dinsdag 31 januari 2012

Grote teen

De lopers van onze groepen kunnen het wel dromen; lopen over de grote teen. Zeven redenen voor de grote teen heet het stuk dat ik erover geschreven heb. En vandaag, tijdens een loopscholing, merkte ik dat ik er nog steeds met veel passie en enthousiasme over kan doseren. met volle overgave probeer ik verbaal te visualiseren zoals het kan. Zoals het waarschijnlijk bedoelt is. De grote teen als eindpunt van de afwikkeling. De start naar een volgende stap.

Voeten zijn voor mij over het algemeen genomen niet het mooiste onderdeel van het menselijk lichaam om naar te kijken. Ingezakte voet, kromme tenen, holvoet, platvoeten, behaard of onbehaard, ik heb al vele variaties aan voeten voorbij zien komen. Toch vormen ze een belangrijk onderdeel van mijn sportfysiotherapeutische onderzoek. Hoe bewegen ze, en hoe worden ze bewogen. Zijn er beperkingen of is er juist teveel ruimte. Toch hebben de meeste voeten een prachtige overeenkomst. Als je de 33 losliggende botjes op de juiste manier in elkaar drukt, vormen ze 1 stabiel geheel. Net zozeer dat diezelfde botjes een elastische boog kunnen vormen, die als een veer energie kunnen geven aan je looppatroon.

Als je maar ver genoeg verder denk in het lichaam, dan blijkt dat alles met elkaar verbonden is. Dat er een vorm in de beweging is die zo bedoelt is. Dat beweging een vorm heeft die zo bedoelt is. Morgen ga ik naar de snijzaal. Anatomie in vivo. Proberen te kijken naar de vorm, proberen te ontdekken hoe de beweging bedoelt is. Iedere keer als ik in de snijzaal kom, wordt ik geconfronteerd met hoe mooi het menselijk lichaam gebouwd is. Hoe bijzonder, en hoe goed we in elkaar zitten. Hoe veel ik nog kan leren, en hoe weinig ik eigenlijk maar weet.....

zondag 29 januari 2012

Lopen in de kou

He, he, het is eindelijk weer koud in Nederland. Kriebels bij de schaatsers onder ons. Komt er weer natuurijs? Hardlopen in de kou is leuk. Je moet je er wel goed op kleden, en je kan het ontzettend koud krijgen, maar toch. Ik kan me nog meerdere looprondjes herinneren die koud en geweldig waren.

Drie jaar geleden, mijn laatste lange looptraining in voorbereiding op Rotterdam. Net de deur uit, vier kilometer van huis, als het begint te sneeuwen. Dikke vlokken kleurden in korte tijd de omgeving spierwit. Een prachtig gezicht en een heerlijke entourage om in te lopen. Midden in het Jisperveld, van god en iedereen verlaten, merk ik hoe blij ik ervan wordt. Op een weggetje tussen Purmerland en Purmerend zijn de wilgen bedekt met een prachtige dik pak sneeuw. Heerlijk zoals mijn stappen kraken. Op het laatste stuk langs de Where wordt het wel kouder. De wind trekt aan, en het laatste stukje terug is afzien. Maar het rondje was verder heerlijk.

Twee jaar terug liep ik in Schoorl. De 30 kilometer Groet uit Schoorl, in de prachtige bossen en duinen aldaar. Rondom het vriespunt, en sneeuw lag er al die hele winter. Zonder hartslagmeter, zonder horloge. Gewoon lekker lopen, dat was mijn doel! Rustig van start, stabiel op de tien en de twintig kilometer. En hoewel het lang niet mijn snelste dertig kilometer was, waren die laatste drie kilometer wel supersnel. Wat heerlijk, daar in die kou en in die sneeuw in Schoorl. Ik had bij de finish zelfs het gevoel dat ik zo over de hekken kon springen.

Afgelopen jaar moest ik op een zaterdag invallen bij onze loopgroep. Slechts vijf lopers waren op komen dagen op een ochtend dat er een dik pak sneeuw was gevallen. Voor een aantal van hen was het zelfs nieuw, lopen in de sneeuw. De sneeuw was vers en nog maagdelijk wit. Onze sporen waren de eerste die in de sneeuw getrokken werden. Centimeters diep. De passage van het Zuiderpad en de Volgerweg met een dik pak sneeuw, laten me wederom beseffen hoe mooi de Beemster is! Want als je er zo vaak gelopen of gefietst hebt, vergeet je dat wel eens. Met een super-enthousiaste groep lopers arriveerde ik een uur later weer op de Kerkstraat!

