(hard)Lopende gedachten van een Sportfysiotherapeut

Het was op een stormachtige avond dat ik gebeld werd. Ik wist meteen wat er aan de hand was. Ik lag net te slapen, maar nu was het zaak van opstaan en vertrekken. Corona was zo hevig aanwezig dat we eigenlijk de weg niet op mochten. Er was een avondklok. Maar dit was belangrijker, dus samen met mijn vader en moeder zijn we naar het ziekenhuis in Amersfoort gereden. De rit was onwezenlijk. Je weet wat er te wachten staat, maar als het moment dan zover is en de realiteit je inhaalt, dan is er niks anders dan berusting en verdriet. Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis, hebben we de auto vlak voor de ingang van de EHBO geparkeerd. Het was midden in de nacht dus alle ruimte. Bij binnenkomst werden we snel naar de juiste kamer geleid en daar lag hij dan… Omdat hij uitbehandeld was, was hij een aantal weken daarvoor naar huis gestuurd. Het gaf mij de kans om alles te bespreken. Alles over vroeger, alles over nu, alles wat ons dwarszat, maar ook de kans om te zeggen dat ik van hem hou. Jammer...

De stofwolken zijn een beetje opgetrokken. Afgelopen maandag zou zijn verjaardag zijn en het verdriet blijft groot. Maar ook het besef dat we zelf het leven moeten vieren. Als ik geen zin heb, denk ik; "Marcel zou heel veel zin hebben, dus kom op en zeur niet." En als ik pijn heb, besef ik me al te meer, dat mijn pijn niet in verhouding staat met de pijn van de vrouw met wie hij 37 jaar samen was. Marcel had een missie. Een marathon missie. Dus had hij zich begin dit jaar ingeschreven voor de marathon van Amsterdam. Zijn eerste marathon, dus die moest zeker in de door hem zo geliefde stad zijn. Ik had vorig jaar een missie. Mijn tiende marathon van Amsterdam en lekker lopen. En na tien keer Amsterdam, daar niet meer starten. Tien is genoeg was mijn idee! Maar daar is nu verandering in gekomen. Samen met de loopgroep lopen we in Amsterdam een hele of een halve marathon. Allemaal in de Marcel 'Look'. Allemaal met als doel om net zo te genieten van het lopen als Marcel d...

 Hij kwam bij me omdat hij pijn in zijn knie had. Maar het was een doelbewuste actie. Tijdens het uitlaten van zijn honden, had hij me wel eens zien lopen met een groeppie, en dat leek hem ook wel wat. Eerst herstellen was mijn advies. Maar hij had haast en kon niet wachten met aansluiten. Zijn enthousiasme was toen al bijna niet te temperen. Zo heb ik hem eigenlijk alleen maar gekend. Zijn geduld werd beloond, en de donderdag avond was de eerste kennismaking met de groep. Na één training was hij eigenlijk al een vast onderdeel van de groep. Op de zondag kon hij nog niet mee, dan loop ik al met twee andere vrienden. Maar met jouw knie is dat op dit moment ook te ver vriend was mijn antwoord. Toch liep hij frequent, bijna te toevallig, met zijn hondjes op de plek waar wij onze ronde begonnen. Een paar weken later liep hij ons opeens tegen het lijf in hardloopkleren. "Nou, dan loop ik meteen toch ff een stuk mee!"; was zijn mededeling. En dat terwijl wij net een lange training ...

 Jaren geleden had ik een advocaat nodig. Een vriend nam me mee naar Oprecht Advocaten. Dat was een goede keus! De naam dekte de lading, Oprecht; dus eerlijk en betrouwbaar. Jarenlang hoorde je het woord zelden voorbijkomen. Oprecht was iets dat specifiek gebruikt werd. Het is ook niet zomaar een woord en je moet het niet overal aan vast plakken. Tot eind vorig jaar! Alles en iedereen is ineens oprecht. Je kan de televisie niet aanzetten, of oprecht komt voorbij. In mailings, de krant of in doodnormale conversaties. Oprecht komt overal opduiken. Mijn kinderen zijn er ook goed in. Met regelmaat zijn ze oprecht blij, oprecht goed of oprecht in alles. Maar daar liggen mijn vraagtekens. Is oprecht niet een woord dat teveel wordt gebruikt? Dat vaak gebezigd wordt in een context dat het overbodig is? "Ik heb oprecht goed gevoetbald pap"!; zei mijn zoon een aantal weken geleden. Ik heb goed gevoetbald zou voldoende zijn geweest... En gisteren las ik een mail van een software program...

