donderdag 3 september 2020

Dan maar lekker zelf

 Het hele jaar zijn we al aan het hardlopen. Aanvankelijk allemaal met een wedstrijd als doel. Boston, Tokio, Rotterdam, Amsterdam, de berenloop, corona heeft bij alle evenementen roet in het eten gegooid. Toch zijn we lekker bezig. In quarantaine tijd dacht ik nog heel even dat we er meer hardlopers bij zouden krijgen. Maar het straatbeeld is ondertussen weer genormaliseerd tot de oude vertrouwde renners.

De rondjes die we doen zijn prachtig. Door het Twiske, door de Beemster, de Wormer of de Purmer, langs het water, door het bos. Steeds langer en steeds beter. Wij zijn er klaar voor. Klaar om die marathon te lopen. En als die dan niet doorgaan, dan doe je er toch lekker eentje met elkaar!

Zondag 13 september is het zover. Twee en veertig kilometer en honderdvijf en negentig meter. De voorbereidingen zijn al leuk. Met de hulp van meerdere vrijwilligers, gaan wij er een mooie ochtend van maken. De Beemster rond, langs de ringvaart. Ik heb er zin in, en met mij ken ik nog zo'n groeppie!



zondag 28 juni 2020

25 jaar fysiotherapeut

Het is officieel! Vijf en twintig jaar geleden ben ik als fysiotherapeut afgestudeerd aan de hogeschool van Amsterdam. 25 jaar in dit gekke en prachtige vak. Een tijd om nooit te vergeten. Met al zijn ups en downs, maar vooral met veel plezier.

Wat is er in die tijd veel veranderd! Was ik in 1996 nog een interessante gast met een mobiele telefoon op het NMT netwerk, ondertussen zijn er al complot denkers over 5G en is de mobiel niet meer weg te denken uit onze handen.  Van fysiologic, naar intramed, met fysioroadmap, naar James, terwijl we nu werken in Spotonmedics. Waar we vroeger nog kaartenbakken hadden met ons behandelverslag, worden we nu geleid door een slim systeem.

Van ziekenfonds en particulier, via de maatregel Borst, naar het huidige zorgstelsel. Van werken op verwijzing naar directe toegankelijkheid. Van behandelcodes met bijbehorende tarieven, naar één behandeltarief, dat sinds jaren nauwelijks is meegegroeid. Van verzekerde zorg naar onverzekerde zorg. Van een gedegen brede opleiding voor fysiotherapie naar een beperkt curriculum. Van practicus naar master. Maar één ding is gebleven. Het contact met de patiënten, de zorg in mijn vak en het plezier om te behandelen.

Door de jaren heen heb ik veel geleerd. Ik heb veel na en bijscholing gedaan, mijn specialisaties opgebouwd. In sport, knieën en schouders, maar zeker ook in hardlopen. Ik ben regiocoach en bestuurder geweest, geef les, mag soms schrijven in bladen, en werk héél af en toe mee aan TV. En ik heb heel veel collega's in het land leren kennen, die met mij dezelfde passie delen.

Bijman+Helsloot Fysiotherapie is een bedrijf waar ik trots op ben. En ik niet alleen! Samen maken we er het mooiste van en zelfs Corona mag die pret niet drukken. Er is in die 25 jaar veel gebeurt en veel veranderd. Maar ik ben nog steeds dezelfde Jeroen....Oké, oké wel 25 jaar ouder en wat kaler...

vrijdag 14 februari 2020

Mijn vader

Mijn vader is een drabber. Dus ik weet van wie ik het heb. Eigenwijs. Hij weet alles beter. Net als ik dus. Actief is hij nog steeds. Dat is mooi en ik heb me voorgenoemd dat als ik 76 ben, dat ik dan zeker ook nog zo sportief ben!

Ik heb mazzel. Want hij is er nog. Opa van mijn kinderen, en man van mijn moeder. Vader van mijn broer en broer van mijn ooms. Eentje is er niet meer. Zijn jongste broer. En dat maakt het besef dat het leven maar een dun lijntje heeft. Iedere ademhaling die we doen is er namelijk eentje dichter bij de laatste ademhaling van ons leven.

En daarom heb ik me ook voorgenomen om van iedere ademhaling in mijn leven te genieten. Van mijn vrouw en van alle anderen die onderdeel van mijn leven willen zijn. Ik verwacht niks want dan kan het alleen maar beter worden.

woensdag 26 juni 2019

De nieuwe masters van de Saxion Hogeschool

Negen jaar doe ik het nu al. Als gastdocent lesgeven aan de masteropleiding musculoskeletaal, uitstroom richting sport. Fysiotherapeuten die sportfysiotherapeut willen worden. Heerlijk als ik mijn passie mag uitstrooien over studenten die graag willen, die veel absorberen!

Soms kom ik er twee dagen per jaar, twee lessen geven aan de derde jaars en ééntje aan de tweedejaars studenten. De onderwerpen zijn EHBSO, behandelen van duursporters, en hardlopen, (analyse, revalidatie en behandeling). Dit jaar was alles in één dag gestopt. Een lange dag, dat wel, want Enschede ligt niet om de hoek, maar dat mag de pret zeker niet drukken.