Morgen ga ik 25 kilometer lopen. Trainen voor Schoorl, opnieuw in aanloop naar Rotterdam. Ik lees zojuist op teletekst dat er kans is dat het gaat sneeuwen. Ik heb nu al zin in de dag van morgen......

zaterdag 28 januari 2012

Lopen in Purmerend

Ik ben er geboren en getogen; in Purmerend. Opgegroeid, groot geworden en ik woon hier al mijn hele leven. Purmerend, een groeigemeente, uitgegroeid als een serieuze voorstad van Amsterdam. Omgeven door weilanden, bewoond door mensen uit alle windstreken. Sommige delen van Purmerend zijn net als vele andere plekken in Nederland. Nieuwbouw, jong en herkenbaar.

Toch ga je anders naar Purmerend kijken als je er veel doorheen loopt. Of er omheen. Je blik gaat open voor al het mooie. Je loopt langs plekken die je met de auto niet bereikt. Vlak, dat wel. Maar wind genoeg om je voldoende weerstand te geven.

Rondom Purmerend kan je lopen door vier volledig verschillende soorten weilandgebieden. Allen omgeven door hun eigen ringvaarten. Door de Beemster, hoekig en herkenbaar, of door de polder van de Weidewormer, kronkelig en met veel water. Door de weilanden van Zeevang, of om de ringvaart van de Purmer. Allemaal hebben ze hun eigen karakteristieken. Hun charmes en genoeg redenen om er door heen te rennen.

Ook ons jonge Purmerbos, vol met luciferhoutbomen, is mooi genoeg om doorheen te lopen! Of langs de Where en de Overwheerse polderdijk, of over het Oudelandsdijkje. Allemaal prachtige stukken om op te nemen in je looproute. Soms heb ik wel eens verbaasde beginnende lopers in onze groepen die na jaren pas beseffen wat voor moois Purmerend te bieden heeft. En dan besef ik zelf ook weer dat het zo is!

woensdag 25 januari 2012

Corestability?

Wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat training van de corestability leidt tot een hogere loopsnelheid. Mooi zo, zou ik zeggen. Maar wat is corestability dan? Onder de titel; "Balans" heb ik al eens een column geschreven in INFYSIO, een blad voor fysiotherapeuten. De strekking van dat verhaal is hetzelfde gebleven, hoewel 'de corestability' sindsdien nog meer een onderdeel is geworden van sport en dagelijks leven. 


Een eenduidige duidelijke definitie is er niet voor corestability. Er zijn meerdere programma's, die de verschillende invalshoeken van corestability trainen. En conceptmatig wordt het in allerlei trainingsprogramma's op fitnesscentra ingevoegd. Het bekt wel lekker, corestability, en het lijkt erop dat meeste mensen begrijpen wat ik bedoel als ik het erover heb!


Binnen mijn vak, de sportfysiotherapie, kan je bijna niet meer zonder training van de corestability. Verpakt in ketentraining, techniek-analyses, krachttekorten en compensatie-mechanismen zijn we op allerlei manieren bezig met het beïnvloeden van de corestability. Waar zit het probleem en wat kan er beter. Een goede balans in de beweging zorgt voor een betere beweging en minder kans op problemen. Prestaties gaan zelfs vooruit als er een betere core is. Stabiliteit als basis voor balans in de beweging!


Klinkt allemaal goed, maar bedoelen we, en doen we ook allemaal hetzelfde? Het lijkt erop dat het net zo werkt als bij de appel! Bedoelen we de groene Cranny Smith, of de sappige Elstar, hebben we het over de schilder (Karel Appel) of denken we aan een hele kist met appels. Misschien verwarren we appels met peren of weten we bij god niet wat een appel is. Feit blijft dat je heel veel verschillende associaties kan hebben bij dat ene woord.


De intenties zijn goed, de basis steeds beter. Toch zullen er altijd verschillen blijven in interpretaties en uitleg van de corestability. Als het maar zo blijft dat de training er van zorgt voor meer snelheid en voor minder blessures!

maandag 23 januari 2012

Sport!

Sport is mijn leven, sport is mijn lucht. Ik adem sport, ik droom sport, ik leef sport, ik werk in de sport, ik volg sport, ik kijk sport en ik doe aan sport. Mijn leven staat in teken van sport.

Geweldig vind ik het om iedere dag naar de top 10 van de NBA te kijken. Ieder jaar volg ik Dakar. De eredivisie, natuurlijk, buitenlands voetbal vanzelfsprekend. Ik kijk naar tennis, ik lees over schaken en volg zelfs soms het darten. Schaatsen is geweldig, wielrennen super, hockey en volleybal fantastisch! Ik heb het dus erg druk als er olympische spelen zijn, bijna geen tijd voor andere dingen.

