weg nauwelijks mogelijk. Dan is het daar doorbijten voor de vele liefhebbers, terwijl de muziek je er doorheen kan helpen!

Drie keer heb ik de marathon van Amsterdam gelopen, en nog een aantal keer de halve. Tijdens die periode is de organisatie druk bezig de marathon te upgraden. Steeds drukker, steeds beter en steeds leuker. Amsterdam heeft een enorme aantrekkingskracht op buitenlanders. Een enorme diversiteit aan lopers. De marathon heeft echter een bottleneck; de passage langs het bedrijventerrein. De kale stukken langs de Muyskensweg, Van der Made weg en de Spacklerweg. En dat op een punt dat je het net zwaar krijgt, de passage van de dertig kilometer! Toch is het daar breed genoeg, ruim genoeg. Creëer er nog meer feest. Opzwepende DJ's of een Nike doorgang zoals bij de Damloop! En de passage zal als vanzelf gaan....

De finish in Amsterdam is echter onovertroffen. Vondelpark uit, stukje voorbereiden op het laatste stukje triomftocht. Het aanlopen naar het stadionplein zweept enorm op. Klinkt als muziek in de oren. In het ritme van de drukte en het geluid wordt je opgestuwt naar het prachtige Olympisch Stadion, waar een kakafonie van geluid je laat zweven over heilige grond. Een genot voor iedere marathonloper, een verlossing uit je leiden. Muziek, ik loop zonder, maar het kan opzwepend zijn....

zaterdag 28 april 2012

Welke route

De snelweg gaat rechtdoor. Snel en maar in een richting. Alles en iedereen dendert maar voort. Vooruit, en het lijkt steeds sneller te gaan. Steeds verder. Ik heb lang meegelopen, en ik heb zelfs voorop gelopen. Op weg naar wat. Een eenrichtingsweg, die leidt naar een eindpunt die niet voor mij is. Geen tijd om stil te staan, geen tijd om na te denken.

Ik heb het gevoel de weg kwijt te zijn. Dat ik de verkeerde afslag heb genomen. Dat ik vooruit ga, terwijl ik het gevoel heb dat ik terug moet. Terug naar mezelf. Ik ben afgeslagen naar een smal pad. Een onbekende weg met geen enkel idee waar het me heen leidt. Weg van de snelweg, op zoek naar de juiste route. Een wankel donker pad, met veel afslagen. Veel kansen, veel richtingen.

Het pad is nog teveel langs de snelweg, maar ik moet weg van hier
Waar ik heen moet weet ik niet. Maar ik probeer te doen waar ik goed in ben. Doorlopen, op zoek naar de juiste bestemming. Op zoek naar.....

donderdag 26 april 2012

Met verbazing

Ik blijf me verbazen. Keer op keer. Het lichaam zit mooi in elkaar. De eenvoud, maar toch heel ingewikkeld. Alles past en alles klopt. Maar toch weten we het uit balans te brengen.

Het is mooi om te zien hoe we kunnen compenseren, hoe we kunnen adapteren. Zoveel loopt vanzelf, hoeven we niet over na te denken. En toch proberen we te beïnvloeden, te sturen. Is dat nodig?

Als je loopt hoef je niet na te denken hoe je je voet neer zet. Dat gaat vanzelf! Of je nu op gras loopt, op ijs, op asfalt, zonder het te bedenken pas je je looppatroon aan. Dat gebeurt ook met schoenen aan. Platte schoenen, hoge schoenen, harde schoenen, zachte schoenen, slippers, je past zonder het te merken je looppatroon aan!

En als ik dan mensen laat wandelen, en ze laat zwaaien met de armen zoals het gewricht het bedoelt heeft, schrik ik van het verschil in bewegen! Voeten die naar buiten gedraaid stonden, gaan ineens zoals de voet het wil. Knieën die zwabberen, gaan ineens rechtdoor. Een zachtere landing, ritme in het looppatroon. Alsof het bedoelt is om zo rechtop te lopen.

Loopscholing is leuk. Verbazingwekkend leuk. En zeker omdat ik zelf nog wel eens verbaast ben over de impact van een simpele aanpassing!

maandag 23 april 2012

Langs het strand

's ochtends moest ik me weer haasten. Toch, ondanks dat ik vroeg op was. Nog spullen halen op de Kerkstraat. Fiets in de auto mee. Op weg naar Egmond, naar de derde training van de marathongroep. En toch was ik als eerste op de boulevard. Gelukkig. En het was droog. Nog beter. Een straffe koude wind, dat wel. Maar ik kan moeilijk zeggen dat mijn haar daarvan uit model waait!!

Met een zware rugzak, vol met bidons, stapte ik als bij-begeleider op de mountainbike. Bianca was de trainer van de dag. En ze had een mooie route uitgestippeld. Warming up door de duinen. Voor mij al zwaar genoeg, want op sommige paden kon je nauwelijks fietsen. Helemaal buiten adem was ik dan ook toen ik met fiets en zware rugzak de duinen over moest!