De tweede jaars studenten vormen vaak een wat rustigere groep. Ze kennen me nog niet, en dan komt er zo'n praatjesmaker voor je neus te staan. Natuurlijk probeer ik ze uit de kast te halen. En grapjes; duh! De derdejaars studenten zijn vaak was losser. Die hebben me dan al een keertje meegemaakt. Helemaal mooi als je dan ook wat discussies kan voeren, want dat brengt elkaar zeker verder.

Eén ding weet ik zeker; "Ik heb een verhaal te vertellen". Een verhaal waarin ik al mijn ervaring, mijn  achtergrond, en kennis en wetenschap heb gestopt. Een verhaal om over te brengen naar andere sportfysiotherapeuten in het land. En hopelijk gaat dat als een (hard)lopend vuurtje....

dinsdag 21 mei 2019

Amsterdam marathon

Ik heb de marathon zien groeien. Van een loop die overlast veroorzaakte voor de bewoners van de stad, tot een internationaal vooraanstaand evenement met deelnemers uit meer dan 90 landen! Acht keer heb ik de hele marathon van Amsterdam nu al gelopen. En ook nog een paar keer de halve. Op allerlei verschillende manieren.

Mijn debuut op de marathon was in 2006, ook in Amsterdam. Goede voorbereiding, relatief veel snelheid zat in mijn vermogen. Maar ik had nog niet de ausdauer om een hele marathon goed te volbrengen. Een week van te voren was in ineens ziek. Ziek van de spanning en de aantasting van mijn weerstand. Maar na twee dagen leek de griep verdwenen en dacht ik er klaar voor te zijn. Tot dertig kilometer goed gelopen, samen met mijn loopmaatje van die tijd. Daarna sloeg de griep dubbel en dwars toe. Overleven was de modus, en met een goede tactiek kwam ik volledig gesloopt en doodziek over de finish. Gelukkig hebben we de foto's nog....Maar wat ik wel ontdekte was de schoonheid van het Olympisch stadion; geen finish kan tegen de kracht van dit stadion op!

Drie jaar later was mijn herkansing. Voor drie anderen had ik een schema gemaakt en we zouden wel ff onder de drie uur en dertig minuten lopen. Ik was nog wat zwaarder dan ik nu ben, maar loopfit was ik wel. Alles ging goed onderweg, we lagen ruim voor op schema. Ik deed keurig het kopwerk....tot 32 kilometer. Maar daar kwam weer de man met de hamer. Waar mijn vriendjes allemaal de doelstelling haalden, kwam ik niet verder dan 3:32. Gevalletje net niet dus. Het jaar daarop heb ik het nogmaals geprobeerd, maar de 3:30 uur leek een onhaalbare tijd voor mij.

In 2012 begon ons marathon traject. Mensen begeleiden naar de finish van een marathon is als hardloper prachtig! Schema's maken, presentaties geven, begeleiden en samen lopen. Mooie herinneringen met kippenvel en veel emoties. Hartverwarmende marathons heb ik in de daaropvolgende jaren in Amsterdam gelopen.

Ondertussen heb ik in één van deze jaren mijn barrière geslecht! 3:26;25 is nu mijn PR op de marathon, maar de makkelijkste heb ik gelopen in 2015! De bedoeling was dat ik iemand zou helpen om onder de 3:30 te lopen. De eerste helft van de marathon zou ik hem op weg helpen, de tweede helft zou Louis instappen en de beste man begeleiden naar zijn gewenste eindtijd. Gezien de stress en drukte in mijn leven had ik weinig voorbereidingstijd. Naast mijn loopgroep op donderdag heb ik maar een aantal weken extra kunnen trainen met een maximale afstand van 17 kilometer. Wel alles op een tempo van vijf minuten per kilometer; de gewenste kruissnelheid.

Voor de start gaf hij al aan wat last van zijn hamstring te hebben, maar mijn doel was om hem zo goed mogelijk op de helft af te zetten. En zo geschiede. Met een voorsprong van twee minuten op het schema, waren we op de helft van de marathon aanbeland. Omdat hij aangaf niet meer te kunnen aanhaken, en ik dacht dat ik op 30 km. toch zou instorten, is Louis bij hem achtergebleven, en ben ik doorgebabbeld op hetzelfde tempo. Een paar keer heb ik gewandeld bij de drinkposten, maar ik had zelfs kracht over om goed te finishen. In 3:32 heb ik hem toen uitgelopen. Om na afloop door te rijden naar Harlingen, om daar mijn stiefzoon af te zetten voor de boot naar Terschelling. Ik had de volgende dag niet eens spierpijn.

In 2017 was mijn laatste aanwezigheid tijdens de marathon van Amsterdam. Ik mocht een vriend begeleiden bij zijn debuut. Met een select gezelschap waren we present, en de belevenissen onderweg waren weer fantastisch. De foto's en filmpjes die ik onderweg heb gedeeld, zijn bijna legendarisch, net als de verhalen van de anderen. Een warm bad van gelijkgestemdheid en geluk van het lopen.

