Aauww…

 Ik dacht dat ik wel wist hoe het was om afscheid te nemen. Ik dacht dat ik wel wist hoe het is om met verlies om te gaan. Ik was al jong toen ik begreep dat doodgaan onderdeel van LEVEN is. We gaan allemaal dood, ik ook. Toen mijn broer vijf jaar geleden overleed, was ik getuige van de impact op mijn ouders. De oerkrachten die in ze loskwam, gekoppeld aan een verdriet dat gelardeerd werd met het onnatuurlijke besef dat hun kind eerder ging dan zij. Maar toch vonden ze de kracht om verder te leven. Konden ze soms ook weer genieten en ontdekten ze dat geluk in kleine dingen of momenten zit. Het bracht ze dichter bij elkaar, verbonden door een gemeenschappelijk verlies. 

Ik ging zelf meer begrijpen hoe het voor anderen zou voelen. Ik ging vragen stellen zoals de vraag die ik aan mijn vader stelde. “Hoe was het eigelijk voor jou om je broer te verliezen?” Hij was zijn jongste broer op  vergelijkbare leeftijd verloren, en na het verlies van mijn broer begreep ik pas zijn pijn. Dat soort gesprekken vond hij fijn, maar helaas vertelde hij dat pas aan het eind van zijn leven. Want toen pas durfte hij het inititief te nemen om eerlijk te zijn naar zichzelf.

Het einde van het leven van mijn vader kondigde zich al even aan. Dat gaf alle tijd om afscheid te nemen. Om alles te bespreken en om tot het laatste moment nog grappen te maken. Het afscheid van mijn moeder was abrupt. 17 dagen later, en gelukkig was ze heel dankbaar naar me en was ons laatste fysieke contact en dikke knuffel. “Dat doen we nooit”; zei ze. “Dan maken we daar vanaf nu maar een gewoonte van”; zei ik. Maar die gewoonte is er nooit van gekomen.

Ik dacht dat ik wel wist wat verdriet en pijn was, maar uiteindelijk blijft het allemaal hetzelfde. Je bent nooit te oud om te leren. En aauww… wat doet het soms pijn. Ik kom er wel. Ook Al rollen nog steeds soms de tranen over mijn wangen. Mijn leven gaat door, er is genoeg om van te genieten of om over te lachen. Tot aan mijn laatste woorden….