Ik doe zelf ook graag aan sport. Ik heb gevoetbald, gezaalvoetbald, volleybal gespeeld, op de tennis- en squashbaan gestaan, op het ijs en in de sneeuw gestaan, tegen de Alpe d'Huez op gelopen en gefietst en ga zo maar door. Sporten maakt me blij, sporten geeft me een vrij gevoel. Het maakt me enthousiast en ik hoop dat ook over te brengen aan anderen......

zaterdag 21 januari 2012

Ode aan Evert

Een aantal jaar geleden kwam hij de praktijk binnen. Ongeluk gehad. Op de fiets aangereden door een auto. Een revalidatie met een verhaal.


Evert had al een uitgebreide ziekte geschiedenis. Vanaf zijn jonge jeugd dacht hij dat hij beperkt was. Veel dokters, veel operaties, vaak in het ziekenhuis. Een bezorgde omgeving, die hem wilde beschermen door hem 'in zijn hok' te houden.


Tijdens zijn revalidatie trainde hij veel met een fervent hardloper. Een gemotiveerde revalidant, die mooie verhalen kon vertellen over al zijn belevenissen tijdens vele hardloopevenementen in het verleden. Aangestoken door alle enthousiasme kwam Evert met de priemende vraag:"kan ik ook hardlopen Jeroen"? Als jou artsen geen belemmering zien, zie ik geen reden waarom jij het niet zou kunnen!; was mijn antwoord. En al snel eindigde Evert zijn revalidatie op de loopband. 


Van de lopende band ging hij over naar de buitenlucht, en na een tijdje zelf proberen, sloot Evert zich aan bij een van onze loopgroepen. Lopen werd een onderdeel van zijn leven en in het lopen vind hij zijn uitdagingen. Van Damloop naar halve marathon. Steeds harder, steeds beter.


Zijn stijl is herkenbaar. Geleid door zijn doorzettingsvermogen, gewapend door zijn hoge spierspanningen. In hoorbare tred doorbreekt hij zijn remmingen en overwint hij zijn beperkingen. Waar hij altijd heeft gedacht en gehoord dat hij dingen niet kon doen, of dat het beter (of verstandiger) was om het niet te doen, kwam daar toch een vraag naar de marathon. 


Met groen licht van zijn arts, na het lopen van een aantal dertig kilometers, kwam daar in 2011 toch die geweldige prestatie. Een diepe buiging voor een jongen die al zijn angsten en pijn heeft overwonnen. Die heeft aangetoond dat je met hardlopen kan doorbreken wat je altijd heb gevreesd en die heeft bewezen dat geen berg te hoog is.


Sinds hij is gaan hardlopen, is hij niet meer geopereerd. Is zijn gezondheid enorm vooruitgegaan. En heeft hij voor zichzelf bewezen dat doelen zijn te realiseren. En natuurlijk heeft hij nog zijn beperkingen, maar zijn remmingen heeft hij overwonnen. En daar ligt ook zijn gevaar, want waar is zijn grens? Maar daar is een enorme hoeveelheid kwaliteit van leven voor in de plaats gekomen. En als hij zo doorgaat, loopt hij binnenkort nog harder dan ik ook. 

donderdag 19 januari 2012

Uitdagingen

Het lijkt wel het lot van de loper; doelen stellen, uitdagingen aangaan. Aanvankelijk ben ik gaan hardlopen als alternatief voor de andere sporten. Een tijdverdrijf die ik op elk moment kan beoefenen. Geen vaste trainingstijden, geen opgelegd ritme. Met een jong gezin en een druk vak lijkt dat onontbeerlijk. Onafhankelijkheid in de tijd en de duur van je sport.

Lopen is een plezierig onderdeel van mijn dagelijkse leven geworden. Een hobby ingevoegd in mijn werk, bijna een (over)levensbehoefte. Maar dat is niet altijd zo geweest. Als veld- en zaalvoetballer, maar ook volleyballer, tennisser, fietser, schaatser, zeg maar uitbundig veelsporter, maar ook als sportvolgfanaat, was het lopen een van de mogelijkheden om te sporten.

Door de jaren heen is het lopen een vast onderdeel geworden van mijn dagelijkse leven. Een vanzelfsprekendheid in mijn bestaan. Maar dat is niet zomaar gekomen. Doelen had ik daarvoor nodig. Aanvankelijk de Damloop, maar later halve marathons en vervolgens ook de marathons. Na de marathon van New York was er even een loopdip, maar de Roparun zorgde weer voor een nieuwe uitdaging.

Sinds 2006 heb ik ieder jaar een marathon gelopen. Dit jaar loop ik Rotterdam. Maar het zou zomaar gekker kunnen lopen. Samen met Louis heb ik mezelf ingeschreven voor de Westcoast Challenge. Hardlopen over het strand, van Hoek van Holland naar Den Helder, of andersom. En als ik niet loop, mag ik op de mountainbike naast Louis fietsen! 128 kilometer volle uitdaging op de tweede zaterdag van december.