Ruim 18000 dagen geleden ben ik geboren. Een hele dikke 26 miljoen minuten geleden. Zeg maar veel tijd om wat in te beleven. Of wat om te onthouden. Het lijkt veel, maar het is niks, want we zijn in het hier en nu, en wat geweest is komt niet meer, en wat komt dat weten we niet.  Toch zijn we vaak in het verleden, of in de toekomt. Bang of blij voor wat komen gaat, trots of juist verdrietig over wat geweest is.  De meesten van ons worden ‘gelukkig’ geboren. De één iets meer dan de ander, maar over het algemeen scoren we goed. En als er niets is, helemaal niets, blanco dus, dan gaan we weer terug naar die ‘nul’-modus. Niets om je druk over te maken wat geweest is of nog gaat komen, maar gewoon een gevoel van geluk. Toch is het zonde dat we daar vaak niet zijn. Dat we ons laten leiden door de maatschappij. Door verwachting. Of door hardnekkige boosheid, verdriet, of angst die blijft hangen omdat we het blijven voeden. Of omdat onze omgeving het blijft voeden. Of omdat we onszelf...

Ik was nog maar een jongetje. Zeventien jaar oud en een wijsneus. Ik dacht dat ik de wijsheid in pacht had, maar was nog maar een hopeloze dromer. Weinig meegemaakt en onbevangen. En daar stond ik dan, in de rij te wachten voor de Europa hallen van de Rai, voor een concert van U2. Mijn eerste live concert, want verder dan circus Bassie en Adriaan was ik nog niet gekomen. Ik was net terug uit Rusland, terug uit Oost en West Berlijn. Twee weken voor de val van de Berlijnse muur en U2 kwam optreden in Nederland, voor de Rattle en Hum tour. De platen draaide ik grijs, en the Joshua Tree, mijn eerste gekochte CD was steevast op repeat in mijn stereo-installatie. Het waren de theatrale klanken van het intro van 'Where the steets...' die ons fans naar binnen trokken de zaal in. Ik had wel eens gehoord van BB King, maar die avond werd ik ook gegrepen door de Blues van deze man. Wat een performer, en hij niet alleen. Zijn opzwepende blues met aanstekelijke 'swingende blazers' ma...

Vandaag is het 29 oktober. Nog heel even, want de dag is bijna voorbij. Voor de meesten van jullie zal het gewoon een dag zijn als andere dagen. Een zaterdag deze keer, maar het had iedere andere dag van de week kunnen zijn. Voor mij niet. Voor mij is het een dag met een lading. En sinds afgelopen week zelfs met een dubbele lading. 29 oktober 1969 werd mijn broer geboren. Ik was er (natuurlijk) nog niet, want ik kwam pas een paar jaar later om de hoek gluren. Maar mijn broer is er niet meer. En dan wordt een verjaardag ineens een geboortedag. Dan ga je naar zijn ouders en stuur je een berichtje naar zijn vrouw. Dan sta je stil bij het leven, en denk je na over de dood. 29 oktober 1991 werd Ezgi geboren. Een hele, hele lieve meid, die een half jaar geleden ineens in ons leven kwam. Haar uitstraling was zacht en de gesprekken die we voerden met haar waren warm en lief. Een fijne en mooie vrouw. En in de korte tijd die we haar hebben leren kennen, hebben we een intense band met haar opgeb...

 Precies één jaar geleden, op de verjaardag van mijn dochter, sprak ik hem voor het laatst. Ik was op bezoek in Amersfoort en we hebben veel herinneringen uit onze jeugd opgehaald. We hebben gelachen en zure grapjes gemaakt. En ook vertelde hij over zijn hoop voor de toekomst. Een toekomst waarvan hij geen onderdeel meer zou zijn. Hij had jeuk. Lag te schuren met zijn hele lijf tegen zijn bed. En hij kon ook moeilijk op zijn rechterzij liggen. Zijn vrouw maakte de laatste foto van ons. Een laatste tastbare herinnering van die bewuste ochtend. Twee weken daarvoor was ik ook in Amersfoort. Aan de telefoon wist ik heel goed over alles of niks te kletsen, maar in real life, zeker als je weet dat het einde nadert, was het ongemakkelijk. Nadat ik weg gereden was, ben ik zelfs weer teruggegaan. Om te zeggen dat ik van hem hou, en om datzelfde tegen mijn vader te zeggen. Mijn vader vond dat goed, en uit zijn mond is dat toch wel een compliment! De volgende avond werd ik uit mijn bed gebeld...

