Doorgaan naar hoofdcontent

Grote teen

De lopers van onze groepen kunnen het wel dromen; lopen over de grote teen. Zeven redenen voor de grote teen heet het stuk dat ik erover geschreven heb. En vandaag, tijdens een loopscholing, merkte ik dat ik er nog steeds met veel passie en enthousiasme over kan doseren. met volle overgave probeer ik verbaal te visualiseren zoals het kan. Zoals het waarschijnlijk bedoelt is. De grote teen als eindpunt van de afwikkeling. De start naar een volgende stap.

Voeten zijn voor mij over het algemeen genomen niet het mooiste onderdeel van het menselijk lichaam om naar te kijken. Ingezakte voet, kromme tenen, holvoet, platvoeten, behaard of onbehaard, ik heb al vele variaties aan voeten voorbij zien komen. Toch vormen ze een belangrijk onderdeel van mijn sportfysiotherapeutische onderzoek. Hoe bewegen ze, en hoe worden ze bewogen. Zijn er beperkingen of is er juist teveel ruimte. Toch hebben de meeste voeten een prachtige overeenkomst. Als je de 33 losliggende botjes op de juiste manier in elkaar drukt, vormen ze 1 stabiel geheel. Net zozeer dat diezelfde botjes een elastische boog kunnen vormen, die als een veer energie kunnen geven aan je looppatroon.

Als je maar ver genoeg verder denk in het lichaam, dan blijkt dat alles met elkaar verbonden is. Dat er een vorm in de beweging is die zo bedoelt is. Dat beweging een vorm heeft die zo bedoelt is. Morgen ga ik naar de snijzaal. Anatomie in vivo. Proberen te kijken naar de vorm, proberen te ontdekken hoe de beweging bedoelt is. Iedere keer als ik in de snijzaal kom, wordt ik geconfronteerd met hoe mooi het menselijk lichaam gebouwd is. Hoe bijzonder, en hoe goed we in elkaar zitten. Hoe veel ik nog kan leren, en hoe weinig ik eigenlijk maar weet.....

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Zonder onze leeuw!

 Hij kwam bij me omdat hij pijn in zijn knie had. Maar het was een doelbewuste actie. Tijdens het uitlaten van zijn honden, had hij me wel eens zien lopen met een groeppie, en dat leek hem ook wel wat. Eerst herstellen was mijn advies. Maar hij had haast en kon niet wachten met aansluiten. Zijn enthousiasme was toen al bijna niet te temperen. Zo heb ik hem eigenlijk alleen maar gekend. Zijn geduld werd beloond, en de donderdag avond was de eerste kennismaking met de groep. Na één training was hij eigenlijk al een vast onderdeel van de groep. Op de zondag kon hij nog niet mee, dan loop ik al met twee andere vrienden. Maar met jouw knie is dat op dit moment ook te ver vriend was mijn antwoord. Toch liep hij frequent, bijna te toevallig, met zijn hondjes op de plek waar wij onze ronde begonnen. Een paar weken later liep hij ons opeens tegen het lijf in hardloopkleren. "Nou, dan loop ik meteen toch ff een stuk mee!"; was zijn mededeling. En dat terwijl wij net een lange training

Afscheid nemen doet pijn

Het was op een stormachtige avond dat ik gebeld werd. Ik wist meteen wat er aan de hand was. Ik lag net te slapen, maar nu was het zaak van opstaan en vertrekken. Corona was zo hevig aanwezig dat we eigenlijk de weg niet op mochten. Er was een avondklok. Maar dit was belangrijker, dus samen met mijn vader en moeder zijn we naar het ziekenhuis in Amersfoort gereden. De rit was onwezenlijk. Je weet wat er te wachten staat, maar als het moment dan zover is en de realiteit je inhaalt, dan is er niks anders dan berusting en verdriet. Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis, hebben we de auto vlak voor de ingang van de EHBO geparkeerd. Het was midden in de nacht dus alle ruimte. Bij binnenkomst werden we snel naar de juiste kamer geleid en daar lag hij dan… Omdat hij uitbehandeld was, was hij een aantal weken daarvoor naar huis gestuurd. Het gaf mij de kans om alles te bespreken. Alles over vroeger, alles over nu, alles wat ons dwarszat, maar ook de kans om te zeggen dat ik van hem hou. Jammer

Relativiteitstheorie van Jeroen

Telkens als ik daar loop moet ik aan hem denken, bij iedere pas die ik zet zijn mijn gedachte bij hem, ik groet zijn huis bij het passeren,  en denk terug aan hoe het was om daar te zijn, de gesprekken, mijn adviezen, zijn verhaal en zijn adviezen. Aanvankelijk kwam ik langs voor de fysieke hulp, maar al snel bleek dat hij stervende was. De pijn die ik kan hebben tijdens het lopen, is relatief met de pijn die hij geleden heeft, of de pijn die zijn familie nog iedere dag heeft met zijn gemis. Wat zeur ik nou als ik daar loop, wind, regen of extreme warmte, als ik daar loop besef ik het mezelf maar al te goed,  mijn prestatie staat in het niets met de prestatie van het leven, lopen is relatief, een tijdverdrijf om me beter te voelen!