Met Sport en Therapie gaan we een marathontraject doen. Trainen voor een najaarsmarathon. Een uitdaging aangaan met veelal mensen die graag een keer een marathon lopen. Een doel om het loopplezier te vergroten. Misschien brengt het ze net zoveel als bij mij.....

dinsdag 17 januari 2012

Sport(fysiotherapie) en emotie


Zomervakantie 2010; Heerlijk zit ik hier. In het zonnetje op een camping in de Limousine. Op vakantie, vlak voor de finale van het WK. Met de andere campinggasten op een groot televisiescherm geconfronteerd met het verlies. Opmerkelijk was wel het aantal mensen dat ineens verstand heeft van voetbal. De oeh’s en aaah’s kwamen los bij mensen die gedurende de kwalificaties en de competitie waarschijnlijk geen enkele interesse in voetbal tonen. Sport en succes maakt wat los bij de mens!
Al zittend in het zonnetje lees ik een prachtig verhaal van Mart Smeets over Gerrie Kneteman. Al lezend liep de kippevel over mijn lijf. Kippevel die ik ook ervaar als er prachtig sportmomenten in beeld gebracht worden. Of het nou de laatste meters van Maarten van der Weijden zijn, of de overwinning Lars Boom in de Vuelta, dan wel de overwinning van Marhinde Verkerk tijdens het WK Judo, allemaal kan het me kippevel opleveren. In stilte ervaar ik de emoties rondom de mislukte missies, zoals bij Theo Bos of Marcel Wouda. Sport maakt wat mij wat los.
Nog steeds kan ik boos worden op de Chef de Mission in Sydney, die de plank volledig mislaat als Rob Barel juigend in het achterveld over de finish komt. Volgens hem is het ongepast als een sporter op die manier zijn verlies viert! Maar het feit dat een sporter als Rob Barel, in de nadagen van zijn carrière, in een sport die hij op de lange afstand jarenlang heeft gedomineerd, zich op de veel kortere olympische afstand toch had gekwalificeerd was al van grote klasse. En als je dan ondanks de tegenslag in de wedstrijd juichend over de finish komt, is dit een toonbeeld van het karakter van de sporter. Misschien was hier wel blijdschap over het behalen van zijn doel, triathlon Olympisch, en het einde van zijn carriere als topsporter? Een ode aan de sporter!
Om ons vak als sportfysiotherapeut goed te kunnen doen, moet je de emotie van de sporter snappen. De wil van de sporter om ondanks een blessure toch te spelen, moet je goed kunnen kanaliseren! Als voorbeeld kan ik een blog van mezelf aanhalen; Eén week voor het lopen van mijn eerste marathon werd ik ziek. Op maandag belde ik mijn huisarts om te overleggen, maar die was er niet. Zijn vervanger zij doodleuk;”Dan loop je die marathon toch gewoon niet!” In essentie had ze gelijk, maar begrip voor de sporter in mij had ze niet. Na een lange voorbereiding, zowel geestelijk als lichamelijk, zat ‘niet’ lopen simpelweg 'niet' in mijn gedachten. Twee dagen later was ik beter, en op zondag liep ik toch (en verstandig was het niet). 
Als sportfysiotherapeut moet je de sport begrijpen, zowel fysiek (inspanningsfysiologisch) als het spelletje zelf. Maar daarnaast moet je de sporter begrijpen. Zijn of haar drijfveren, zijn emotie en haar beleving. Doe je best om die belangrijke wedstrijd alsnog te halen. Maar wees ook duidelijk en resoluut in je onderbouwing om de sporter niet te laten sporten. Per slot van rekening geeft het natuurlijke bindweefselherstel ons een goede houvast. En als alles eenmaal slaagt, dan geeft me dat als sportfysiotherapeut kippevel……

zondag 15 januari 2012

Lekker lopen in het donker...

Gisteren weer een rondje gelopen. Vetrokken in de vooravond. Lopen in de schemering, en in het donker. Fris weer, geen wind, prachtige omstandigheden. Bij het verlaten van huis realiseerde ik me dat mijn muts en handschoenen niet bij mij had. Attributen die ik achteraf gezien niet nodig had.

Eerste stuk, door de stad was nog wat stijfjes. Gevoelige voeten, en wonderlijke mensen. Veelal zonder enig besef van de verkeersregels! Maar eenmaal aanbelandt bij de Mandela-brug, was mijn ritme al lekker soepel.

Aangemoedigd door de invallende duisternis, heb ik toch mijn route veranderd. Terug naar Purmerend, terug naar beter verlichte paden. Het lopen in het donker  laat me terugdenken aan de Roparun. Waar lopen in de nacht een prachtig onderdeel is. Donkere onbekende paden, die we met veel plezier gelopen hebben. Het weer van vandaag, lijkt op het weer van toen. Heldere hemel, koele lucht en geen enkel zuchtje wind.