Dit jaar ga ik op voor mijn negende keer. Samen met veel van mijn loopvrienden. Ik ben fitter dan ooit, dus dat belooft veel goeds. We zullen zien waar het schip strand. Ik heb er in ieder geval zin in! Geluk en plezier, daar kan geen eindtijd tegenop!


woensdag 8 mei 2019

En toen was het stil....

Jaren geleden kwam hij bij mij onder behandeling. Zware val op de skipiste en gecompliceerde beenbreuk opgelopen. Geopereerd in Oostenrijk en de pen die geplaatst was, was eigenlijk iets te groot. Gevolg; knie kon niet meer goed buigen en strekken. Een lange en intensieve revalidatie volgde, met uiteindelijk het succes dat hij mee kon doen aan de loopcursus. Hij liep graag hard, en ondanks de strek en buisbeperking in zijn knie, bleek het dat hardlopen beter ging dan wandelen.

Al die tijd is hij bij me gebleven. Eén keer per maand gaven we tegenkracht aan de verkortingen. En gedurende die periode waren er mooie momenten. Het spontaan inschrijven op de Damloop, een week van te voren, werd misschien uitgelokt door het biertje dat hij genuttigd had. Maar uitgelopen heeft hij hem, en met zijn achtergrond was dat een persoonlijk succes!

Maar toen sloeg het noodlot toe. Al een half jaar liep hij met problemen met zijn darmen, waarbij de huisarts dacht dat het door de medicatie van de suikerziekte kwam. Mijn advies was dat hij beter naar de internist kon gaan. En helaas, darmkanker met uitzaaiingen naar de lever was de conclusie.

Een positieve kerel met een negatief perspectief. De prognose was niet goed. En ondanks dat heeft hij het nog een tijd volgehouden. Alles zelf geregeld, maar helaas geen grip gehad op het halen van zijn 60-ste verjaardag. Vanavond speelt Ajax zijn tweede halve finale. Rob zal van bovenaf zeker fanatiek aanmoedigen. Voor mij ook weer een wijs moment. Pluk de dag, geniet van de kleine dingen en leef in het moment.

Op zijn kaart staat:

"Het leven is als een boom,
en wij zijn de bladeren,
en af en toe,
het is niet anders,
komt die onverbiddelijke wind,
en neemt van die boom,
weer een blad"


maandag 22 april 2019

Zestig!

Het was tijdens Alpe d'Huzes 2007 dat ik hem voor het eerst zag. Klein brilletje, klein matje, naar zijn held Laurent Fignon. Ik was baas boven op de berg van de verzorging tijdens het evenement. Drie behandel banken maar, en ik denk dat ik alle deelnemers die dag onder mijn handen heb gehad. Toen nog maar 100 deelnemers en één illegale fietser, die helemaal uit Suriname, op een geleende fiets uit het dorp beneden aan de alp, zijn sponsorgeld kwam brengen door mee te doen.

Een van de deelnemers had last van zijn bovenrug. Maar ik mocht er niet veel aan doen. Hij bleek manueel therapeut te zijn, en wilde liever dat ik voorzichtig met hem deed. Maar toch kwam hij meerdere keren bij me terug. Het eerste zaadje was gepland!

De volgende dag was het prachtig weer. Tijd om aan het zwembad te liggen en uit te rusten. De camping heet niet voor niets La Piscine. Een animerend onderhoudend gesprek volgde tussen twee sportfanaten die allebei hetzelfde vak uitvoerden. De ene in Volendam en Hoorn, de ander in Purmerend. In het daaropvolgende jaar betrok ik hem langzaam bij het medisch team. Hij bleef deelnemer van Alpe d'Huzes, maar op de voorbereidende dagen was hij onderdeel van het geheel. Meer contact volgde, en toen zijn achterneef, de manueel therapeut die toevalligerwijs bij mij werkte, zijn eigen pad ging, kwam hij als part-time invaller voor mij werken. Part-time werd semi full-time, en tijdens en na werk, deelden we vooral onze hardlooppassie. De ultieme belevenis hierin was onze deelname aan de West Coast Challenge in 2012.

In 2015 zijn we samen begonnen aan een nieuw avontuur. Het verwezenlijken van onze gezamenlijke droom. Helaas heeft hem dat ook veel shit van mij opgeleverd, maar nu staat er iets waar we heel trots op kunnen zijn!

We zijn twaalf jaar verder. 12 jaar van vriendschap met een man die veel fitter is dan de meeste van zijn leeftijdsgenoten. Met zijn ambities wordt hij nog wel eens voor gek verklaard, maar menigeen die ik spreek zou niet zeggen dat hij al zestig jaar oud is! En ja, 60, dat is hij vandaag geworden.....Louis, ik ben trots op je.

Dan maar lekker zelf

 Het hele jaar zijn we al aan het hardlopen. Aanvankelijk allemaal met een wedstrijd als doel. Boston, Tokio, Rotterdam, Amsterdam, de beren...