Doorgaan naar hoofdcontent

Master Sportfysiotherapie

Fysiotherapie. Mooi maar kwetsbaar. Sportfysiotherapie, een vak apart! Afgelopen week was weer prachtig. Fietsafstelling te voorkoming van blessures, hardlopers weer aan het hardlopen gekregen met advies over hun techniek, hockeymeisje met knieklachten, en voetballers met allerlei blessures. Los van alle andere sporters die ik gezien heb afgelopen week.

In volle vaart kan ik mijn enthousiasme kwijt in de bewegingen van de sporters. Wat kunnen ze anders doen, zodat ze niet meer last van hun blessure hebben. Een voetballer die schiet met een slappe (voor)voet, of staand op zijn tenen. Een hockeyer die de bal teveel naast zich speelt of de hardloper die niet met zijn armen zwaait. Allemaal simpel te corrigeren, als je het maar registreert.

Afgelopen weekend was ik te gast bij de diplomering van de masters sportfysiotherapie van de SOMT (opleiding) in Amersfoort. Een nieuwe lichting sportfysiotherapie masters die garant staan voor kwaliteit van ons vak in de toekomst. Ik was er met twee petten. Als bestuurder voor de NVFS en als werkgever van Bianca.

Als gastdocent op de Saxion Hogeschool in Enschede, mag ik ook meewerken aan de kwaliteit van onze masters. Altijd weer een uitdaging om gedreven mensen les te mogen geven, maar ook om met ze in discussie te gaan. En vooral als ik ze kan verbazen met het verhaal dat ik te vertellen heb...

In ons vak geldt een master-eis. Vanaf 2015 master sportfysiotherapie, of ingeschreven bij een opleiding. Dat is slikken voor mensen zoals ik die al veel scholing hebben gedaan, en die ook veel hebben betekent in ons vak. Samen met collega Jeffrey ben ik bezig om zoveel mogelijk via mijn portfolio te bereiken van de master. Inclusief het wetenschappelijke onderzoek en de publicatie ervan. Spannend! En hopelijk zullen we slagen.

De master-eis is logisch. Als je kwaliteit wil uitstralen zal je ergens een grens moeten trekken. Dat wil niet zeggen dat er geen onderscheid is. Er zullen nog steeds goede en slechte sportfysiotherapeuten zijn. En de keuze om sportfysiotherapeut te worden, mag nooit een financieel belang hebben. Het is in mijn ogen een passie en een geweldig vak!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Aauww…

 Ik dacht dat ik wel wist hoe het was om afscheid te nemen. Ik dacht dat ik wel wist hoe het is om met verlies om te gaan. Ik was al jong toen ik begreep dat doodgaan onderdeel van LEVEN is. We gaan allemaal dood, ik ook. Toen mijn broer vijf jaar geleden overleed, was ik getuige van de impact op mijn ouders. De oerkrachten die in ze loskwam, gekoppeld aan een verdriet dat gelardeerd werd met het onnatuurlijke besef dat hun kind eerder ging dan zij. Maar toch vonden ze de kracht om verder te leven. Konden ze soms ook weer genieten en ontdekten ze dat geluk in kleine dingen of momenten zit. Het bracht ze dichter bij elkaar, verbonden door een gemeenschappelijk verlies.  Ik ging zelf meer begrijpen hoe het voor anderen zou voelen. Ik ging vragen stellen zoals de vraag die ik aan mijn vader stelde. “Hoe was het eigelijk voor jou om je broer te verliezen?” Hij was zijn jongste broer op  vergelijkbare leeftijd verloren, en na het verlies van mijn broer begreep ik pas zijn pijn...

Afscheid nemen doet pijn

Het was op een stormachtige avond dat ik gebeld werd. Ik wist meteen wat er aan de hand was. Ik lag net te slapen, maar nu was het zaak van opstaan en vertrekken. Corona was zo hevig aanwezig dat we eigenlijk de weg niet op mochten. Er was een avondklok. Maar dit was belangrijker, dus samen met mijn vader en moeder zijn we naar het ziekenhuis in Amersfoort gereden. De rit was onwezenlijk. Je weet wat er te wachten staat, maar als het moment dan zover is en de realiteit je inhaalt, dan is er niks anders dan berusting en verdriet. Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis, hebben we de auto vlak voor de ingang van de EHBO geparkeerd. Het was midden in de nacht dus alle ruimte. Bij binnenkomst werden we snel naar de juiste kamer geleid en daar lag hij dan… Omdat hij uitbehandeld was, was hij een aantal weken daarvoor naar huis gestuurd. Het gaf mij de kans om alles te bespreken. Alles over vroeger, alles over nu, alles wat ons dwarszat, maar ook de kans om te zeggen dat ik van hem hou. Jammer...

Zonder onze leeuw!

 Hij kwam bij me omdat hij pijn in zijn knie had. Maar het was een doelbewuste actie. Tijdens het uitlaten van zijn honden, had hij me wel eens zien lopen met een groeppie, en dat leek hem ook wel wat. Eerst herstellen was mijn advies. Maar hij had haast en kon niet wachten met aansluiten. Zijn enthousiasme was toen al bijna niet te temperen. Zo heb ik hem eigenlijk alleen maar gekend. Zijn geduld werd beloond, en de donderdag avond was de eerste kennismaking met de groep. Na één training was hij eigenlijk al een vast onderdeel van de groep. Op de zondag kon hij nog niet mee, dan loop ik al met twee andere vrienden. Maar met jouw knie is dat op dit moment ook te ver vriend was mijn antwoord. Toch liep hij frequent, bijna te toevallig, met zijn hondjes op de plek waar wij onze ronde begonnen. Een paar weken later liep hij ons opeens tegen het lijf in hardloopkleren. "Nou, dan loop ik meteen toch ff een stuk mee!"; was zijn mededeling. En dat terwijl wij net een lange training ...