Het hardlopen voelt bijna magisch. Als vanzelf gaan mijn passen voort in de duisternis. De stilte om mij heen geeft een serene rust in mijn loopritme. Dansend op mijn gedachten ben ik alweer thuis aangekomen. Lekker lopen, een mooi voorbeeld van #hardlopengaatvanzelf

donderdag 12 januari 2012

Adem in, adem uit...


Over de ademhaling tijdens het hardlopen is al veel geschreven en gezegd. Ik heb er zelf ook veel over gelezen. Het is voor beginners één van de meest gestelde vragen tijdens de cursus die we bij Sport en Therapie geven; “hoe moet ik ademen tijdens het hardlopen?” 
Tijdens het hardlopen, zijn er veel spieren in ons lijf die schreeuwen om zuurstof. Dit is van essentieel belang, want het is de brandstof van de spieren. Spieren kunnen ook aanspannen zonder de aanwezigheid van zuurstof, maar omdat dit potje redelijk snel leeg is, en een rondje hardlopen vaak langer duurt dan de capaciteit van deze methode, is het van groot belang om voldoende zuurstof binnen te halen.
Zuurstof halen we uit de lucht, ongeveer 20% van de lucht die we in onze logen zuigen is ermee gevuld. Vanuit een zo’n teug, kunnen we ongeveer 4% omzetten in onze doorbloeding, dus zolang we de lucht blijven verversen (door te ademen), is er voldoende zuurstof aanwezig voor ons lichaam. Deze zuurstof wordt vervolgens door onze doorbloeding vervoert naar de plaats van bestemming. Dat zijn de spieren die tijdens inspanning om zuurstof vragen.
Dit betekent dat het vermogen om de zuurstof te verplaatsen mede bepaald hoe hard we kunnen duurlopen. Dit is (gelukkig) trainbaar, maar ook voor een groot deel afhankelijk van een aantal factoren die genetisch bepaald zijn. Longinhoud (hoe groter de ruimte hoe meer uitwisseling van zuurstof), en spieropbouw (ben je een duurloper of een sprinter) zijn genetische factoren. Roken is een van de externe factoren die negatief invloed heeft op beide factoren. Naast het verkleinen van de longinhoud (door de verterende invloed) zorgt het ervoor dat de ruimte die er is om zuurstof te verplaatsen in het bloed enorm kan afnemen!
Terug naar de ademhaling. Eén van de voordelen van ademhalen, is dat het vanzelf gaat. Je hoeft er niet over na te denken. De behoefte van het lichaam om te (over)leven zorgt voor een automatische prikkeling die onze ademhaling verzorgt. Als de behoefte naar zuurstof door het lichaam toeneemt, zal de ademhaling automatisch geprikkeld worden om sneller en dieper te gaan ademhalen.
Omdat het zuurstofsysteem dat onze energie in tweede instantie levert tijdens het hardlopen even de tijd nodig heeft om op gang te komen, is de vraag naar zuurstof aan het begin van een rondje hardlopen iets groter. Dit betekent dat je al snel gaat hijgen. Niet schrikken dus, want dit is normaal tijdens het leveren van een duurinspanning.
Over de methodiek van ademhaling is de grootste discussie. Eerst via je neus inademen, dan via de mond uitademen is het meest gehoorde advies. Maar wat nou als je hooikoorts hebt, of een verstopte neus? Grootste zorg is dat je zoveel mogelijk lucht binnen haalt, en als je echt hard loopt gaat het vanzelf via zowel neus als mond! Vooral ademhalen zoals je zelf gewend bent dus, als je praat gaat dat ook vanzelf….
Eventueel goed om te weten, is dat het als beginner verstandig is om zo hard te lopen, dat je er normaal bij kan praten. Op dat moment is er dus nog voldoende zuurstof aanwezig om de spieren te voorzien, en raak je niet buiten adem. Een andere hulp kan je vinden is het ritmische ademen, twee passen in, en twee passen uitademen. Toch zullen mensen die te bewust met hun ademhaling bezig zijn, vaak in de knoop raken. Probeer er daarom niet op te letten, en let lekker op je omgeving of je loopmakkers. De ademhaling gaat dan vanzelf door! 

woensdag 11 januari 2012

Zondagse discipline

Het was tijdens een zomervakantie in 2008 in Frankrijk dat ik tot de conclusie kwam om wat te gaan doen. New York gelopen, daarna nog Hoorn, maar de motivatie was iets minder en de klad was er wat in geslopen. Misschien was er teveel werk, misschien waren het andere dingen, maar mijn fysieke conditie was slecht. Naar mijn eigen maatstaven, dat wel. Om de dag hardlopen dus. En dat was zwaar. In een typisch Franse heuvelachtige, bijna middeleeuwse omgeving. Korte steile klimmetjes, vanzelfsprekend afgewisseld met minstens zo steile afdalingen. Volgens mij had ik toen ook pijn in mijn schouders en onderrug. En dat was heus niet omdat Linda net zwanger was van Kris. 