Op het strand was ik al meer in mijn element. Volle tegenwind, maar het strand was prachtig om op te fietsen! De groep had het zwaar. Met een stuk door het rulle zware zand erbij, maar ging goed door. En de beloning was een sprint tegen de volgende duinopgang!

Daarna werd het helemaal mooi. In de prachtige duinen van Egmond, met een lekker zonnetje erbij. Lekkere heuveltraining tussendoor, en via een bospad en de Bloedweg, terug naar de boulevard. De ronde was uiteindelijk 15 kilometer, maar zwaar genoeg. En gelukkig met wind mee aan het einde.

donderdag 19 april 2012

Uitstappen....

Negenentwintig kilometer heb ik gelopen. En volgens de statistieken zeer constant. Op de vijf kilometer, de tien, de vijftien, de twintig en de vijfentwintig liep ik continue op dezelfde eindtijd. Geschatte eindtijd 3 uur en 18 minuten. Me een verval van 7 minuten in de laatste 13 kilometer, zou ik nog een PR lopen. Ongelooflijk. En toch kon ik niet verder.

Zondag was een prima dag. Mijn voorbereiding was prima. Op tijd op, voldoende gegeten en klaar voor de actie. Vroeg in het startvak, warm genoeg gekleed, en een kwartiertje voor de start nog even plassen in een leeg petflesje. Klaar voor de start dus. Lee Towers zette een prachtige stemming in met een kanonschot werden we letterlijk afgeschoten!

De eerste kilometers zijn altijd rommelig. Zeker als je moet starten achter de estafette lopers. En als je dan een estafette loper een schoppende beweging ziet maken naar een loopmaatje (de idioot), dan ben je blij dat je enkele kilometers later in je eigen ritme kan lopen!

Een Purmerender liep de eerste kilometers met me op. Alle anderen was ik al snel kwijt. Stom, ik had misschien beter bij ze kunnen blijven, want vanaf kilometer acht liep ik praktisch alleen. Ik haalde nog wel een van onze estafettelopers in, maar verder bleef ik alleen. Ondanks de vele andere lopers, ondanks het vele publiek. Ik was alleen en in mezelf gekeerd.

Twijfel was er niet. Ik moest nog wel aan de vorige mislukking in Rotterdam denken, maar dat was met blaren. Veel blaren. Heel veel blaren. En nu liep ik heus ook wel mijn voeten iets stuk, maar ach....En onderweg voelde ik heus wel wat duurloop ongemakken, maar eigenlijk ging het lopen vanzelf.

Diep in mezelf, tijd voor overpijnzing. Op sommige stukken was de marathon prachtig. Veel publiek. Luide aanmoedigingen. Drummers onder een brug. Allemaal prachtige momenten. Maar ik was vooral in mezelf bezig. En dan schrik je als je gaat beseffen dat je ook kan uitstappen. "Nee, uitlopen sukkel"; was een van die gedachten. En nog besef je dan niet dat je dan eigelijk al aan het opgeven bent!

Het lullige van de marathon van Rotterdam is dat je de finish ruikt als je de Erasmusbrug weer over gaat. Je hoort de speaker, En je ziet de finishstraat. En plassen op 29 kilometer was mijn Waterloo. Ik kon het niet meer opbrengen. Ik kon niet meer verder. Mijn lijf was nog lang niet op, maar mijn geest was volledig geparkeerd. Dikke tranen rolde over mijn wangen in mijn aftocht naar de finish. Vele verwonderde blikken kreeg ik, terwijl ik wandelend over de koopgoot, volledig gedesillusioneerd, mijn gang naar de kleedruimte maakte. En niemand die zich om mij bekommerde, dat was wel raar.....

zaterdag 14 april 2012

Het laatste avondmaal

De dag voor een marathon. Pfff.. vaak een draak van een dag. Ik heb een keer een dag doorgebracht op de fitnessvakdagen op de dag voor de marathon van Amsterdam. Nieuwe spinningfietsen uitgezocht, en gekocht. Erg vermoeiend en niet handig. Ik heb eens een cursusdag gehad over de dynamiek van het bindweefsel. Eric Witvrouw is erg inspirerend, maar ook vermoeiend op zo'n dag voor een marathon. En mijn bindweefsel werd er behoorlijk stijf van! In New York maakte ik het misschien het meeste bond van allen. De hele dag sight-seeying, bovenop de Empire State Building gestaan. Grand Central station bewonderd, langs het prachtige Chrysler building gewandeld, via de United Nations naar het Madison Square Garden gelopen. Bijna een marathon op zich.

