(hard)Lopende gedachten van een Sportfysiotherapeut

Het was op een stormachtige avond dat ik gebeld werd. Ik wist meteen wat er aan de hand was. Ik lag net te slapen, maar nu was het zaak van opstaan en vertrekken. Corona was zo hevig aanwezig dat we eigenlijk de weg niet op mochten. Er was een avondklok. Maar dit was belangrijker, dus samen met mijn vader en moeder zijn we naar het ziekenhuis in Amersfoort gereden. De rit was onwezenlijk. Je weet wat er te wachten staat, maar als het moment dan zover is en de realiteit je inhaalt, dan is er niks anders dan berusting en verdriet. Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis, hebben we de auto vlak voor de ingang van de EHBO geparkeerd. Het was midden in de nacht dus alle ruimte. Bij binnenkomst werden we snel naar de juiste kamer geleid en daar lag hij dan… Omdat hij uitbehandeld was, was hij een aantal weken daarvoor naar huis gestuurd. Het gaf mij de kans om alles te bespreken. Alles over vroeger, alles over nu, alles wat ons dwarszat, maar ook de kans om te zeggen dat ik van hem hou. Jammer...

De stofwolken zijn een beetje opgetrokken. Afgelopen maandag zou zijn verjaardag zijn en het verdriet blijft groot. Maar ook het besef dat we zelf het leven moeten vieren. Als ik geen zin heb, denk ik; "Marcel zou heel veel zin hebben, dus kom op en zeur niet." En als ik pijn heb, besef ik me al te meer, dat mijn pijn niet in verhouding staat met de pijn van de vrouw met wie hij 37 jaar samen was. Marcel had een missie. Een marathon missie. Dus had hij zich begin dit jaar ingeschreven voor de marathon van Amsterdam. Zijn eerste marathon, dus die moest zeker in de door hem zo geliefde stad zijn. Ik had vorig jaar een missie. Mijn tiende marathon van Amsterdam en lekker lopen. En na tien keer Amsterdam, daar niet meer starten. Tien is genoeg was mijn idee! Maar daar is nu verandering in gekomen. Samen met de loopgroep lopen we in Amsterdam een hele of een halve marathon. Allemaal in de Marcel 'Look'. Allemaal met als doel om net zo te genieten van het lopen als Marcel d...

 Hij kwam bij me omdat hij pijn in zijn knie had. Maar het was een doelbewuste actie. Tijdens het uitlaten van zijn honden, had hij me wel eens zien lopen met een groeppie, en dat leek hem ook wel wat. Eerst herstellen was mijn advies. Maar hij had haast en kon niet wachten met aansluiten. Zijn enthousiasme was toen al bijna niet te temperen. Zo heb ik hem eigenlijk alleen maar gekend. Zijn geduld werd beloond, en de donderdag avond was de eerste kennismaking met de groep. Na één training was hij eigenlijk al een vast onderdeel van de groep. Op de zondag kon hij nog niet mee, dan loop ik al met twee andere vrienden. Maar met jouw knie is dat op dit moment ook te ver vriend was mijn antwoord. Toch liep hij frequent, bijna te toevallig, met zijn hondjes op de plek waar wij onze ronde begonnen. Een paar weken later liep hij ons opeens tegen het lijf in hardloopkleren. "Nou, dan loop ik meteen toch ff een stuk mee!"; was zijn mededeling. En dat terwijl wij net een lange training ...

 Jaren geleden had ik een advocaat nodig. Een vriend nam me mee naar Oprecht Advocaten. Dat was een goede keus! De naam dekte de lading, Oprecht; dus eerlijk en betrouwbaar. Jarenlang hoorde je het woord zelden voorbijkomen. Oprecht was iets dat specifiek gebruikt werd. Het is ook niet zomaar een woord en je moet het niet overal aan vast plakken. Tot eind vorig jaar! Alles en iedereen is ineens oprecht. Je kan de televisie niet aanzetten, of oprecht komt voorbij. In mailings, de krant of in doodnormale conversaties. Oprecht komt overal opduiken. Mijn kinderen zijn er ook goed in. Met regelmaat zijn ze oprecht blij, oprecht goed of oprecht in alles. Maar daar liggen mijn vraagtekens. Is oprecht niet een woord dat teveel wordt gebruikt? Dat vaak gebezigd wordt in een context dat het overbodig is? "Ik heb oprecht goed gevoetbald pap"!; zei mijn zoon een aantal weken geleden. Ik heb goed gevoetbald zou voldoende zijn geweest... En gisteren las ik een mail van een software program...

Ruim 18000 dagen geleden ben ik geboren. Een hele dikke 26 miljoen minuten geleden. Zeg maar veel tijd om wat in te beleven. Of wat om te onthouden. Het lijkt veel, maar het is niks, want we zijn in het hier en nu, en wat geweest is komt niet meer, en wat komt dat weten we niet.  Toch zijn we vaak in het verleden, of in de toekomt. Bang of blij voor wat komen gaat, trots of juist verdrietig over wat geweest is.  De meesten van ons worden ‘gelukkig’ geboren. De één iets meer dan de ander, maar over het algemeen scoren we goed. En als er niets is, helemaal niets, blanco dus, dan gaan we weer terug naar die ‘nul’-modus. Niets om je druk over te maken wat geweest is of nog gaat komen, maar gewoon een gevoel van geluk. Toch is het zonde dat we daar vaak niet zijn. Dat we ons laten leiden door de maatschappij. Door verwachting. Of door hardnekkige boosheid, verdriet, of angst die blijft hangen omdat we het blijven voeden. Of omdat onze omgeving het blijft voeden. Of omdat we onszelf...

Ik was nog maar een jongetje. Zeventien jaar oud en een wijsneus. Ik dacht dat ik de wijsheid in pacht had, maar was nog maar een hopeloze dromer. Weinig meegemaakt en onbevangen. En daar stond ik dan, in de rij te wachten voor de Europa hallen van de Rai, voor een concert van U2. Mijn eerste live concert, want verder dan circus Bassie en Adriaan was ik nog niet gekomen. Ik was net terug uit Rusland, terug uit Oost en West Berlijn. Twee weken voor de val van de Berlijnse muur en U2 kwam optreden in Nederland, voor de Rattle en Hum tour. De platen draaide ik grijs, en the Joshua Tree, mijn eerste gekochte CD was steevast op repeat in mijn stereo-installatie. Het waren de theatrale klanken van het intro van 'Where the steets...' die ons fans naar binnen trokken de zaal in. Ik had wel eens gehoord van BB King, maar die avond werd ik ook gegrepen door de Blues van deze man. Wat een performer, en hij niet alleen. Zijn opzwepende blues met aanstekelijke 'swingende blazers' ma...