  In mijn hele leven is er niemand anders geweest  met wie ik het meer oneens ben geweest dan met hem! Twee broers  met dezelfde ouders. Opgegroeid in dezelfde huizen, Met dezelfde opvoeding. Maar wel anders gevormd! Van jongs af aan strijd, Van jongs af aan  verschillende inzichten. Ik heb altijd vanaf de zijlijn meegekeken, hoe hij de discussie probeerde te voeren met onze vader.  Zinloos,  want van een Bijman win je nooit een discussie, WIJ HEBBEN ALTIJD GELIJK! Wij zijn dus toch uit hetzelfde hout gesneden. De boodschap die we allebei willen uitdragen is goed! Een boodschap van positiviteit, Een boodschap van geluk  En een boodschap van liefde. Ik heb een leuke  en mooie jeugd gehad, Met goede herinneringen. Vooral van ons samen, Veelal aan het sporten, We zijn verbonden voor het leven, En daarom doet het zoveel pijn. Maar zijn energie zal altijd blijven voortbestaan, We hebben dezelfde vader,  de...

  In mijn ogen ben ik altijd onverwoestbaar geweest, tot mijn dochter geboren was. Ik stond op de derde verdieping, in een kamer van het ziekenhuis en keek naar beneden, de binnentuin in. Daar liepen mijn ouders. In mijn trots wilde ik het kleine meisje omhoog houden, maar ik kreeg het spontaan benauwd van de kwetsbaarheid die daarop volgde. Voor het eerst in mijn leven was leven niet meer vanzelfsprekend. De breekbaarheid ervan was onderdeel geworden van mijn gedachten. Ik wist al jaren dat mijn broer niet oud zou worden. Maar vanaf november werd die realiteit toch wel een nare nachtmerrie. En toen hij een aantal weken geleden belde dat het nog maar heel kort zou zijn, leek de tijd wel even stil te staan. De breekbaarheid van het leven. Versterkt door het verdriet van mijn ouders, en het leed van zijn vrouw en kinderen.  Sinds 11 maart is het zover. Zijn laatste adem heb ik beleefd, en sindsdien is de druk op mijn borst wel weg. Maar ook de hoofdpijn die ik ervan kreeg. Di...

 Van de meeste mensen om mij heen hoor ik niks anders. Wat een heerlijke en rustige kerst! Weg van alle verplichtingen en terug naar de eenvoud van het samenzijn. Zo in de laatste dagen van 2020, komt er een bewogen jaar tot zijn einde. Voor mij was het niet veel anders. Ik heb het hele jaar gewoon gewerkt. Maar voor velen van ons was het een drama! Wat mij vooral is bij gebleven is de rust en sereniteit tijdens de eerste lockdown. De kracht van de natuur in een periode dat bijna de hele wereld thuis bleef. Geen vliegtuigen over ons huis, bijna geen treinen achter onze tuin, en een stille weg die ons dorp scheidt van Purmerend. Teruggeworpen tot de eenvoud van het dagelijkse leven, bewustwording van wat echt belangrijk is in ons leven! Duidelijk is dat we met zijn allen op het verkeerde spoor zitten. In sneltreinvaart op weg naar grotere problemen dan CORONA. En hoe gaan we daar mee om in de toekomst? Nieuwe beperkingen, of gaan we het ontkennen, zoals een ander deel van onze samen...

 Het hele jaar zijn we al aan het hardlopen. Aanvankelijk allemaal met een wedstrijd als doel. Boston, Tokio, Rotterdam, Amsterdam, de berenloop, corona heeft bij alle evenementen roet in het eten gegooid. Toch zijn we lekker bezig. In quarantaine tijd dacht ik nog heel even dat we er meer hardlopers bij zouden krijgen. Maar het straatbeeld is ondertussen weer genormaliseerd tot de oude vertrouwde renners. De rondjes die we doen zijn prachtig. Door het Twiske, door de Beemster, de Wormer of de Purmer, langs het water, door het bos. Steeds langer en steeds beter. Wij zijn er klaar voor. Klaar om die marathon te lopen. En als die dan niet doorgaan, dan doe je er toch lekker eentje met elkaar! Zondag 13 september is het zover. Twee en veertig kilometer en honderdvijf en negentig meter. De voorbereidingen zijn al leuk. Met de hulp van meerdere vrijwilligers, gaan wij er een mooie ochtend van maken. De Beemster rond, langs de ringvaart. Ik heb er zin in, en met mij ken ik nog zo'n groep...

