Doorgaan naar hoofdcontent

Fit boost...

Ik begeleid op donderdag een loopgroep. Heerlijk! Een groep van de meest uiteenlopende mensen, maar door het gezamenlijke belang zijn ze heel homogeen. Iedere donderdag is weer een feest. Lopen en lachen, het plezier spat eraf.

Ik heb eens gevraagd naar de motivatie van de lopers. Prachtige verhalen die ze hebben opgeschreven. Veelal intrinsieke redenen die ons helpen in het dagelijkse leven door te gaan. Een leeg hoofd en een beter gevoel zijn vaak de belangrijkste drijfveren. En dan zijn er de opmerkelijke verschijningen.

Jeroen, die van een onopvallende loper, naar een verschijning in loopland is geworden. Zijn 12x42,195 is een prachtig voorbeeld van doorzettingsvermogen en controle. En vergeet Fred niet. Fred was het laatste jongetje dat uitgekozen werd in de gymles op school, en van fervent visser, anti-beweger, is hij getransformeerd tot een super-enthousiaste marathon loper, die zijn eigen gezondheid op deze manier ook heeft teruggevonden.

Op deze manier kan ik alle lopers van deze groep op een voetstuk plaatsen. Dat verdienen ze allemaal. Voor mij zijn zij ook een steunpilaar. Door de jaren heen een vaste groep mensen waar ik mijn ei ook bij kwijt kon! Mijn identiteit als loper is door de jaren heen ook veranderd. Van gadgetfreak met apps en gps-horloges, naar 'gewoon' hardloper. Waar ik vorig jaar heb getracht om iedere dag te lopen, probeer ik nu regelmatig van en naar het werk te lopen. Lopen is er voor mijn plezier. Voor het goede gevoel. Voor mijn gemoedsrust. Maar zeker ook voor de fitheidsboost....

Reacties

Populaire posts van deze blog

Afscheid nemen doet pijn

Het was op een stormachtige avond dat ik gebeld werd. Ik wist meteen wat er aan de hand was. Ik lag net te slapen, maar nu was het zaak van opstaan en vertrekken. Corona was zo hevig aanwezig dat we eigenlijk de weg niet op mochten. Er was een avondklok. Maar dit was belangrijker, dus samen met mijn vader en moeder zijn we naar het ziekenhuis in Amersfoort gereden. De rit was onwezenlijk. Je weet wat er te wachten staat, maar als het moment dan zover is en de realiteit je inhaalt, dan is er niks anders dan berusting en verdriet. Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis, hebben we de auto vlak voor de ingang van de EHBO geparkeerd. Het was midden in de nacht dus alle ruimte. Bij binnenkomst werden we snel naar de juiste kamer geleid en daar lag hij dan… Omdat hij uitbehandeld was, was hij een aantal weken daarvoor naar huis gestuurd. Het gaf mij de kans om alles te bespreken. Alles over vroeger, alles over nu, alles wat ons dwarszat, maar ook de kans om te zeggen dat ik van hem hou. Jammer...

Zonder onze leeuw!

 Hij kwam bij me omdat hij pijn in zijn knie had. Maar het was een doelbewuste actie. Tijdens het uitlaten van zijn honden, had hij me wel eens zien lopen met een groeppie, en dat leek hem ook wel wat. Eerst herstellen was mijn advies. Maar hij had haast en kon niet wachten met aansluiten. Zijn enthousiasme was toen al bijna niet te temperen. Zo heb ik hem eigenlijk alleen maar gekend. Zijn geduld werd beloond, en de donderdag avond was de eerste kennismaking met de groep. Na één training was hij eigenlijk al een vast onderdeel van de groep. Op de zondag kon hij nog niet mee, dan loop ik al met twee andere vrienden. Maar met jouw knie is dat op dit moment ook te ver vriend was mijn antwoord. Toch liep hij frequent, bijna te toevallig, met zijn hondjes op de plek waar wij onze ronde begonnen. Een paar weken later liep hij ons opeens tegen het lijf in hardloopkleren. "Nou, dan loop ik meteen toch ff een stuk mee!"; was zijn mededeling. En dat terwijl wij net een lange training ...

29 oktober!

Vandaag is het 29 oktober. Nog heel even, want de dag is bijna voorbij. Voor de meesten van jullie zal het gewoon een dag zijn als andere dagen. Een zaterdag deze keer, maar het had iedere andere dag van de week kunnen zijn. Voor mij niet. Voor mij is het een dag met een lading. En sinds afgelopen week zelfs met een dubbele lading. 29 oktober 1969 werd mijn broer geboren. Ik was er (natuurlijk) nog niet, want ik kwam pas een paar jaar later om de hoek gluren. Maar mijn broer is er niet meer. En dan wordt een verjaardag ineens een geboortedag. Dan ga je naar zijn ouders en stuur je een berichtje naar zijn vrouw. Dan sta je stil bij het leven, en denk je na over de dood. 29 oktober 1991 werd Ezgi geboren. Een hele, hele lieve meid, die een half jaar geleden ineens in ons leven kwam. Haar uitstraling was zacht en de gesprekken die we voerden met haar waren warm en lief. Een fijne en mooie vrouw. En in de korte tijd die we haar hebben leren kennen, hebben we een intense band met haar opgeb...