dinsdag 23 juli 2013

Ons lichaam is gemaakt om te bewegen...

Het bewijs is overduidelijk en we dragen het allemaal met ons mee. Overal in ons lichaam, behalve in onze handen. Het is een stof met ongelooflijke eigenschappen. Zo mooi dat we het nog niet kunnen namaken.

Het is Jean Claude Guimberteau, een Fransman, die het uitgebreid in de aandacht heeft gezet met de naam McDAS. Maar voor de Amerikanen klinkt dat te McDonalds, dus als 'Fuzz' is het bekender geworden. In zijn prachtige Fuzz Speech legt Gill Hedley, een wetenschapper met het uiterlijk van Mari van de Ven, op een beeldende manier uit wat Fuzz is. Mooi om eens te googlen.

Maar duidelijk het bewijs dat we zijn gemaakt om te bewegen. Want Fuzz verstijft als we niet bewegen en versoepeld als er beweging is! Niet voor niets zijn er oude bewegingsvormen als Tai Chi, waarbij alle mogelijke bewegingen worden gemaakt, maar ook oerinstincten als rekken en strekken zijn er om de Fuzz te bewegen. Hoe minder je doet, hoe minder je kan doen. Rust Roest.

Natuurlijk zijn er nog meer redenen in ons lichaam te vinden die bewijzen dat we gemaakt zijn om te bewegen. De volmaaktheid in de samenhang van onze gewrichten, de aanpassingsmogelijkheid van ons bindweefsel, de verbetering van onze motor onder invloed van beweging (onze conditie). Meer bewijs hoef ik niet te leveren. Maar belangrijker, bewegen is leuk!

zaterdag 13 juli 2013

Positief maar naïef!

Als je een beetje oplet wordt je er veel mee geconfronteerd; negativiteit. Aan de lopende band hebben mensen meningen, oordelen en aanverwant gedrag. Alles is verkeerd en zelf zijn ze oh zo geweldig. En dat kan verbaal, maar natuurlijk ook zonder iets te zeggen!

Ik denk dat ik van mezelf positief ingesteld ben. Misschien wel positief naïef. Tenminste dat probeer ik. En daar voel ik me goed bij. Maar soms gebeurt er veel in je leven, heel veel. En dan moet je opletten. Voor je het weet ga je mee in de stroom van negativiteit.

Eerder dit jaar betrapte mezelf er op. Ik liep maar te mopperen. Wat is het zwaar, wat heb ik het druk en maar zuchten en steunen. Stom van me, want dat is niet mijn intrinsieke drijfveer.

Maar goed, hulp was onderweg, de handrem aangetrokken, of juist eraf. Mijn gedrag is weer veranderd. Binnen een week al resultaat. Maar toch, de naïviteit werkte tegen. Negativiteit alom en iedereen zijn eigen waarheid. Ga dat maar eens doorbreken.



zondag 7 juli 2013

Go with the flow of werken als een paard!


Soms heb je wel eens van die dagen. Je gaat lopen, maar je voelt het meteen. Je gaat op weg en als je de eerste adem door bent, loop je helemaal niet lekker. Maar goed, je hebt jezelf voorgenomen om een lekker stuk te lopen, dus niks omdraaien en terug naar huis. Maar doorrammen. Vechten tegen de ademhaling, vechten tegen de druk op je buik en je borst, en vechten tegen de stijfheid in je benen.

Meestal voert het me door de eerste twintig minuten heen. Dat is schijnbaar de tijd die ik mezelf gun om het gevecht met mezelf te voeren. Vaak licht het tempo hoog, te hoog en waarschijnlijk raak ik pas na die twintig minuten in een steady state. Juiste ademhaling, juiste hartslag, juiste ritme...Meestal ga ik dan wat makkelijker lopen. Die druk op mijn buik en borst is dan ook meestal weg. Die paar keer dat het niet zo was kan ik me ook nog goed herinneren. Dan belande ik met mijn broek op mijn enkels in de berm!

Vaak is het volgende stuk een omslagpunt. Wordt het vandaag lekker lopen, of wordt het bagger. Dat tussenstuk is wel het stuk om in gedachten verzonken te raken. Maar ook om alles om me heen te registeren. Van dichtbij, de stappen die ik zet, hoe klinken ze, waar zet ik ze, opspattend zand onder je schoenen. Tot de omgeving om je heen, de bomen, de weilanden, de hardloper aan de overkant van het water.

Als het goed gaat loop ik los. Ga ik harder lopen en gaat iedere stap vanzelf. Ik heb geen idee van mijn frequentie, van m’n ritme, van mijn paslengte. Alles gaat vanzelf. Maar als het werken wordt, dan gaat het ook zwaar. Dan voel ik alles. Of ik vertraag, of ik versnel. Of mijn passen langer worden, dat mijn knie een beetje zeer doet, of mijn schouder of een rib.  Dan raak ik in een gevecht met mezelf, en stel ik de doelen in de stukken die ik voor me zie. Een boom, een hoek van een weg of soms een ander zichtbaar punt. Ik werk mezelf op weg, door naar het eindpunt. 

En de voldoening? Training volbracht, missie geslaagd. De beloning is gelijk, een glas cola en een verfrissende douche. Een ding weet ik wel, stick to your plan. Loop wat je van tevoren bedacht hebt!  

25 jaar fysiotherapeut

Het is officieel! Vijf en twintig jaar geleden ben ik als fysiotherapeut afgestudeerd aan de hogeschool van Amsterdam. 25 jaar in dit gekke ...