Met mijn patienten ga ik dan meestal oefenen. Corestability, schouder(blad) oefeningen, of ondersteunende oefeningen in hun sport. Een open deur om dan voor jezelf te bedenken dat het daar tijd voor is. Maar doordeweeks is voor mij niet aan de orde. Op maandag tot zaterdag is de praktijk geopend en ik zie mezelf niet tijdens werktijd uitbundig meetrainen. Alternatief zoeken dus. 


Zondagavond, na ajax, dat is de afspraak die ik met mijn zwager maakte. En sindsdien ben ik er. Schouderoefeningen, coreoefeningen (met en zonder bal), beenoefeningen, zelfs knieheffen terwijl ik vastzit aan de pulley.......ik probeer het allemaal te doen. Wonderlijk is dat het me ook lukt. Ik denk dat ik zo'n 45 zondagen per jaar aan zelfkastijding doe. Of is het juist verstandig, verantwoord en overmatig gedisciplineerd? Zelfs de zondagen dat ik al hardgelopen heb, kort of lang, probeer ik naar de Kerkstraat te gaan. En ik voel me er goed bij!

maandag 9 januari 2012

Frans rondje

Op Vakantie in Frankrijk, afgelopen zomer, schreef ik het volgende:

Lopend door het Franse land probeer ik mezelf in gang te houden. De laatste twee maanden heb ik wat minder gelopen. Zeg maar low profile. En nu ben ik me weer aan het voorbereiden op een doel in het najaar. Welk doel weet ik nog niet, maar dat zal er nog komen.
De weg is glooiend, maar de start is heuvel af. Mijn tempo ligt te hoog, want ik voel druk op mijn buik en mijn darmen. Natuurlijk zijn dat ook tekenen van mijn lijf dat de vorm er niet is. Mijn hersenen willen duidelijk meer dan mijn lichaam aankan. na een aantal kilometers ligt het tempo nog steeds hoog. Dat moet ook wel, want ik passeer een aantal tegenliggers. Hollanders die op vakantie zijn, en die net als ik zonodig moeten? En natuurlijk vind ik dan dat het er goed uit moet zien. Wie hou ik voor de gek?
M’n tempo begint al te normaliseren als ik een kruispunt op mijn route krijg. Linksaf is een korte ronde, maar naar rechts kan ik een heen en weertje maken om de tien vol te maken. Ik kies toch voor het serieuzere werk en ga rechtsaf. Spijt heb ik niet, en mijn cadans begint volgens mijn normale marathontempo te verlopen. Met die wetenschap dat ik nu maar tien kilometer loop.
Toch lijkt het erop dat ik lekker loop, waarschijnlijk ben ik weer door die zure appel heen. Maar vrij loop ik nog niet. Ik loop te werken, te harken, ondanks dat ik me probeer te concentreren op mijn techniek.  Wat me opvalt is dat ik sneller loop als het omhoog gaat, terwijl mijn gevoel zegt dat ik harder ga als ik naar beneden loop. Zo zie je maar, soepel gaat het nog niet, de cadans moet nog komen. Als ik na de tien rustig terugwandel naar de camping, schaam ik me bijna voor de wandelaars die ik tegenkom. Waarom en voor wie? Ach ik loop toch ook voor mezelf.....

zaterdag 7 januari 2012

Purmer ringvaart rond

In training voor de marathon, als ik lange afstanden moet maken, is het rondje ringvaart een ideale route. Linksom of rechtsom, afstand blijft hetzelfde. Mijn aanlooproute is via de begraafplaats, en vandaar uit begin ik aan mijn ronde langs de ringvaart van de Purmer.

Vandaag staat het water hoog. En het maakt niet uit welke kant ik op ga, terug zal ik stevige tegenwind krijgen! Ik besluit om richting Ilpendam mijn ronde in te zetten. Een lange ronde, dus veel tijd om na te denken. Onderweg maak ik een aantal foto's. Als getuigen van de schoonheid van de ronde. Ik vraag mezelf af of dit lange lopen zelfkastijding is, of dat het gewoon genieten is. Met de wind in de rug voelt het als dat laatste!