Vandaag was het niet veel anders. Ik was gisteravond al laat thuis uit Hoorn. Een leuke presentatie voor de marathongroep in de Runnersworld, met aansluitend shop till you drop! Laat thuis dus. en nog later naar bed! En vanochtend weer vroeg op. Haasten, zoals altijd op de zaterdagmorgen. Milo moest vroeg voetballen in Marken. En als coach mag je niet ontbreken! Wel eerst carboloader genuttigd! Na de gewonnen wedstrijd meteen door naar Fleur, verzamelen bij MHCP. De auto's stonden al startklaar toen ik daar werd afgezet. Op naar Uitgeest. Ook een uitwedstrijd voor Fleur.

Na de eveneens gewonnen wedstrijd snel door naar Amersfoort. De tweeling van mijn broer was jarig. Een snelle Mac tussendoor, en lang is het verjaardagsbezoek niet geweest! Bij thuiskomst gauw een carboloader, en snel door om de kinderen naar hun logeeradres te brengen. En de weekboodschappen, inclusief marathonbenodigdheden, moesten ook nog gehaald worden. Gelukkig kan je op zo'n moment terugvallen op familie. Mijn marathonkrachtvoer was voor ons klaargemaakt; koude macaronisalade, ijsbergsla, meloen, druiven, gerookte kip en rauwe ham met een mosterd/dille dressing. Heerlijk, makkelijk eetbaar en veel energie!

Alle kleding klaarleggen, al het eten en drinken in de tas. Schone kleren, handdoeken, hartslagmeter en startbewijs. OV-chip niet vergeten. Klaar voor de start. Nu maar een lekker nachtje slapen, morgen vroeg op. Op naar de start, en door naar de finish.....

maandag 9 april 2012

De generale

Stappen, passen, tik tik, een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, een, twee, drie, vier, eigen tempo. Zwaaien met de armen, wijzen naar de middellijn. Iets voorover, ontspannen in de schouders. Adem in, rustig uit. Meer uitademen Jeroen, ontspannen.

Ik heb al ruim een week niet gelopen. De laatste keer was vorige week zondag. Garmin viel uit, maar ik heb toen relatief hard en goed gelopen. Ruim twintig kilometer, allemaal ruim binnen de 5 minuten. Ik moet er dus wel klaar voor zijn. Twijfel. Is er altijd. Maar, zwaar wordt het toch wel. Begin van de voorbereiding was goed. Lekker en veel getraind, hard gelopen. Laatste deel niet. Veel te druk. Te druk met andere dingen. En druk in mijn hoofd. Afleiding, lekker lopen, genieten. Uitdaging overwinnen, pijn overwinnen. Rotterdam komt eraan, focus!

Vandaag is het slecht weer. Koud en regen. Maar gisteren is er ook al niks van gekomen. Uitwijken naar de Kerkstraat dan maar. Ik heb geen zin om nat te worden, hoewel me dat volgende week niks uitmaakt! Binnen dus. Op de loopband. Saaier kan bijna niet. Maar wel met lekkere muziek. Mr. Jones (Counting Crows), maar ook Tiesto, Armin van Buuren, U2 en David Guetta. Lekker hard, want er is toch niemand hier! Twintig minuten inlopen op 13,5 kilometer per uur, even wat drinken, even wat rekken. Na een kleine rust ga ik weer verder. Vijftig minuten op 13,5 kilometer per uur. Is dit mijn laatste training, of kan ik aankomende week nog wat lopen. We zien wel. De training zit hem toch niet in deze laatste week, maar in de lange aanloop ervoor.

Nog zes dagen en dan is het zover. Volgens de countdowntimer op de website van de marathon zelfs minder dan zes. Ben ik er klaar voor. Natuurlijk, een marathon lopen begint pas na de 30, of eigenlijk na de 35 kilometer. En als je de 40 bent gepasseerd, weet je dat je dat laatste stuk ook wel kan halen. Desnoods kruipend. En ik ben in dat laatste stuk al een aantal keer zo diep gegaan dat ik weet dat ik dat ook wel overleef. Pijn op de borst, schreeuwende benen. Hamstrings in de kramp. Dreigende kramp in de kuiten. Diep in mezelf gekropen. Lopen met een waas voor de ogen. Gedragen door het publiek langs de kant, maar soms ook weer irriterend aan domme opmerkingen. Stom he, iets aantrekken van anderen? Als je zo moe bent, kan je niet meer helder denken. Een doel, de finishlijn. De beloning van het lijden en de start van nog meer pijn.

Vanaf vandaag ga ik mijn lijf instellen op het lopen van de marathon. Begint mijn laatste stuk in de voorbereiding. Komend weekend aan de carboloader. Rekening houden met mijn eten. Koude macaroni met druiven en mosterd dille saus van Hela. Pannenkoeken en bananen. In mijn gedachten moet ik er klaar voor zijn. Klaar om de marathon te lopen, klaar om de finishlijn te halen. En dat gaat me lukken.................denk ik.

25 jaar fysiotherapeut

Het is officieel! Vijf en twintig jaar geleden ben ik als fysiotherapeut afgestudeerd aan de hogeschool van Amsterdam. 25 jaar in dit gekke ...