Posts

Mijn vader

Mijn vader is een drabber. Dus ik weet van wie ik het heb. Eigenwijs. Hij weet alles beter. Net als ik dus. Actief is hij nog steeds. Dat is mooi en ik heb me voorgenoemd dat als ik 76 ben, dat ik dan zeker ook nog zo sportief ben!

Ik heb mazzel. Want hij is er nog. Opa van mijn kinderen, en man van mijn moeder. Vader van mijn broer en broer van mijn ooms. Eentje is er niet meer. Zijn jongste broer. En dat maakt het besef dat het leven maar een dun lijntje heeft. Iedere ademhaling die we doen is er namelijk eentje dichter bij de laatste ademhaling van ons leven.

En daarom heb ik me ook voorgenomen om van iedere ademhaling in mijn leven te genieten. Van mijn vrouw en van alle anderen die onderdeel van mijn leven willen zijn. Ik verwacht niks want dan kan het alleen maar beter worden.

De nieuwe masters van de Saxion Hogeschool

Negen jaar doe ik het nu al. Als gastdocent lesgeven aan de masteropleiding musculoskeletaal, uitstroom richting sport. Fysiotherapeuten die sportfysiotherapeut willen worden. Heerlijk als ik mijn passie mag uitstrooien over studenten die graag willen, die veel absorberen!

Soms kom ik er twee dagen per jaar, twee lessen geven aan de derde jaars en ééntje aan de tweedejaars studenten. De onderwerpen zijn EHBSO, behandelen van duursporters, en hardlopen, (analyse, revalidatie en behandeling). Dit jaar was alles in één dag gestopt. Een lange dag, dat wel, want Enschede ligt niet om de hoek, maar dat mag de pret zeker niet drukken.

De tweede jaars studenten vormen vaak een wat rustigere groep. Ze kennen me nog niet, en dan komt er zo'n praatjesmaker voor je neus te staan. Natuurlijk probeer ik ze uit de kast te halen. En grapjes; duh! De derdejaars studenten zijn vaak was losser. Die hebben me dan al een keertje meegemaakt. Helemaal mooi als je dan ook wat discussies kan voeren, want …

Amsterdam marathon

Ik heb de marathon zien groeien. Van een loop die overlast veroorzaakte voor de bewoners van de stad, tot een internationaal vooraanstaand evenement met deelnemers uit meer dan 90 landen! Acht keer heb ik de hele marathon van Amsterdam nu al gelopen. En ook nog een paar keer de halve. Op allerlei verschillende manieren.

Mijn debuut op de marathon was in 2006, ook in Amsterdam. Goede voorbereiding, relatief veel snelheid zat in mijn vermogen. Maar ik had nog niet de ausdauer om een hele marathon goed te volbrengen. Een week van te voren was in ineens ziek. Ziek van de spanning en de aantasting van mijn weerstand. Maar na twee dagen leek de griep verdwenen en dacht ik er klaar voor te zijn. Tot dertig kilometer goed gelopen, samen met mijn loopmaatje van die tijd. Daarna sloeg de griep dubbel en dwars toe. Overleven was de modus, en met een goede tactiek kwam ik volledig gesloopt en doodziek over de finish. Gelukkig hebben we de foto's nog....Maar wat ik wel ontdekte was de schoonhe…

En toen was het stil....

Jaren geleden kwam hij bij mij onder behandeling. Zware val op de skipiste en gecompliceerde beenbreuk opgelopen. Geopereerd in Oostenrijk en de pen die geplaatst was, was eigenlijk iets te groot. Gevolg; knie kon niet meer goed buigen en strekken. Een lange en intensieve revalidatie volgde, met uiteindelijk het succes dat hij mee kon doen aan de loopcursus. Hij liep graag hard, en ondanks de strek en buisbeperking in zijn knie, bleek het dat hardlopen beter ging dan wandelen.