Vanaf Ilpendam heb ik storm mee. De wind trekt zelfs wat aan, en af en toe voel ik dat ik bijna weggeblazen wordt. Met grote passen zweef ik in gezwinde spoed naar Monnickendam. Gedragen door de wind, voortrazend met het besef dat dit het ideale moment voor een Coopertest zou zijn!

Langs de ringvaart staan meerdere monumenten voor verkeersongevallen. Vandaag tel ik er drie. Herinneringen aan de betrokkenen van de ongelukken. Verdronken in de ringvaart. Een moment om bij stil te staan. Maar ik heb daar nu geen boodschap aan. Ik ren verder, over de dijk, op weg naar mijn gevecht tegen de wind.

Na een tijd de wind van opzij te hebben gehad, moet ik er toch aan geloven. Volle bak wind tegen op de dijk van Edam naar Middelie. Gelukkig heb ik een muts op, want deze storm is ook nog eens koud. Koud genoeg om er koude handen van te krijgen. Maar tegen de wind in, heb ik daar geen erg in. Een storm beukt op mijn kop, desondanks weet ik voortgang te boeken. Des te blijer ben ik als ik in Middelie weer af kan slaan, zodat de wind weer van opzij komt. Nu van de andere kant.

Ik merk dat ik ondanks het weer en de vermoeienissen, toch nog een goed tempo kan ontwikkelen. Mijn laatste twee kilometers geven me een goed gevoel. Mijn eerste lange(re) loop in voorbereiding op Rotterdam 2012 volbracht. Nog vele kilometers zullen volgen.....

donderdag 5 januari 2012

Cola

Sommige momenten in je leven zijn poëzie. Gebeurtenissen die je je hele leven niet vergeet. Die je graag verteld, om het graag nog eens te beleven. Een geur, een kleur, een geluid of een plaats....Allemaal triggers om je goede herinnering te laten herleven.

Mijn eerste marathon was in 2006, de marathon van Amsterdam. Lang getwijfeld, maar aangestoken door een sporter/patiënt, had ik me toch ingeschreven. Eens in mijn leven. Dat dacht ik toen nog. En mijn voorbereiding was grillig en verbijsterend. Twee keer liep ik een wedstrijd over dertig kilometer mee. Mijn debuut in Amsterdam Noord was redelijk, met een slechte finish over de laatste drie kilometer. En mijn tweede dertig tijdens de Twiskemolenloop, is waarschijnlijk de slechtste loop die ik ooit gedaan heb. De avond er voor te zwaar getafeld bij "Effe Anders". En oeh wat voelde ik me slecht die dag!

Een week voor de marathon werd ik ziek. Verkouden, hoesten en koorts. Net iets wat je beter niet kan hebben voor een marathon! Eigen huisarts (ook een marathonloper) was er niet, en zijn vervanger gaf mij (de overigens verstandige mededeling) om dan maar niet te lopen. Dat paste niet in mijn vocabulaire, dus op woensdag was de griep uit mijn lijf verdwenen!

Van voeding en lopen wist ik nog helemaal niks. Laat staan van alle andere carbo-loaders en gelletjes die er te verkrijgen zijn. Maar de zondagochtend van de marathon voelde ik me topfit. Klaar voor de start, klaar om mijn marathon te finishen! Het opzwepende gevoel van de start in het Olympisch stadion, bevestigde mijn gevoel volledig.

Halfweg ging het goed. Oudekerk aan de Amstel gerond, nog niet wetende dat het saaiste stuk van de marathon nog komen moest. En het zwaarste stuk! Bij het verlaten van de Amstel werd het al zwaar, hoewel ik op koers lag voor een drie dertig. Drinkpost 25 km werd het eerste stukje wandelen, maar op ongeveer dertig kilometer ging het licht bij me uit! Harstslag zakte naar 120, en kon ik niet meer omhoog krijgen. En door in het diepste van mezelf te kruipen, ben ik op zoek gegaan naar overleving! Mijn tactiek om de finish te halen. Opgeven was geen enkele mogelijkheid. De Indische buurt was een zwart gat, de aanloop naar het Vondelpark een drama, maar het Vondelpark zelf al een klein lichtpuntje in het besef dat de finish naderbij komt!

Je komt in een groepje lopers terecht die dezelfde strijd leveren als jij. Een Spanjaard die me een aantal keer meesleurt, moet ik op een gegeven moment met hevige kramp in zijn kuiten achterlaten. "Go on, just finish..."; is wat hij me naroept. Mijn longen branden, mijn benen zijn bijna gevoelloos van de pijn, van de schreeuw om zuurstof. Mijn armen, mijn rug, overal vermoeidheid en pijn. Maar toch maakt een euforisch gevoel van blijdschap zich meester over mijn lijf als ik het Stadionplein nader, en weet ik bij het binnenlopen van het Olympisch stadion zowaar nog sprintje te trekken. Tranen biggelen over mijn wangen van emotie. Een overwinning op mezelf!

