Doorgaan naar hoofdcontent

Zo zeg, het MSG nieuwjaarsdebat....

Soms gebeurt het me. Dan word ik geconfronteerd met de beperking van ons vak en onze vakgenoten. Het MSG nieuwjaarsdebat was zo'n moment. In het selecte gezelschap ter representatie van vijf specialistenverenigingen. Zou dat werkelijk alleen aan het weer gelegen hebben? De locatie was mooi, dat zeker! De beoordeling ook. Zij het niet dat die maar door dertien collega's was gedaan....

De aanwezigen waren met name vertegenwoordigers vanuit bestuurswegen. Maar gelukkig waren er ook een aantal enthousiaste leden om mee in debat te gaan. Het intro, met 'Elevator-pitches' van de voorzitters van de vijf MSG-verenigingen, was grappig. De voordracht van Henri Kiers over de mogelijke toekomst van ons vak door Kwaliteit in Beweging was interessant en zeker de moeite waard. Maar daarna het debat, brrrr...

Waren de debaters idealist of realist. Maken wij nog wel fouten. Is kwaliteit echt niet money driven (volgens alle aanwezigen is dat gelukkig niet zo). Denken we nog praktisch, of moet alles in een theoretisch kader. Biedt onze  opleiding nog kwaliteit of een goede naam. Is screening niets anders dan een risicoanalyse, en gaat de uitvoering van ons vak door deze manier van denken steeds meer die kant op? De kaf mag van het koren gescheiden worden, waarom is er nog geen differentiatie in ons vak, maar waar liggen de criteria?

Op een avond als deze mis ik veel collega's. Kom en discuseer mee over de toekomst van ons vak. Laten we voor volgend jaar samen denken over de stellingen en laten wij fysiotherapeuten de verantwoordelijkheid nemen voor de toekomst van ons vak! De meeste collega's die ik ken en die niet aanwezig waren, zetten zich voor de volle 100% in voor de patient. Zullen niet altijd handelen naar de best patient relative outcomes, maar niet omdat ze dat niet willen. Ze bieden kwaliteit uit het hart van ons vak en denken zeker niet money driven (anders waren ze niet fysiotherapeut geworden).

Als ik denk aan het nieuwjaarsdebat van 2014 hoop ik op een grote opkomst. Op een mooi debat met veel collega's uit de praktijk. Mensen die niet kortzichtig denken, die buiten hun box denken en die daarvan ook leren.
Gelukkig was ik woensdag op een bijeenkomst van de Musculoskeletale Groep. De afspraken die daar gemaakt werden stemden me een stuk vrolijker!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Aauww…

 Ik dacht dat ik wel wist hoe het was om afscheid te nemen. Ik dacht dat ik wel wist hoe het is om met verlies om te gaan. Ik was al jong toen ik begreep dat doodgaan onderdeel van LEVEN is. We gaan allemaal dood, ik ook. Toen mijn broer vijf jaar geleden overleed, was ik getuige van de impact op mijn ouders. De oerkrachten die in ze loskwam, gekoppeld aan een verdriet dat gelardeerd werd met het onnatuurlijke besef dat hun kind eerder ging dan zij. Maar toch vonden ze de kracht om verder te leven. Konden ze soms ook weer genieten en ontdekten ze dat geluk in kleine dingen of momenten zit. Het bracht ze dichter bij elkaar, verbonden door een gemeenschappelijk verlies.  Ik ging zelf meer begrijpen hoe het voor anderen zou voelen. Ik ging vragen stellen zoals de vraag die ik aan mijn vader stelde. “Hoe was het eigelijk voor jou om je broer te verliezen?” Hij was zijn jongste broer op  vergelijkbare leeftijd verloren, en na het verlies van mijn broer begreep ik pas zijn pijn...

Afscheid nemen doet pijn

Het was op een stormachtige avond dat ik gebeld werd. Ik wist meteen wat er aan de hand was. Ik lag net te slapen, maar nu was het zaak van opstaan en vertrekken. Corona was zo hevig aanwezig dat we eigenlijk de weg niet op mochten. Er was een avondklok. Maar dit was belangrijker, dus samen met mijn vader en moeder zijn we naar het ziekenhuis in Amersfoort gereden. De rit was onwezenlijk. Je weet wat er te wachten staat, maar als het moment dan zover is en de realiteit je inhaalt, dan is er niks anders dan berusting en verdriet. Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis, hebben we de auto vlak voor de ingang van de EHBO geparkeerd. Het was midden in de nacht dus alle ruimte. Bij binnenkomst werden we snel naar de juiste kamer geleid en daar lag hij dan… Omdat hij uitbehandeld was, was hij een aantal weken daarvoor naar huis gestuurd. Het gaf mij de kans om alles te bespreken. Alles over vroeger, alles over nu, alles wat ons dwarszat, maar ook de kans om te zeggen dat ik van hem hou. Jammer...

Zonder onze leeuw!

 Hij kwam bij me omdat hij pijn in zijn knie had. Maar het was een doelbewuste actie. Tijdens het uitlaten van zijn honden, had hij me wel eens zien lopen met een groeppie, en dat leek hem ook wel wat. Eerst herstellen was mijn advies. Maar hij had haast en kon niet wachten met aansluiten. Zijn enthousiasme was toen al bijna niet te temperen. Zo heb ik hem eigenlijk alleen maar gekend. Zijn geduld werd beloond, en de donderdag avond was de eerste kennismaking met de groep. Na één training was hij eigenlijk al een vast onderdeel van de groep. Op de zondag kon hij nog niet mee, dan loop ik al met twee andere vrienden. Maar met jouw knie is dat op dit moment ook te ver vriend was mijn antwoord. Toch liep hij frequent, bijna te toevallig, met zijn hondjes op de plek waar wij onze ronde begonnen. Een paar weken later liep hij ons opeens tegen het lijf in hardloopkleren. "Nou, dan loop ik meteen toch ff een stuk mee!"; was zijn mededeling. En dat terwijl wij net een lange training ...