Al die tijd is hij bij me gebleven. Eén keer per maand gaven we tegenkracht aan de verkortingen. En gedurende die periode waren er mooie momenten. Het spontaan inschrijven op de Damloop, een week van te voren, werd misschien uitgelokt door het biertje dat hij genuttigd had. Maar uitgelopen heeft hij hem, en met zijn achtergrond was dat een persoonlijk succes!

Maar toen sloeg het noodlot toe. Al een half jaar liep hij met problemen met zijn darmen, waarbij de huisarts dacht dat het door de medicatie van de suiker…

Zestig!

Het was tijdens Alpe d'Huzes 2007 dat ik hem voor het eerst zag. Klein brilletje, klein matje, naar zijn held Laurent Fignon. Ik was baas boven op de berg van de verzorging tijdens het evenement. Drie behandel banken maar, en ik denk dat ik alle deelnemers die dag onder mijn handen heb gehad. Toen nog maar 100 deelnemers en één illegale fietser, die helemaal uit Suriname, op een geleende fiets uit het dorp beneden aan de alp, zijn sponsorgeld kwam brengen door mee te doen.

Een van de deelnemers had last van zijn bovenrug. Maar ik mocht er niet veel aan doen. Hij bleek manueel therapeut te zijn, en wilde liever dat ik voorzichtig met hem deed. Maar toch kwam hij meerdere keren bij me terug. Het eerste zaadje was gepland!

De volgende dag was het prachtig weer. Tijd om aan het zwembad te liggen en uit te rusten. De camping heet niet voor niets La Piscine. Een animerend onderhoudend gesprek volgde tussen twee sportfanaten die allebei hetzelfde vak uitvoerden. De ene in Volendam en Hoo…

Hardloopseizoen

Het is weer mooi weer. Langs mijn huis is een veelgebruikte hardlooproute, en het is er weer druk. Starters, paartjes, groepjes, maar ook de winterharde hardlooprot. Ik zie ze allemaal voorbij komen. Rotterdam is net geweest, en voor de loper die het hele jaar rond loopt gaat het ook niet op, maar het lijkt erop dat het hardloopseizoen is begonnen.

Als ik de vele lopers voorbij zie komen, dan moet ik me vooral inhouden. Advies ligt vaak op het puntje van mijn tong. De meeste van deze hardlopers kunnen wel wat tips gebruiken. Maar die zitten er op dat moment niet op te wachten. Zeker niet van een onbekende. Dus ik hou keurig mijn mond.

Afgelopen jaar ben ik weer gestart met het geven van een hardloopcursus. Hardlopen voor de beginner, met alle bijkomende informatie die je maar kan bedenken over hardlopen. Van schoenen tot leesvoer, alles komt aan bod. En ik wordt er blij van! Kan dan wel mijn mond open doen om adviezen te geven, en ik kan doen wat ik leuk vind.

Voor mij is ieder seizoe…

Een gesloten boek!

Ik was nog maar een jongetje van een jaar of 16. Vier VWO. Ik weet nog steeds niet waarom, maar ik had besloten om fysiotherapeut te worden. Fysiotherapeut in de sport, dat zeker. Op de middelbare school, was ik maar een luie jongen, een dromer. Leren deed ik niet, en ik zag zeker niet de zin van zo'n lange basisvorming, vooral als je al weet wat je later wil worden. Met een kleine tegenslag, een extra examenjaar VWO, bracht ik toen al mijn tijd door op de Wilhelminalaan in Purmerend.

Voor de opleiding fysiotherapie moest in naar het centrum van Amsterdam. Aan de Keizersgracht, recht tegenover het HOMO-monument, maar ook op andere prachtige locaties in Amsterdam, volgde ik mijn opleiding fysiotherapie aan de Hogeschool van Amsterdam. HBO, fysiotherapie was toentertijd op geen enkel ander niveau volgbaar. Maar mijn basisvorming was breed, met veel praktijk en ruime aandacht voor vakken die indirect met fysiotherapie verbonden zijn.

Ik raffelde de opleiding af, en na twee korte dien…