Bibberend van de kou, kan ik praktisch geen stap meer zetten. En als ik de foto's van dat moment nog terugzie, voel ik wederom de pijn die ik op dat moment had. Drie keer ben ik op mijn rug op de grond gaan liggen, voordat ik het stadion kon verlaten. En als een oude man zonder rollator ben ik strompelend naar de Sporthallen 'gekropen'.

En daar was dat magische moment! In de mensenmassa bij het binnen schuifelen van de sporthallen zag ik een klein koelkastje. Met in dat koelkastje een overheerlijk flesje 'Coca Cola'. "Alstjeblieft Linda?", was het enige dat ik kon uitbrengen. Maar dat was by far het allerlekkerste wat ik ooit gedronken heb!


dinsdag 3 januari 2012

Hardlopen met m'n zoon

Milo is zeven en zit op voetbal. Toch vindt hij het leuk om te doen; hardlopen met zijn papa. Het moet niet van mij, het moet niet van zijn moeder, hij wil het zelf. In september was hij, als enige van onze kinderen, deelnemer aan de Marktstadrun in Purmerend. Start en finish op 500 meter van ons huis. Een thuiswedstrijd dus. Met onze eigen Bijmanloop loopt hij zo trots als een pauw mee. Het plezier straalt er vanaf. En toch zit hij op voetbal!

Al een paar keer vroeg hij of ie mee mocht tijdens mijn zondagsloop. Op zondag probeer ik meestal een langere afstand te lopen. Niet echt een afstand voor een jongetje van zeven. Dus niet aan de orde! Vorige week zondag zijn we wel samen op pad gegaan. Hardlopen naar opa en oma. De rest van het gezin mee op de fiets, met als bedoeling dat hij op de terugweg bij mama achterop zou gaan.

"Rustig aan Milo, rustig aan"; was mijn relaas tijdens het begin. En toch, te hard van start! Maar, dapper als hij is, hij bleef hardlopen! Iets zachter, met veel gemor. Maar toch. Hij bleef hardlopen. Met als beloning een trotse glimlach en euforie bij aankomst bij opa en oma.

Vandaag zijn we weer samen gaan hardlopen. Vanuit ons vakantiehuisje naar de duinen en weer terug. Bijna drie kilometer. En al veel verstandiger. Rustiger van start, maar toch nog te hard. Op de terugweg kwam de bonus. "Mijn spieren doen nu niet meer zeer papa!", was zijn opmerking. De eindsprint was de beloning voor een trotse vader! Op naar onze volgende samenloop.

zondag 1 januari 2012

Goede voornemens

Een januari, het moment van de goede voornemens. Zelf ben ik er niet zo van, maar ongetwijfeld in mijn onderbewustzijn wel. Een nieuw jaar voor de boeg, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Afvallen, stoppen met roken, starten met sporten. Motivatie is de kunst van het volhouden!

Goede voornemens zijn er voor alle dagen. Wie goed doet, goed ontmoet! Iedere dag een goede daad, of iedere dag een klusje. Zo zijn er nog vele voornemens te bedenken. Misschien moet ik mezelf er ook aan wagen. Maar ben ik een goede volhouder? Is mijn goede voornemen om mijn voornemens goed vol te houden? Ik sta ingeschreven voor de marathon voor Rotterdam. En het is zondag vandaag, lopen dus. Ook al lijkt dat op 1 januari een goed voornemen.

Vol goede moed ren ik van huis. Prima loopweer. Op weg naar Edam. Onderweg besef ik me dat die nieuwe Asics erg lekker zitten. Maar ik bedenk me dat de Saucony's toch betere schoenen (voor mij) voor de marathon zijn. De aantrekkende wind in de rug laten die gedachten snel voorbij gaan.

Langs de ringvaart, aan de overzijde van Middelie staat alweer zo'n prachtige boom. Een referentiekader in mijn route. De draai naar Edam. Maar vandaag markeert hij een weeromslag.

De wind trekt nog harder aan en het begint voorzichtig te regenen. Regen die bij mijn keerpunt in Edam steeds harder tegen mijn voorhoofd slaat. De wind komt nu van links en ik weet dat hij straks volop tegen staat. Toch weerhoudt het me niet van het goede gevoel dat het lopen me geeft. Lopen in zwaardere omstandigheden vormen een andere dimensie. Geeft een gevoel van onoverwinnelijkheid. En dat alles op het parcours van de Bijmanloop. De warme douche is mijn beloning!








25 jaar fysiotherapeut

Het is officieel! Vijf en twintig jaar geleden ben ik als fysiotherapeut afgestudeerd aan de hogeschool van Amsterdam. 25 jaar in dit gekke ...