Het is officieel! Vijf en twintig jaar geleden ben ik als fysiotherapeut afgestudeerd aan de hogeschool van Amsterdam. 25 jaar in dit gekke en prachtige vak. Een tijd om nooit te vergeten. Met al zijn ups en downs, maar vooral met veel plezier. Wat is er in die tijd veel veranderd! Was ik in 1996 nog een interessante gast met een mobiele telefoon op het NMT netwerk, ondertussen zijn er al complot denkers over 5G en is de mobiel niet meer weg te denken uit onze handen.  Van fysiologic, naar intramed, met fysioroadmap, naar James, terwijl we nu werken in Spotonmedics. Waar we vroeger nog kaartenbakken hadden met ons behandelverslag, worden we nu geleid door een slim systeem. Van ziekenfonds en particulier, via de maatregel Borst, naar het huidige zorgstelsel. Van werken op verwijzing naar directe toegankelijkheid. Van behandelcodes met bijbehorende tarieven, naar één behandeltarief, dat sinds jaren nauwelijks is meegegroeid. Van verzekerde zorg naar onverzekerde zorg. Van een ged...

Mijn vader is een drabber. Dus ik weet van wie ik het heb. Eigenwijs. Hij weet alles beter. Net als ik dus. Actief is hij nog steeds. Dat is mooi en ik heb me voorgenoemd dat als ik 76 ben, dat ik dan zeker ook nog zo sportief ben! Ik heb mazzel. Want hij is er nog. Opa van mijn kinderen, en man van mijn moeder. Vader van mijn broer en broer van mijn ooms. Eentje is er niet meer. Zijn jongste broer. En dat maakt het besef dat het leven maar een dun lijntje heeft. Iedere ademhaling die we doen is er namelijk eentje dichter bij de laatste ademhaling van ons leven. En daarom heb ik me ook voorgenomen om van iedere ademhaling in mijn leven te genieten. Van mijn vrouw en van alle anderen die onderdeel van mijn leven willen zijn. Ik verwacht niks want dan kan het alleen maar beter worden.

Negen jaar doe ik het nu al. Als gastdocent lesgeven aan de masteropleiding musculoskeletaal, uitstroom richting sport. Fysiotherapeuten die sportfysiotherapeut willen worden. Heerlijk als ik mijn passie mag uitstrooien over studenten die graag willen, die veel absorberen! Soms kom ik er twee dagen per jaar, twee lessen geven aan de derde jaars en ééntje aan de tweedejaars studenten. De onderwerpen zijn EHBSO, behandelen van duursporters, en hardlopen, (analyse, revalidatie en behandeling). Dit jaar was alles in één dag gestopt. Een lange dag, dat wel, want Enschede ligt niet om de hoek, maar dat mag de pret zeker niet drukken. De tweede jaars studenten vormen vaak een wat rustigere groep. Ze kennen me nog niet, en dan komt er zo'n praatjesmaker voor je neus te staan. Natuurlijk probeer ik ze uit de kast te halen. En grapjes; duh! De derdejaars studenten zijn vaak was losser. Die hebben me dan al een keertje meegemaakt. Helemaal mooi als je dan ook wat discussies kan voeren, wa...

Ik heb de marathon zien groeien. Van een loop die overlast veroorzaakte voor de bewoners van de stad, tot een internationaal vooraanstaand evenement met deelnemers uit meer dan 90 landen! Acht keer heb ik de hele marathon van Amsterdam nu al gelopen. En ook nog een paar keer de halve. Op allerlei verschillende manieren. Mijn debuut op de marathon was in 2006, ook in Amsterdam. Goede voorbereiding, relatief veel snelheid zat in mijn vermogen. Maar ik had nog niet de ausdauer om een hele marathon goed te volbrengen. Een week van te voren was in ineens ziek. Ziek van de spanning en de aantasting van mijn weerstand. Maar na twee dagen leek de griep verdwenen en dacht ik er klaar voor te zijn. Tot dertig kilometer goed gelopen, samen met mijn loopmaatje van die tijd. Daarna sloeg de griep dubbel en dwars toe. Overleven was de modus, en met een goede tactiek kwam ik volledig gesloopt en doodziek over de finish. Gelukkig hebben we de foto's nog....Maar wat ik wel ontdekte was de schoonh...

