Doorgaan naar hoofdcontent

Brief aan Veilig Verkeer Nederland

Als ik alleen loop, loop ik aan de linkerkant van de weg. Sinds ik loop weet ik niet beter. Links lopen, rechts rijden. Veiliger, want je ziet het verkeer aankomen, en je wordt niet van achter aangereden. Maar ja, in de werkelijkheid is dat niet altijd even gemakkelijk. Jonge, vooral fietsende, verkeersdeelnemers weten volgens mij echt niet beter. Zij zijn het die straf rechts blijven fietsen, niet van hun lijn wijken, waardoor je als loper vaak aan de kant moet springen. Maar ook grote wielrengroepen hebben er last van, voor zover die sowieso al besef hebben van andere weggebruikers.  

Toch lijkt het voor de meeste weggebruikers tegenwoordig een loterij. Lopers aan de rechterkant, rennend danwel wandelend, met of zonder hond. Fietsers over de hele weg, en vele autorijders die geen besef hebben met welke snelheid ze langs je heen scheuren, of hoeveel ruimte ze voor je overlaten. Verkeershufterij of onwetendheid? Lijkt me tijd voor een mooie actie voor Veilig Verkeer Nederland!

Lopers naar links, wees een heer in het verkeer of hoe je de actie ook wil noemen. Meer tolerantie op de weg, dat is toch niet zoveel gevraagd? Zelfs een loper uit een van onze loopgroepen heeft al eens een pleidooi gehouden om met z'n allen rechts te gaan lopen, maar dat lijkt mij ook niet de oplossing. Dus kom op VVN, maak onze bevolking er op attent. Links lopen, veiligheid en tolerantie langs de wegen en paden! Of ben ik nu teveel roepende in de woestijn?

Reacties

  1. http://www.chatnrun.nl/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=11487&postdays=0&postorder=asc&start=0&sid=bd2ae99cec9ab32f5fd3cdafdef8eb56

    Mvg,
    Iwan van Aken.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Aauww…

 Ik dacht dat ik wel wist hoe het was om afscheid te nemen. Ik dacht dat ik wel wist hoe het is om met verlies om te gaan. Ik was al jong toen ik begreep dat doodgaan onderdeel van LEVEN is. We gaan allemaal dood, ik ook. Toen mijn broer vijf jaar geleden overleed, was ik getuige van de impact op mijn ouders. De oerkrachten die in ze loskwam, gekoppeld aan een verdriet dat gelardeerd werd met het onnatuurlijke besef dat hun kind eerder ging dan zij. Maar toch vonden ze de kracht om verder te leven. Konden ze soms ook weer genieten en ontdekten ze dat geluk in kleine dingen of momenten zit. Het bracht ze dichter bij elkaar, verbonden door een gemeenschappelijk verlies.  Ik ging zelf meer begrijpen hoe het voor anderen zou voelen. Ik ging vragen stellen zoals de vraag die ik aan mijn vader stelde. “Hoe was het eigelijk voor jou om je broer te verliezen?” Hij was zijn jongste broer op  vergelijkbare leeftijd verloren, en na het verlies van mijn broer begreep ik pas zijn pijn...

Afscheid nemen doet pijn

Het was op een stormachtige avond dat ik gebeld werd. Ik wist meteen wat er aan de hand was. Ik lag net te slapen, maar nu was het zaak van opstaan en vertrekken. Corona was zo hevig aanwezig dat we eigenlijk de weg niet op mochten. Er was een avondklok. Maar dit was belangrijker, dus samen met mijn vader en moeder zijn we naar het ziekenhuis in Amersfoort gereden. De rit was onwezenlijk. Je weet wat er te wachten staat, maar als het moment dan zover is en de realiteit je inhaalt, dan is er niks anders dan berusting en verdriet. Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis, hebben we de auto vlak voor de ingang van de EHBO geparkeerd. Het was midden in de nacht dus alle ruimte. Bij binnenkomst werden we snel naar de juiste kamer geleid en daar lag hij dan… Omdat hij uitbehandeld was, was hij een aantal weken daarvoor naar huis gestuurd. Het gaf mij de kans om alles te bespreken. Alles over vroeger, alles over nu, alles wat ons dwarszat, maar ook de kans om te zeggen dat ik van hem hou. Jammer...

Zonder onze leeuw!

 Hij kwam bij me omdat hij pijn in zijn knie had. Maar het was een doelbewuste actie. Tijdens het uitlaten van zijn honden, had hij me wel eens zien lopen met een groeppie, en dat leek hem ook wel wat. Eerst herstellen was mijn advies. Maar hij had haast en kon niet wachten met aansluiten. Zijn enthousiasme was toen al bijna niet te temperen. Zo heb ik hem eigenlijk alleen maar gekend. Zijn geduld werd beloond, en de donderdag avond was de eerste kennismaking met de groep. Na één training was hij eigenlijk al een vast onderdeel van de groep. Op de zondag kon hij nog niet mee, dan loop ik al met twee andere vrienden. Maar met jouw knie is dat op dit moment ook te ver vriend was mijn antwoord. Toch liep hij frequent, bijna te toevallig, met zijn hondjes op de plek waar wij onze ronde begonnen. Een paar weken later liep hij ons opeens tegen het lijf in hardloopkleren. "Nou, dan loop ik meteen toch ff een stuk mee!"; was zijn mededeling. En dat terwijl wij net een lange training ...