Daar loop ik dan. Repeterende stappen resoneren in het geluid van de omgeving. Tik, tik, tik, tik, het ritme ondersteunend. Een, twee, drie, vier is het riedeltje in mijn hoofd. Zwaaien, armen naar binnen, dat is mijn verhaal!
Soms denk ik het te weten, soms denk ik dat het zo is. Maar is dat altijd zo? Ik weet het niet. Het lijkt zo mooi in elkaar te zitten. De anatomie van het lichaam klopt als je het op de juiste manier gebruikt. Toch zijn wij meesters in compensatie, kunnen we makkelijk buiten ons patroon bewegen. We kunnen er zelfs aan wennen!
Het is gek om te ervaren dat mensen een normaal patroon als prettig en bijna zelfsprekend ervaren, terwijl ze het vaak als gek bestempelen. Zo loop je toch niet. Als ik dan laat zien wat de alternatieven zijn, hoe ze gek ze eigenlijk zelf lopen, moeten ze ook weer lachen.
Ik heb een duidelijk herkenbaar looppatroon. Anderen zien mij al van verre aankomen. Maar ook voor mij vormt het een houvast tijdens mijn hardlopen. Reperterende passen, evenwicht in het ritme. En het zwaaien van mijn armen, naar binnen.....En soms wordt ik er op gewezen door de klanten. "Jeroen, ik kwam tijdens het hardlopen iemand tegen die bij jou is geweest, ik zag het aan de vingers!"
Soms denk ik het te weten, soms denk ik dat het zo is. Maar is dat altijd zo? Ik weet het niet. Het lijkt zo mooi in elkaar te zitten. De anatomie van het lichaam klopt als je het op de juiste manier gebruikt. Toch zijn wij meesters in compensatie, kunnen we makkelijk buiten ons patroon bewegen. We kunnen er zelfs aan wennen!
Het is gek om te ervaren dat mensen een normaal patroon als prettig en bijna zelfsprekend ervaren, terwijl ze het vaak als gek bestempelen. Zo loop je toch niet. Als ik dan laat zien wat de alternatieven zijn, hoe ze gek ze eigenlijk zelf lopen, moeten ze ook weer lachen.
Reacties
Een reactie posten