Jaren geleden kwam hij bij mij onder behandeling. Zware val op de skipiste en gecompliceerde beenbreuk opgelopen. Geopereerd in Oostenrijk en de pen die geplaatst was, was eigenlijk iets te groot. Gevolg; knie kon niet meer goed buigen en strekken. Een lange en intensieve revalidatie volgde, met uiteindelijk het succes dat hij mee kon doen aan de loopcursus. Hij liep graag hard, en ondanks de strek en buisbeperking in zijn knie, bleek het dat hardlopen beter ging dan wandelen. Al die tijd is hij bij me gebleven. Eén keer per maand gaven we tegenkracht aan de verkortingen. En gedurende die periode waren er mooie momenten. Het spontaan inschrijven op de Damloop, een week van te voren, werd misschien uitgelokt door het biertje dat hij genuttigd had. Maar uitgelopen heeft hij hem, en met zijn achtergrond was dat een persoonlijk succes! Maar toen sloeg het noodlot toe. Al een half jaar liep hij met problemen met zijn darmen, waarbij de huisarts dacht dat het door de medicatie van de sui...

Het was tijdens Alpe d'Huzes 2007 dat ik hem voor het eerst zag. Klein brilletje, klein matje, naar zijn held Laurent Fignon. Ik was baas boven op de berg van de verzorging tijdens het evenement. Drie behandel banken maar, en ik denk dat ik alle deelnemers die dag onder mijn handen heb gehad. Toen nog maar 100 deelnemers en één illegale fietser, die helemaal uit Suriname, op een geleende fiets uit het dorp beneden aan de alp, zijn sponsorgeld kwam brengen door mee te doen. Een van de deelnemers had last van zijn bovenrug. Maar ik mocht er niet veel aan doen. Hij bleek manueel therapeut te zijn, en wilde liever dat ik voorzichtig met hem deed. Maar toch kwam hij meerdere keren bij me terug. Het eerste zaadje was gepland! De volgende dag was het prachtig weer. Tijd om aan het zwembad te liggen en uit te rusten. De camping heet niet voor niets La Piscine. Een animerend onderhoudend gesprek volgde tussen twee sportfanaten die allebei hetzelfde vak uitvoerden. De ene in Volendam en ...

Het is weer mooi weer. Langs mijn huis is een veelgebruikte hardlooproute, en het is er weer druk. Starters, paartjes, groepjes, maar ook de winterharde hardlooprot. Ik zie ze allemaal voorbij komen. Rotterdam is net geweest, en voor de loper die het hele jaar rond loopt gaat het ook niet op, maar het lijkt erop dat het hardloopseizoen is begonnen. Als ik de vele lopers voorbij zie komen, dan moet ik me vooral inhouden. Advies ligt vaak op het puntje van mijn tong. De meeste van deze hardlopers kunnen wel wat tips gebruiken. Maar die zitten er op dat moment niet op te wachten. Zeker niet van een onbekende. Dus ik hou keurig mijn mond. Afgelopen jaar ben ik weer gestart met het geven van een hardloopcursus. Hardlopen voor de beginner, met alle bijkomende informatie die je maar kan bedenken over hardlopen. Van schoenen tot leesvoer, alles komt aan bod. En ik wordt er blij van! Kan dan wel mijn mond open doen om adviezen te geven, en ik kan doen wat ik leuk vind. Voor mij is ieder s...

Ik was nog maar een jongetje van een jaar of 16. Vier VWO. Ik weet nog steeds niet waarom, maar ik had besloten om fysiotherapeut te worden. Fysiotherapeut in de sport, dat zeker. Op de middelbare school, was ik maar een luie jongen, een dromer. Leren deed ik niet, en ik zag zeker niet de zin van zo'n lange basisvorming, vooral als je al weet wat je later wil worden. Met een kleine tegenslag, een extra examenjaar VWO, bracht ik toen al mijn tijd door op de Wilhelminalaan in Purmerend. Voor de opleiding fysiotherapie moest in naar het centrum van Amsterdam. Aan de Keizersgracht, recht tegenover het HOMO-monument, maar ook op andere prachtige locaties in Amsterdam, volgde ik mijn opleiding fysiotherapie aan de Hogeschool van Amsterdam. HBO, fysiotherapie was toentertijd op geen enkel ander niveau volgbaar. Maar mijn basisvorming was breed, met veel praktijk en ruime aandacht voor vakken die indirect met fysiotherapie verbonden zijn. Ik raffelde de opleiding af, en na twee korte d...